Sabbath of Senses

Odin 06* Amanu

2012-01-22T13:17:00.000+01:00

Odin 06 jest śliczny! Świeży, jasny i lekki.

Pierwsze nuty wyrywają nas z foteli, wyciągają z domów, wrzucają w pełnię wiosny.
Są jak rześki poranek w pomarańczowym gaju. Jak bieganie boso po mokrej trawie, jak lśniące krople rosy spadające z drzew na twarz i ramiona, jak dojrzałe pomarańcze rwane wraz z liśćmi i ostatnimi kwiatkami.

Obrazki z mitologii nordyckiej

Ondyna

Otwarcie tryska światłem i kolorem. Wywołuje pod czaszką eksplozję barw. Zieleń i pomarańcz - widzę je, niemal dosłownie.
Aromat świeżego, fantastycznie zielonego glabanum zestawiony z wonią słodkich pomarańcz: tak sugestywną, że zmysły węchu i smaku stają się jednym, zapach wydaje się mieć smak.

Efektowny, lecz prosty duet nut rychło wzbogacony zostaje żywiczno - zielonym zapachem gniecionych gałązek i miękkim, jasnym akordem kwiatowym. To preludium serca kompozycji.

Prawdziwa zmiana nadchodzi wraz z pojawieniem się mastyksu. O ile otwarciu barwę Amanu dawało zielone galbanum, o tyle serce jest kremowe. Jasne i miękkie. Balsamiczny, słodki, orzechowy aromat mastyksu zmienia zapach tak, jak śmietanka wlewana w herbatę zmienia jej kolor i smak. Zapach traci przejrzystość, jednoznaczność. Rześkie, pogodne nuty otwarcia wygrzane miękkim, łagodnym sercem nie tracą uroku i blaski.

Amanu przytula się do skóry. Czule, lecz beztrosko, bez melancholii i poważnych deklaracji.

Gdyby Odyn spotkał ondynę...
Załóżmy, że spotkał. Zapewne niejedną.

Pierwsze, zielone nuty są olśnieniem: upojony miodem skaldów młody bóg spotyka dziewczę o długich, zielonych włosach. Ona wita go chętnie i bez wstydu, on przemawia najpiękniejszymi słowy. Ona nie wymaga ślubów, on nie zamierza ich składać. Tylko... Kiedy zbliża się czas rozstania okazuje się, że on nie chce odejść, a ona nie chce, by odchodził. Zostają więc razem na czas jakiś...

I tu zaczyna się banał.
Wtuleni w siebie trwają poza światem: bóg i żywiołak, prości jak natura, piękni jak posągi. Ta czułość piękna jest, lecz

Gdybyż ona miast zamykać go w ramionach, przyrzekała mu śmierć jeśli ją zdradzi. Gdybyż on zamiast spoczywać na jej łonie, porzucił ją jak wiele innych. Wówczas byłby to zapach wielki.

Baza jest piękna. Ambrowa (a raczej ambroksanowa), miękka, łagodnie słodka, subtelnie cielesna.
Zapach zasypia spokojnie, jak młodzi kochankowie nie pytający o jutro. Bez obietnic, bez oczekiwania na kolejny dzień.

Ta historia nie ma końca.
Kochankowie zamykają oczy bez nadziei na wspólny poranek. Spoglądają w zachodzące słońce nie wiedząc, czy wzejdzie ponownie. Ich dłonie spoczywają obok siebie, palce nie splatają się.

Zakończenia baśni zwykle mnie rozczarowują. "Żyli długo i szczęśliwie" nie udziela odpowiedzi na pytanie, jak książę traktował Kopciuszka, gdzie pochowano babcię Czerwonego Kapturka, ani jak córka Kraka zniosła małżeństwo z szewcem.
A tu nawet tego nie ma.
Potężny bóg tulił rusałkę w ramionach tonąc w jej zielonych oczach. I koniec. Fin.

Może tak ma być? Może lepiej nie pytać, co będzie dalej? Dla urody kompozycji, dla lekkości opowieści, dla spokoju ducha...

Data powstania: 2011
Twórca: Kevin Verspoor

Nuty zapachowe:
czerwona pomarańcza, zielone galbanum, lentisk (czyli inaczej mastyks: żywica pistacji kleistej), postarzane liście (igły) cedru, jaśmin Sambac, magnolia, amberwood**, jasne piżmo, żywy mech

* Dla porządku wyjaśniam, że moja lista recenzji jest kompletna: numer 06 jest bezpośrednim następcą 04. Odin 05 nie istnieje - najprawdopodobniej zrezygnowano z piątki, by uniknąć skojarzeń

z No.5 Chanel.

** Czym jest amberwood w tym przypadku, nie jestem w stanie określić. Intuicyjne tłumaczenie wskazywałoby na mieszankę nut drzewnych i roślinnych aromatów ambrowych. Na stronie Scent It opisano amberwood jako "bardzo niezwykły zapach. Prowokujący, zmysłowy i bardzo przyjemny zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn". Scharakteryzowano go jako połączenie zapachu piżma, sandałowca i aromatów ambrowych.
Natomiast na stronie mydlarni internetowej Choco Bath w skład olejku Amberwood Blue wchodzi bergamota, cytryna, lawenda, paczula i geranium. Bądź tu mądry, człowieku.
Ja osobiście, kierując się swoim babskim rozumem wspartym znajomością zapachu skłaniam się ku koncepcji pierwszej. Ogólna konkluzja jest taka, że najprawdopodobniej drewno amberwood nie istnieje. Podobnie jak cashmerewood.

Ilustracje do tekstu:

Zdjęcie tytułowe ze strony Visual Photos. Mają tam najpiękniejsze gaje pomarańczowe w sieci. Daję słowo!
Autorem obrazu "Undine" jest John William Waterhouse.
Na zdjęciu trzecim Priscilla Hernandez: piosenkarka, kompozytorka i autorka prac graficznych w klimacie fantasy. Próbki muzyki i wiele prac na stronie autorki: KLIK
Zdjęcie śpiącej pary kochanków z bloga Joanna Sweet One. Tylko migotanie zdjęłam...

Type D Henrik Vibskov

2012-01-21T15:21:00.000+01:00

Czy wiecie, że jako maklerzy giełdowi najlepiej sprawdzają się ludzie inteligentni, ale nie zanadto?

Żywa inteligencja potrzebna jest w tym zawodzie, by wyczuć trend i złapać okazję. Niestety, na pewnym poziomie makler zaczyna kombinować. Szukać finty w fincie finty... I wówczas okazuje się, że zwykle przekombinowuje, albo zwyczajnie wysyła zlecenie zbyt późno.

Nie chcę sobie tu robić autoreklamy. Aby pisać bloga, geniuszem być nie trzeba. Rzekłabym, iż nawet nie należy, bo przecież każdy normalnie inteligentny człowiek poświęciłby ten czas na pracę przynoszącą godziwy dochód*, jednak czasem wydaje mi się, że przekombinowuję. :)

Od momentu, gdy przeczytałam opisy trzech vibskovowych Typów zastanawiam się, czy przywołujący wspomnienie Damaszku Type D rzeczywiście jest naturalną konsekwencją fascynacji Henrika Vibskova orientem, czy raczej ktoś sprytny podpowiedział artyście, że każda szanująca się marka perfumeryjna po prostu musi mieć w ofercie "jakiś orient".

Odpowiedzi na to pytanie wymyśliłam kilkanaście.

Że Vibskov jest zbyt niezależny, by ulegać takim namowom, że nie musi, bo w swojej kategorii osiągnął już co się da, że jednak startuje na nowym polu i jakiś ukłon w stronę nowej klienteli uczynić trzeba, że na perfumach się nie zna i mógł nie wiedzieć, iż Damaszkiem świata nie zmieni, albo odwrotnie: jest olfaktorycznym hipertalentem i właśnie zmieni, że mogli go urobić znajomi lubiący orient, albo kobiety, które nie czuły się adresatkami poprzednich Typów, że chciał swoim Damaszkiem zagrać wszystkim na nosie i pokazać orient przewrotnie i po swojemu, że sprytnie stroi się w piórka buntownika, ale tak naprawdę perfidnie trzepie kasę i Typem D utrzepie, że odnalazł w sobie ślad zamiłowania do orientalnego przepychu, albo że nie musiał go odnajdywać, bo był go świadom zawsze, czego dowodem może być stylizacja, którą rozpoczęłam opowieść o Vibskovie przy okazji Type B, że próbuje swoimi perfumeryjnymi obrazami objąć wszystkie ostre, wyraziste typy zapachów od tradycyjnych począwszy, na hipernowoczesnych skończywszy i że trzy znane nam typy to ledwie początek jakiejś przemyślanej całości, że wreszcie ma to wszystko w nosie i po prostu chwyta dzień robiąc, co mu w duszy gra...

I tak oto najmniej intrygujący zapach serii stał się dla mnie perfumeryjnym cliffhangerem. Szczególnie, że tydzień miałam iście morderczy i czasu na testy nie znalazłam.

Blednące wspomnienie Damaszku

Pierwsza nuta przedstawia zapach i zarazem stanowi jego najmocniejszy akcent. Orient? Tak.
Bukiet przypraw z przewagą cynamonu i kminu, bób tonka i gęsty, pozbawiony rześkości aromat kwiatu pomarańczy. Nuta kremowa i ostra zarazem.

Po chwili odkrywam niejednoznaczną, podsuszoną owocową słodycz ciemnych daktyli zestawioną z aromatem tlących się żywic: nie tylko stryax, ale też labdanum i opoponaks.

Po kilku ledwie minutach zapach przygasa, opada jak chmura przyprawowego pyłu sypniętego na rozgrzaną blachę.

O ile w pierwszych minutach Type D projekcję ma ponadprzeciętną i pachnie jak lżejsza, bardziej statyczna wersja hiperkillera Aziyade Parfum d'Empire, o tyle serce i kolejne etapy rozwoju Type D polegają niemal wyłącznie na traceniu mocy. Zbyt szybkim, zbyt oczywistym. Nietypowa linearność, która w przypadku nowoczesnych, nietypowych Typów B i C stanowiła zaletę - w przypadku zapachu orientalnego wydaje się nie na miejscu. Szczególnie, że braku zmienności nie zrównoważył twórca kompozycji mocą ani głębią.

Zapach jest przyjemny. Cynamonowo wytrawny, balsamiczny, łączący goryczkę czarnego kminu z brzmiącą w tle słodyczą kandyzowanych owoców; nie nadto ostry i nie nadto słodki. Idealny uniseks.
Mnie jednak brak w nim oryginalności poprzednich typów. Nie czuję się zaskoczona, nie czuję się zaintrygowana.

Mam wrażenie, jak gdyby Vibskov pokazał nam pociągnięty akwarelą szkic dość banalnego orientalnego obrazka. Niebrzydkiego, ale i nie aspirującego do miana wielkiej sztuki. A ja myślę, że orient wymaga intensywniejszych barw i wyraźniejszych pociągnięć pędzla. Po Vibskovie oczekiwałam też jakiejś bardziej oryginalnej kompozycji.

A może nie oczekiwałam?

Ciekawa jestem, jak rozwinie się ta seria. Fragrantica zapowiada, że kolejny typ będzie zwał się E, choć przecież nie było Type A. Jakiemu miastu poświęcony będzie Type E? Rozsiany na wzgórzach Edynburg (brałabym!)? Targowe Essen? Jak myślicie?

Data powstania: 2011

Nuty zapachowe:
bergamota, różowy pieprz, jaśmin, kwiat pomarańczy, imbir, cynamon, styraks, sandałowiec, bób tonka, wanilia

* Aby nie urazić innych bloggerek i bloggerów od razu zastrzegam, że to autoironia. Żart i troszkę prowokacja. :p

Na pierwszym zdjęciu meczet Al-Umayyad wraz z fragmentem panoramy Damaszku. Autorem fotografii jest Bernard Gagnon. Zdjęcie z zasobów Wikipedii: KLIK
Obraz nr 2: Jean Auguste Dominique Ingres "The Grand Odalisque"
Zdjęcie korynckiego cynamonu ze strony My Spice Sage. Ależ oni mają wybór!
Obraz nr 4: Fabio Fabi: "Odaliska i jej służka" ("Odalisque And Her Servant")

Type C Henrik Vibskov

2012-01-17T12:03:00.003+01:00

Kopenhaga to rodzinne miasto Henrika Vibskova.

Type C - zapach poświęcony Kopenhadze właśnie, jest wspomnieniem wypraw łodzią poza Trekroner - twierdzę zbudowaną przy wejściu do kopenhaskiego portu. Chłodna, jasna, nowoczesna kompozycja zupełnie różna jest od tego, co mamy zwykle na myśli mówiąc o "zapachu domu".

Oprócz błękitnego morza...

Otwarcie jest wyraźnie cytrusowe. I bardziej, niż samą podróż przypomina przygotowania do niej.

Jest pogodny, wiosenny poranek. Powietrze jest przejrzyste i czyste - w nocy padał deszcz. Na otoczonej wilgotnymi roślinami werandzie do wielkiego, wyłożonego lodem pojemnika pakujemy domowej roboty cytrusowe, doprawione świeżym imbirem napoje w zakręcanych butelkach i tuzin twardych mandarynek.
Wiatr przynosi zapach morza, padające pod niewielkim kątem promienie słoneczne nie ogrzewają powietrza: trzeba sięgnąć po sweter, może nawet nauszniki.

Type C jest zadziwiająco przyjemny od pierwszego momentu.

Nawet kiedy zapach naozonowanego, słonego powietrza stłumi cytrusowe akordy - wciąż nie staje się prostacko oczywisty i siermiężnie dosłowny. Wzbogacona dyskretnymi, na wpół kwiatowymi nutami zielonymi i delikatną, miękką słodyczą mandarynki przestrzeń zdaje się.. Przyjazna. Choć niewątpliwie nie jest to normalny, ozonowy świeżak w typie Light Blue.

Słońce powoli wznosi się nad horyzont nieznacznie ogrzewając powietrze i kompozycję. Gładka tafla wody zlewa się z błękitem bezchmurnego nieba.

Miękki aromat kwiatu pomarańczy pięknie łagodzi nowoczesny, chłodny akord główny, niejednoznaczna, półżywiczna zieloność przypomina mirt w Aqua di Sale Profumum Roma; dyskretny aromat jasnego cedru daje zapachowi dodatkowy odcień, dodatkowy wymiar.

Kojarzycie wrażenie jednoczesnego chłodu i ciepła, kiedy promienie słońca kładą się na wystawionej na chłodny wiatr twarzy? Tu wrażenie to oddane zostało perfekcyjnie.

Po kilku godzinach Type C zmienia się po raz kolejny. Konsekwentnie i wciąż w zgodzie z opowieścią.

Zbliża się zmierzch, a my dopływamy do brzegu. Zapach ciemnieje, w specyficzny sposób wyostrza się, pojawiają się akcenty ziemiste. Wyraźny wetiwer daje nam metaforyczny grunt pod stopami, ślad czarnego pieprzu delikatnie przysypuje kompozycję kurzem, splecione z morskimi nuty metaliczne każą nam wspinać się na wysokie nabrzeże po metalowej, szorstkiej od rdzy drabince.

Baza jest, zupełnie nietypowo, najmniej przyjazną nosicielowi częścią kompozycji: nie złagodzona słodyczą nut cytrusowych i przyjazną zielonością serca wydaje się na skórze elementem obcym.
Przypomina zapach, który czujemy gdy wtulimy nos w zimny materiał kurtki po powrocie ze spaceru w chłodny, wierzny dzień.

Nie wiem, kogo poprosił Vibskov o stworzenie swoich perfumeryjnych Typów, lecz wyczuciem wykazał się równie dobrym, co przy poprzednich projektach. Zapachy, które firmuje swoim nazwiskiem nie tylko zaskakują oryginalnością i tym, co przy okazji recenzowania kompozycji Demeter Fragrance Library określałam jako adekwatność kompozycji, lecz także urzekają nietypową, nieperfumeryjną urodą.

Przyznaję, że mnie osobiście miejskie opowieści tego pana przekonały.

Jutro trzeci zapach serii: Type D. A kiedy pojawią się kolejne perfumy tej marki, z pewnością będę łaknęła testów.

Data powstania: 2011

Nuty zapachowe:
bergamota, mandarynka, cytryna, akordy słonego powietrza, mech dębowy

Pierwsze zdjęcie przedstawia twierdzę Trekroner od strony morza i pochodzi ze strony Real Dania.
Na drugim widok z morza na kopenhaskie wybrzeże. Zdjęcie wykonane przez Matta z Nomadic Matt's Travel Site.
Na trzecim przepiękna bryła Copenhagen Harbour Bridge na zdjęciu z serwisu e-architect.
Ostatnie zdjęcie J.Poder w serwisie Panoraimo.

Type B Henrik Vibskov

2012-01-16T08:48:00.005+01:00

Osobom interesującym się światem mody Henrik Vibskov znany jest doskonale. Sprawdziłam. :)
Mnie znany nie był. Jednak firmując swoim nazwiskiem perfumy o składzie: czarny pieprz, gwajak, brzoza, wetiwer, wszechstronnie uzdolniony Duńczyk wszedł w przestrzeń, w której w końcu musiałam na niego trafić. I oto trafiłam.

Vibskov to nie tylko projektant mody. Poza niezwykłymi, charakterystycznymi ciuchami (to nieformalne określenie lepiej, niż sztywne "kreacje" charakteryzuje barwne, geometryczne, zaskakująco "noszalne" projekty Vibskova), tworzy meble i rzeźby, jego pokazy daleko wykraczają poza schemat, w którym modelki i modele paradują po wybiegu i uznawane są raczej za artystyczne performance łączące wiele gatunków sztuki: poza prezentowanymi projektami znaczenie muzyka, światło, ruch. Wraz ze szwedzkim grafikiem Andreasem Emeniusem przygotował wystawiany w muzeach całego świata Fringe Projects: interdyscyplinarny projekt łączący sztuki plastyczne, artystycczny happening, performance art i sztukę designu. Aby dopełnić obrazu dodam, że wszechstronny Duńczyk gra także na perkusji występując z zespołem Trentemøller.

***

Zapraszam Was do poznawania wraz ze mną zapachów firmowanych nazwiskiem nazywanego iluzjonistą mody Henrika Vibskova. Trzy zapachy, trzy miasta, trzy typy.

Dymny, ciemny wschodni Berlin, słoneczna, nadmorska Kopenhaga i bogaty, orientalny Damaszek. Zacznę od kompozycji najbardziej dla mnie interesującej: Type B. Type C i Type D pojawią się na SoS w najbliższym czasie.

In my dream smoke came to me
And we became as one*

Pierwszy wdech... Zaparł mi dech.

Piękny, złożony, przestrzenny, słodko - ostry aromat brzozowej smoły. Zaskakująco delikatny, zadziwiająco urodziwy, zachwycająco niejednoznaczny.

Delikatnie, z niezwykłym wyczuciem pogłębiony brzmiącym w tle aromatem gwajakowca i ciemnymi, tłustymi nutami dymnymi. Gdzieś u szczytu kompozycji, odczuwany jako odrębny, lewitujący się nad główną linią kompozycji unosi się miałki, pylisty, niespożywczy pieprz.

Oczekiwanie na pierwsze zmiany nie trwa długo. Kompozycja wysładza się. Nietypowa, nie mająca nic wspólnego z dowolnie interpretowanym cukrem, chemiczno - dymna słodycz dociąża eteryczne otwarcie, sprawia, że zapach przestaje ignorować grawitację, osiada, lekko jak dym układa się na skórze.

Pojawiają się akcenty chemiczne, nowoczesne, syntetyczne. Tlący się węgiel, rozgrzana guma oraz znany doskonale miłośnikom Tar Comme des Garcons zapach podgrzewanej smoły: woń przewrotnie urodziwa, na wpół syntetyczna ze śladem zapachu wyprażonego kurzu.

W Type B tworzący trzon bazy kompozycji gwajak rozwija się dokładnie w kierunku zapachu czystej esencji. Zapach jest lekko zwędzony, dymny, ledwie śladowo przypominający słodki, miły aromat znany nam między innymi z Gaiac Micallef.

Cedr pachnie nie jak drzewo z korą i igłami. I nawet nie jak drewno w postaci jasnych szczap czy desek. Pachnie, jak gdyby zrobiono z niego zapałki, po czym spalono je, sztuka po sztuce, i gorące jeszcze, dymiące rzucano na pokryty żywiczną politurą blat.

Po dwóch, może trzech godzinach pojawiają się nuty względnie (podkreślam, względnie) klasycznej bazy. Przede wszystkim skórzaste, ciemne labdanum idealnie komponujące się z wciąż wyraźnie wyczuwalnymi, chemicznymi nutami serca. Czarny, popielisty kmin doskonale podkreśla niszową urodę tego akordu.

Złożony z paczulą wetiwer pachnie tak, jak gdyby obie nuty starannie pozbawiono wszelkich śladów zieloności.

Osuszone w żarze liście paczuli, bardziej niż żywą roślinę, przypominają rozgrzany na węglowym piecu omszały, piwniczny kamień. Na kamień ten rzucono brązowe, oddzielone od wieńczących je źdźbeł korzenie wetiwerii, które wydzielają zapach rozgrzanego olejku wetiwerowego i pieczonej celulozy. Jak gdyby w Type B użyto tej części spektrum zapachu wetiweru, którą usuwa się w procesie produkcji octanu wetiwerolu, o którym pisałam przy okazji recenzji Molecule 03 Gezy Schoena. I której to części odżałować nie mogłam, jako iż to ona właśnie daje temu składnikowi niejednoznaczność i głębię.

Zachwycił i urzekł mnie ten spokojnie nienormalny zapach.

Jego uroda jest nietypowa, lecz niezaprzeczalna. Wetiwerowa baza na tle trudnego, popielistego otwarcia pachnie prawie kwiatowo, nuty chemiczne i dymne ułożone zostały tak, by wydobyć z nich jasne, nie ciemne akcenty.

Oczywiście osadzony w kontekście propozycji z serii Synthetic Comme des Garcons Type B nie zadziwia i nie szokuje tak bardzo, jak mógłby. Jednak i bez estetycznego szoku jest to kompozycja warta uwagi. Bezkompromisowa, przemyślana i w szczególny, wyrafinowany, postnowoczesny sposób piękna.

Jasna i mroczna, lekka i trudna, nienaturalna i oczywista zarazem. Fascynująca jak cybernetyczny kwiat, niejednoznaczna jak wspomnienie dnia, w którym w piecu spaliliśmy stare, zniszczone zabawki z dzieciństwa, kusząca jak manekin w lateksie.

Data powstania: 2011

Nuty zapachowe:
czarny pieprz, gwajak, brzoza, wetiwer

* Amorphis "The smoke"

Pierwsze zdjęcie pochodzi z Fringe Project no.4

Pozostałe znalezione na stronie Smashing Magazine jako ilustracje do artykułu Tima Mercera "Smoke Photography and Smoke Art", a ich autorami sa kolejno:

Polecam serdecznie wszystkie galerie!

Ceruję dziurę w sieci

2012-01-12T20:25:00.001+01:00

Nie jest to cerowanie artystyczne, ale lepsze to, niż dziura. ;)

Jaką dziurę mam na myśli?

Brak zdjęć flakonu nowego Idole de Lubin.

Zdjęć zaprojektowanego przez Serge'a Mansau flakonu pierwszej wersji Idole znajdziemy w sieci sporo. Sama firma zatroszczyła się o atrakcyjną jego prezentację.

Przed premierą nowej wersji Idole w sieci pojawiały się spekulacje dotyczące nie tylko zapachu nowej wersji kultowych już dziś perfum, ale także nowej wersji flakonu.

Okazało się, że tym razem marka Lubin postawiła na zupełnie inną stylistykę opakowania. Na prostotę.

Kształt czarnego bloku nawiązuje do żagla, korek także charakteryzuje się "wylewającym się" na flakon wydłużonym brzegiem bezbłędnie kojarzącym się z afrykańską maską zdobiącą poprzednią wersję, jednak o ileż mniej tu detali! O ileż mniej bezpośrednie są te nawiązania!

Dla mnie najmilszą niespodzianką jest korek. Lepszej jakości plastik, lepsza jakość odlewu i lepsze dopasowanie korka do obsadki robią bardzo dobre wrażenie. Także brak tandetnych paciorków pod korkiem jest, w moim odczuciu, zmianą na plus.

Dodatkowo flakon Idole edp leży w dłoni znacznie lepiej, niż szeroka flacha wersji edt.

Stąd ten post. W miarę swoich skromnych możliwości postanowiłam ratować honor nowej flaszki. ;)

Nie jestem fotografem. Używam starego Dynaxa 5D, nie posiadam zewnętrznej lampy ani namiotu. Do zdjęć układam flaszki na stole w salonie.

Pomyślcie, jeśli na kiepskiej jakości amatorskich fotografiach flakon wygląda tak, to czy można o nim powiedzieć, że jest brzydki?

Potion Dsquared2

2012-01-12T09:32:00.000+01:00

W podsumowaniu roku 2011 napisałam, że właśnie Potion jest moją ulubioną premierą z męskiej strony selektywnych perfumerii. Skoro już napisałam, to należy się z tego wytłumaczyć.

Potion to drugi (nie licząc limitowanych edycji) męski zapach firmowany przez kanadyjski duet projektantów Deana i Dana Catenów. Bez wstydu przyznaję, że lubię ich perfumy. Zarówno pierwszą wersję He Wood, jak i wariacje na jej temat. Także damskie Woody uważam za nader dla nosa przyjemne.

Mimo to z nieufnością podeszłam do perfum reklamowanych jako "nowa recepta na uwodzenie" i "mikstura wzbudzająca miłosne żądze". Wariacje na temat drewna to jedno, ale tak zapowiadany specyfik aż się prosi o spektakularną klapę.

A potem przetestowałam (po raz nie wiem już który dzięki Michasi) i w końcu doczytałam, że alchemikiem, który namieszał to cudo jest Annick Menardo. I wszystko jasne. :)

Weźmisz czarno kure...*

Pierwszy akord pięknie dziwny. Rzekłabym, iż apteczny nieco, lecz zaskakująca miękkość i wyraźny ślad słodyczy sprawiają, że rzeczywiście kojarzy się raczej ze sporządzoną przez bladą czarodziejkę tajemniczą miksturą, niż z namieszanym przez chudego zielarza lekiem na obstrukcje.

Dzięgiel, mocno ziołowa gencjana, niezwykła, ciepła mięta, ślad rumianku i lauru... A wszystko ułożone na wczesnym, jasnym akordzie piżmowym.

Zanim do końca prześledziłam skład miłosnego eliksiru, skryta w półmroku czarodziejka ponaglająco skinęła dłonią:
- Pij, na co czekasz?
Wypiłam.

Ciepły, półpikantny, zadziwiająco aksamitny akord utkany z niemiażdżonych, nieszorstkich ziarenek pieprzu, łagodnie słodkiego cynamonu cejlońskiego (odsyłam do indeksu składników) i kropli, dosłownie kropli olejku z róż najciemniejszych z ciemnych zupełnie zmienia zapach. Kompozycja rozgrzewa się, zagęszcza, ciemnieje.

Przełknięty kilkoma drobnymi łykami płyn rozgrzewa i odpręża. Dochodzące zza drzwi dźwięki zdają nie niższe, powietrze cieplejsze, mrok mniej nieprzenikniony.

Gdy pojawi się aksamitny akord drzewny i miękkie jak puch nuty dymne jest już za późno. Magia zaczyna działać.

Zapach jest głęboki i łagodny, zmysłowy i niecielesny zarazem, intensywny, lecz nieuchwytny.
Dodatek tlącego się żywicznego kadzidła przypomina o magicznym pochodzeniu upojnej woni. Dyskretny, dystyngowany akord ambrowy zamyka kompozycję, daje jej metaforyczną, niefizjologiczną intymność. Paczula wilgotnymi palcami zaciąga kotary i przekręca klucz... Zostałam uwiedziona.

No dobra. Poważnie to mi Potion aż takich sztuk nie robi. Nic mi aż tak nie robi - podkolorowałam dla lepszego efektu. :)

Skoro bracia Catenowie zdecydowali się tak właśnie reklamować swój zapach, a mnie mikstura nadzwyczaj do gustu przypadła, to czemuż nie zabawić się konwencją?

Data powstania: 2011

Twórca: Annick Menardo

Nuty zapachowe:
Nuty głowy: tymianek, dzięgiel, liść czerwonej mięty
Nuty serca: płatki róży, czarny pieprz, cynamon, goryczka (gencjana),
Nuty bazy: drewno kaszmirowe (czytajcie w indeksie składników), paczula, ambra, piżmo

* Tytuł zbioru opowiadań Andrzeja Pilipiuka, opisujący przygody Jakuba Wędrowycza. Klimat, oczywiście, zupełnie nie ten, ale moc pilipiukowych zaklęć też na mnie działa.Choć nie jest Jakub Wędrowycz moim ulubionym bohaterem książek Andrzeja.

Zdjęcie "Love Potion" ze strony Forever Love 1+1
Flakon z czerwonym napojem miłosnym (w granulkach, jak widzę) wprost ze strony Tha Smickle. Jest to Mikstura Miłosna nr 9. Aż podam linka do całego rytuału, bom pod wrazeniam. :)
Fantastyczne, iście magiczne dymy znalazłam na Fun Stuff Cafe. Niestety, bez podania informacji o autorze zdjęcia. Jedyne, co znalazłam pod obrazkie, to link do Deviantarta. Jako całości - nie do konkretnej galerii. Bez sensu trochę.
Ostatnie zdjęcie wiadomo - reklamowe. Autorem kampanii Potion jest Mario Sorrenti.

"Perfumy - Instrukcja obsługi" - recenzja książki

2012-01-11T04:07:00.010+01:00

Książka Stanisława Krajskiego "Perfumy - Instrukcja obsługi" zapowiadana jest nie tylko jako poradnik perfumeryjnego savoir vivre'u, lecz jako zbiór "wszystkich praktycznych informacji potrzebnych do właściwego wyboru i stosowania perfum".

Znajdziemy w niej rozdział poświęcony składnikom perfumeryjnym i ich ekstrakcji, opisy poszczególnych grup zapachowych, wskazówki dotyczące sposobów przechowywania i używania perfum. Autor odpowiada także na pytania dotyczące doboru perfum odpowiadnich dla poszczególnych typów osobowości, temperamentu, wieku, pory dnia, okazji i stanowiska.

W pewien szczególny sposób wszystko, co napisałam powyżej jest prawdą, jednak z przykrością stwierdzić muszę, że bogaty spis treści nie wystarczy, by książkę można było uznać za wartościową.

Pierwszym warunkiem przyswajalności jakiejkolwiek lektury jest sposób jej napisania. Minimum to schludny język i dobra redakcja. Potoczysty, żywy styl pisania to cecha, która czyni lekturę nie tylko pożyteczną, lecz także przyjemną. Tutaj żaden z warunków spełniony nie został.

W stopce wydanej przez Agencję SGK pozycji nie podano nazwiska redaktora. I ten brak redakcji, niestety, bardzo mocno rzuca się w oczy.

Autor posługuje się językiem, który w mowie potocznej uznałabym za dopuszczalny, jednak na piśmie jest po prostu rażący.

Liczne sformułowania charakterystyczne dla języka nieformalnego, brak kontroli nad składnią, utrudniająca zrozumienie tekstu ilość zbędnych nawiasów i wtrąceń w rodzaju wszechobecnego "jakoś", brak lingwistycznej intuicji i dość obcesowy, nieżyczliwy sposób wyrażania się o potencjalnym czytelniku powodują, że lektura "Perfum - Instrukcji obsługi" przyjemnością nie jest.
Jeśli dodamy do tego mnogość błędów interpunkcyjnych, nieco mniej ortograficznych oraz uchybienia w rodzaju 5th avenue czy baldessarini pisane z małej litery - obraz nędzy i rozpaczy wciąż nie będzie kompletny.

Życzą sobie Państwo przykładów?
Poniżej zamieszam zdjęcie dwóch stron książki, na których zaznaczyłam błędy i uchybienia, które rzuciły mi się w czy. Są to strony wybrane losowo - dokładnie w tym momencie poczułam, że nie jestem w stanie kontynuować lektury. Choć druk jest duży i czytelny.

Mamy tu więc, poza interpunkcyjną wolną Amerykanką, "wytworzyć harmonijną całość" zamiast "stworzyć harmonijną całość", "musi mieć świadomość wynikającą ze znajomości składu perfum" zamiast zręczniejszego "powinna mieć, wynikającą ze składu perfum, świadomość", "Takie perfumy, choć podobają się, ze względów estetycznych, samej kobiecie..." zamiast czytelniejszego "Takie perfumy, choć ze względów estetycznych podobają się kobiecie", potoczne "Jeśli będzie próbowała z większą ilością perfum" i parę innych drobnych, lecz wpływających na komfort czytania niezręczności.

Na zdjęciu owym pozwoliłam sobie także zakreślić kolorem ulubiony zwrot autora: "kobieta powinna". Stwierdzenie "kobieta powinna" jest znamienne dla stylu pisania Krajskiego i jego stosunku do czytelniczki. A może jego opinii o kobietach ogólnie.

Dowiadujemy się bowiem z lektury poradnika Krajskiego, że "Jeśli kobieta spotyka się z mężczyzną i planuje go natychmiast uwieść zakłada krótką spódniczkę i prześwitującą bluzkę z dużym dekoldem" (brak przecinka i pisownia wyrazu "dekolt" oryginalna), co dla skromnie piszącej tu recenzje (też) kobiety jest dowodem na to, że owa hipotetyczna pani nie posiada za grosz stylu i wyczucia. Tego, że nie odsłania się wszystkiego nosząc jednocześnie mini, dekolt i przejrzyste bluzki przeciętna kobieta uczy się koło szesnastego roku życia.

Autor oświadcza również arbitralnie, że "Prawdziwa kobieta ma zmienne nastroje i postawy wobec świata", oraz objawia nam wiele prawd ogólnych, które niekoniecznie zgodne są z moim pojęciem kobiecości i człowieczeństwa.

Kolejna strona także zaczyna się od "Kobieta powinna". Można sprawdzić. :)

Z prawdziwą przykrością, choć bez zdziwienia stwierdzam, że w kwestiach merytorycznych, związanych z zapachami, składnikami i perfumami poziom wiedzy prezentowany przez autora także pozostawia wiele do życzenia.

Rozdział 1. Zapachy pochodzenia roślinnego, podrozdział 1. Kwiaty, płatki, zawiązki i pączki. W drugiej linijce tekstu wymieniona konwalia. Konwalia, jak wiadomo, jest kwiatem niemym: pozyskanie z niej esencji zapachowej jest awykonalne. Wszelkie zapachy konwalii w perfumach to albo kompozycje innych składników, albo syntetyki.

Z lektury dowiemy się również, że cedr jest drzewem liściastym ("liście cedru" wymienione w podrozdziale "Liście", niewymienione w podrozdziale "Igły i gałęzie"), cechą charakterystyczną aldehydów jest przyjemny zapach (ciekawe, czy autor wąchał kiedyś formaldehyd albo akroleinę), grejpfrut stanowi stały składnik perfum cytrusowych, paczula nadaje perfumom piżmową, egzotyczną nutę, tangerynka ma ostry, gryzący, gorzki zapach (w przeciwieństwie do cybetu, którego zapach opisany jest jako zmysłowy, ciepły, ostry, słodkawy, przypominający piżmo), a aromat dającego perfumom "bardzo słodkie, apetycznie owocowe akordy" osmantusa najlepiej wyczujemy w Eau du Fier Annick Goutal.

Przyznaję, że po lekturze rozdziałów poświęconych sztuce perfumiarskiej nabrałam przekonania, że autor większości opisywanych substancji nie wąchał.

W tym kontekście wskazane byłoby skrócenie tej części książki. Z korzyścią dla rozdziałów poświęconych zasadom dobrego wychowania i stylu.

Lecz czy aby na pewno?

Pierwszą i podstawową tezą, której broni autor w rozdziale drugim jest stwierdzenie, że perfumy są "czymś, co ma znaczenie i oddziałuje w wielu płaszczyznach - posiada różnorodne cele". (?!)

Najważniejszy dla użytkowniczki perfum jest zamysł kreatora. Kreator bowiem dokładnie i szczegółowo określa, dla kogo i na jaką okazję przeznaczone są perfumy. Zupełnie różne są perfumy dla "młodych kobiet, kobiet w średnim wieku, lub starszych kobiet", inne "pasują do kobiet o określonym charakterze, typie urody czy osobowości, przyjmujących taką, a nie inną postawę wobec ludzi czy życia itp."
"Gdy dobieramy perfumy dla siebie musimy brać pod uwagę charakter perfum wynikający z zamysłów kreatorów. Jeżeli tego nie robimy postępujemy jak kobiety zakładające kolorowe wdzianka na pogrzeb, ciemne żałobne stroje na plażę czy futra w środku lata, jak mężczyźni, którzy idą w krótkich spodenkach do opery czy zakładający do gry w piłkę nożną smoking".

Autor radzi, by kierować się reklamą. Pomysł w pewnym zakresie przydatny, lecz dla miłośnika niszy, który nie otrzymuje od kreatora żadnych właściwie wskazówek nieco frustrujący. Pozostaje nam zakładać, że poradnik Krajskiego dla miłośników perfum niszowych przeznaczony nie jest. Skąd w nim Eau du Fier?

Intrygująco prezentują się portrety poszczególnych typów kobiecości krótko i ze swadą naszkicowane przez Krajskiego.

Podrozdział "Nowoczesna i wyzwolona kobieta sukcesu" rozpoczyna zdanie: "Kobieta, która jednak nie odrzuca tradycji, ale, w istocie, ją kontynuuje". Czy tylko ja dostrzegam niekonsekwencję?

Nowoczesna kobieta sukcesu używa Chanel No. 5. Dojrzała kobieta o silnej osobowości Chanel Allure, wyrafinowana kobieta sukcesu "5th avenue Elizabeth Arden", Królowa - "Kobieta elegancka, ale zmysłowa, jakoś królewsko niedostępna, ale pociągająca" Joy Jean Patou, "Romantyczna, zmysłowa, trzymająca dystans" opisana jako "Jakoś niedostępna, ale pełna obietnic tajemnicza brunetka o ciekawej i bogatej osobowości" - Amour Amour, a (to najlepsze!) "Kobieta - szef i matrona" winna używać Eau de Soir. Dowiedziałam się również, że "Dior wyprodukował Dune dla "kobiet, które nie są głupie" oraz że bycie szatynką to cecha sprzyjająca lekceważeniu i poufałości.

Czy tylko ja odnoszę wrażenie, że autor podręczników savoir vivre powinien być bardziej rozważny w swych sądach?

W kolejnych rozdziałach otrzymujemy przejrzystą charakterystykę grup zapachowych i kobiet wybierających perfumy do tych grup należące.

Perfumy złożone z zapachu wielu kwiatów są zbyt poważne dla młodych kobiet, perfumy drzewno - kwiatowe nie są zbyt intelektualne, perfum drzewnych używają kobiety, które chcą być "bardziej ludzkie niż kobiece", zapachów fougere (w książce "fugere", co oznacza po łacinie "uciekać") kobiety nie używają, "chyba, że bardzo chcą się upodobnić do mężczyzn", a zapachów orientalnych "nie wolno nanosić na siebie, jeśli w najbliższym planie jest obiad".

W rozdziale 19 dowiadujemy się, że optymalny zestaw dla "aktywnej, dbającej o wizerunek i wygląd, bywającej "w świecie kobiety" to "przynajmniej 36 flakonów perfum" z wszystkich grup polecanych przez autora kobietom. Posiadanie perfum w jednym typie jest niedopuszczalne.

Opinia Stanisława Krajskiego o kobietach, które znalazły swój signature scent lub typ zapachu, któremu pozostają wierne jest następująca:
"Gdy kobieta używa wyłącznie jednego gatunku perfum zachowuje się tak jakby chodziła tylko w jednej kreacji - zawsze np. w tych samych spodniach, tej samej bluzce, tych samych butach itd. (...) Wciąż takie same ubranie, wciąż ta sama biżuteria, wciąż te same perfumy, to kobieta nieciekawa i nudna, bez głębi, pozbawiona tajemniczości, całkowicie przewidywalna o prostej, nieskomplikowanej "płaskiej" osobowości"*.
To o mnie. Dziękuję. :)

Część dla panów ma trzy strony dużym drukiem. Autor dzieli w niej mężczyzn na "sześć typów mężczyzn - sześć podstawowych wizerunków, z których kobieta może wybrać jeden dla "swojego" mężczyzny, które mężczyzna może rozważyć, by stwierdzić, który z nich najbardziej mu odpowiada".

Cytując P. Jellinka podpowiada autor, że kulturalnemu panu "nie wolno pachnieć tak, jak gdyby był wyperfumowany" i że "nigdy nie wolno mu użyć perfum w charakterze perfum". I jeszcze cytuje A. Hurtona: "Prawdziwy mężczyzna pachnie tytoniem, skórą, alkoholem i praca fizyczną".

Krajski kończy swą publikację apelem, by decyzję o tym, czy mężczyźni mają sięgać po perfumy, czy nie, zostawić kobietom.
I wybór zapachów także.

***

Proszę, wybaczcie mi sarkastyczny ton recenzji, w który wbrew początkowym intencjom, wpadłam. Przeczytałam całość jednym tchem. Pierwsze kilkadziesiąt stron budziło moją wesołość. Później czułam się już tylko znużona.

Bardzo chciałabym móc polecić tę książkę, ale niestety, nie mogę.

Jako poradnik dobrych obyczajów jakąś pozytywną rolę być może spełnia - mimo uproszczeń, błędów merytorycznych i prezentowania skrajnie konserwatywnego spojrzenia na kobiecość, jednak język publikacji i sposób wyrażania się o kobietach, jaki prezentuje nam Stanisław Krajski daleki jest od stylu, którego oczekuję po człowieku mieniącym się arbitrem w dziedzinie elegancji i kultury.

Kultura wymaga także szacunku dla czytelnika. Ten szacunek objawia się przede wszystkim oddawaniem w jego ręce książki napisanej starannym językiem i poddanej równie starannej redakcji.

Jeśli moja poprzednia notka poświęcona tej pozycji skłoniła kogoś z Was do zakupu w ciemno - najserdeczniej przepraszam.

Postaram się zrehabilitować i zamieszczać na łamach Sabbath of Senses także recenzje innych książek poświęconych szeroko pojętemu perfumiarstwu.

*Abstrakcyjna interpunkcja i "takie same ubranie" zamiast "takie samo ubranie" oczywiście oryginalne, jak wszystkie kwiatki w cytatach.

Zdjęć sypnęłam suto na osłodę. :)

Czytający kocurek ze strony 1funny.com
Na zdjęciu nr 3 - wiadomo.
Kot nr 2 z HubPages.com
Rozbawiony kociak wprost z Destop Nexus.
Na zdjęciu nr 6 gałązki libańskiego i japońskiego cedru. Zdjęcie ze strony The Bonsai Primer.
Drugie kocię w dobrym humorze sfotografowała Charlotte Lowrie, na której stronę zapraszam tutaj: KLIK
Kocię w doniczce z galerii na Pixdaus.com.
Kot numer 7 znaleziony na blogu Stop and Laugh.
Sfrustrowany kot z zasobów The Blue Grotto.
Na kolejnym zdjęciu Kermit z Muppetów.
Dalej kadr ze "Star Trek Generations".
Ostatnie zdjęcie z Business Insider War Room.

Garść pachnącego kurzu (z 2011 roku)

2012-01-10T14:28:00.003+01:00

Rzutem na taśmę jeszcze kilka nowości z roku 2011. Proszę, potraktujcie ten wpis jako ubiegłoroczny. :)

Pod koniec roku 2011 światło dzienne ujrzało kilka nowości, o których nie wspomniałam w podsumowaniu. Może dlatego, że tym razem udało mi się poznać naprawdę wiele premier i mogłam rozpisać się o zapachach znanych mi już blisko.

Warto jednak słów kilka poświęcić wspaniałościom, których przetestować okazji nie miałam.

W ostatnich tygodniach roku na rynek wszedł zapowiadany przeze mnie przy okazji recenzji Incense Oud kolejny zapach agarowej serii by Kilian: Amber Oud. W nutach między innymi cedr, ambra, benzoina, wanilia i korzennik indyjski (Indian Bay). Wedle serwisu Fragrantica oud w nutach brak, ale chyba nie wierzę, Kolejny Oud bez agaru to byłoby dla mnie za wiele.

Jako wieść uzupełniającą podam, że w marcu 2012 na rynek wejdą opakowania podróżne i refile tego zapachu.

Kolejną czarną pięknością z agarem w nutach, której nie udało mi się w 2011 roku poznać jest Cuir Noir z serii Armani Privé Giorgio Armaniego. Skład nader obiecujący. W nutach głowy sandałowiec, esencja różana, kolendra i gałka muszkatołowa, skóra, dymny gwajak i oud w sercu oraz absolut tahitańskiej wanilii i benzoin w bazie.

Ale jakże mnie, małemu żuczkowi marzyć o Cuir Noir, skoro nie znam jeszcze nawet Oud Royal z roku 2010?

Kolejną przemilczaną przeze mnie nowością ze skórą w składzie jest zbierający świetne recenzje Bottega Veneta specjalizującej się w produkcji ekskluzywnej galanterii skórzanej firmy Bottega Veneta. Różowy pieprz, bergamota i konwalia u szczytu zapachowej piramidy, jaśmin, skóra i paczula w sercu oraz wymieniony jako jedyna nuta podstawy mech dębowy dają nadzieję na coś wartego więcej niż chwili uwagi.

Twórcą Bottega Veneta jest Michel Almairac - ten od Rochas Lui, którego recenzję mam w planach najbliższych.

I jeszcze jedna skórzana nowość: Cuir Fétiche Maître Parfumeur et Gantier. Tu jednak wielkich nadziei nie mam.

Marka Escentric Molecules wypuściła zapach stworzony dla urodzonego w Sopocie Nikolausa Karla Günthera Nakszyńskiego znanego światu jako Klaus Kinski.

Kinski to kompozycja łącząca nuty morskie z aromatami zwierzęcymi. Ciekawa koncepcja. Ale obawiam się, że jeśli całość zmieszał Geza Schoen, może wyjść z tego niezły pasztet.

Ale poznać pragnę. Właśnie dlatego. :)

Na koniec, w ramach ciekawostki dorzucę, że w roku 2011 w katalogu Basenotes pojawiły się trzy Basenotes Community Fragrance. Dość przewidywalnie nazwane #1, #2 i #3. Producentem jest CPL Aromas, nuty pozostają tajemnicą.
Chciałabym wiedzieć, cóż to za cuda.

Oud Immortel Byredo

2012-01-09T18:12:00.003+01:00

Brawo. Wreszcie udało się Byredo wypuścić coś, co nie jest "w sam raz". Zapach wyjątkowy, z charakterem. Trwały. O mocnej projekcji.

Tyle, że wyjątkowość ta jest wyjątkowością idioty, trwałość nie jest zaletą, a wyraźna projekcja sprawia, że po godzinie żebrzę o litość i niższy wymiar kary. Czy to na pewno Olivia Giacobetti stoi za tą kompozycją?

Czy to żart?

Po zaaplikowaniu płynu na skórę od razu zaczęłam podejrzewać, że pomyliłam próbki. Potem zaś, po sprawdzeniu etykietki zaczęłam rozważać, czy Jaroslav przypadkiem nie pomylił się przy pakowaniu przesyłki. Nie pomylił się. Ale przyznał, że też podejrzewał działalność jakiegoś chochlika, kiedy testował.

Słodki, owocowy zapaszek. Milusi, landrynkowy nieomal, kompletnie nie drzewny, nie kadzidlany, nie agarowy... W ogóle nie, nie i jeszcze raz nie!

Cholerny likier Limoncello!

Zapach brzmi jak bardziej cukierkowe, bardziej syntetyczne, lecz równie śliczniusie Pulp tej samej firmy. Nawet żywotny papirus na drugim planie, nawet pojawiający się po jakimś czasie ślad pikantnego, świeżego kardamonu u szczytu spektrum i cień paczuli w dolnych rejestrach nie na wiele się zdały.

Zaprawdę powiadam Wam, trudno jest bez wpadania w rozpacz przetrwać tę słodką, głupią fazę, która ciągnie się niemiłosiernie i daje mi radość porównywalną do dysputy z jakąś Frytką, Kluską czy inną orlicą intelektualną.

Jeśli to jest uniseks, to Justin Bieber mogłaby być twarzą zapachu jak nic. :]

Po wielu, wielu godzinach, podczas których zamiast czujnie i z ekscytacją tropić nuty i śledzić ewolucję zapachu na skórze po prostu udawałam, że to nie ja tak żałośnie walę cytrynowymi cukierkami, zauważyłam zmianę. Na lepsze. Ale o to doprawdy nie było trudno.

Dojrzałe, ośmio - dziesięciogodzinne Oud Immortel pachnie bardzo delikatnym kadzidłem, miękkim palisandrem, śladem perfumowanego fajkowego tytoniu.

Cóż mi jednak z tego, że moja "blind date" na odchodnym oświadczyła, że lubi zwierzęta i czasem czyta poezję, skoro wcześniej przez bite osiem godzin rżnęła idiotkę?

Data powstania: 2010

Nuty zapachowe:
Nyty głowy: likier Limoncello, kadzidło, kardamon
Nuty serca: paczula, papirus, brazylijskie drewno różane
Nuty bazy: liście tytoniu, mech

Kostium "Lemon Tart Girl" ze strony LaLaLingerie.com
Na zdjęciu nr 2 Oczywiście Danny de Vito reklamujący likier Limoncello. Więcej na www.dannyslimoncello.com
Na trzecim jeszcze bardziej oczywiście: Justin Bieber
Śliczna pani Barbie z: Rhetoric of Gender & Sexuality

Accord Oud Byredo

2012-01-09T10:34:00.002+01:00

Wracamy do agaru.
Kręcę się wokół tej nuty od dawna i zupełnie mi nie wstyd.

Accord Suede

Otwarcie niepokoi. Zamiast anonsowanych w opisie producenta przyprawionych rumem owocków czuję chłodny popiół szałwiowego kadzidła. Zapach ciemny i przestrzenny zarazem.

Po chwili dopiero odnajduję szafran i cynamon: nuty przyprawowe, dające niezwykłemu otwarciu głębię i ciepło.

Urzeczona niespodziewanym, niezwykłym akordem otwierającym przez chwilę żywiłam nadzieję, że zapach nie zmieni się już, pozostanie tak oszczędny i suchy.

Chwila minęła...

Spod suchego popiołu wypełzła słodycz. Subtelna, dyskretna, niezdefiniowana. Nie mus owocowy, lecz ledwie ślad nieoswojonej, niejednoznacznej mięsistości dzikiego owocu. Niezerwanego jeszcze, osadzonego w ziemi. Jeżyna i paczula wsparte jasną nutą drzewną.

Bogaty, lecz stłumiony, wycofany aromat ciemnego rumu doskonale współgra z bogatym, szorstkim nieco zapachem świeżego szafranu kryjąc się za nim, wtapiając w złociste tło.

Wszystko to dzieje się płynnie, składniki nasuwają się na siebie jednostajnie, bez gwałtownych skoków i szarpnięć. Posuwiście.

Pierwszym momentem stabilizacji jest wyjście do przodu jasnych nut drzewnych. Świeże jeszcze, lecz suche już jasne drewno cedru otulone siankiem, ozdobione gałązką kwitnącej jeżyny. Albo śliwy. Akord subtelny, wyważony, elegancki i daleki od zwyczajności.

I znów: dyskretnie pojawia się kolejna warstwa kompozycji, kolejny idealnie współgrający z pozostałymi akord: skóra. Miękka, jasna, olfaktoryczną fakturą przypominająca nowy zamsz nuta skórzana. Tak łagodna, że aż niezwierzęca. Pluszowa.
Towarzyszy jej czyste, niemydlane piżmo. Nowoczesne i zupełnie nierewolucyjne zarazem. Nieodparcie kojarzące mi się z piżmem ze świetnej serii White Musk Collection Toma Forda.

To właśnie jasne piżmo nadaje zamszowemu akordowi barwę. Odrobinę tylko cieplejszą, niż biel, o ton ledwie głębszą niż kość słoniowa. Ta jasność barwy złożona z wrażeniem miękkości tworzonym przez nuty skórzane daje agarowej kompozycji Byredo niezwykłą elegancję, oszczędną ekskluzywność.

Dzięki swej złożoności, dzięki wyraźnemu aromatowi tlącej się szałwii, dzięki trwającym wciąż nutom przyprawowym, niejednoznacznej słodyczy i śladowi ziemistej paczuli zapach nie blaknie, nie staje się jednowymiarowy. Jasne, zamszowo - drzewne serce jest tylko jedną z barw tej złożonej kompozycji, determinuje jednak jej charakter. Zrównoważony i elegancki.

Czy ja w poprzednim akapicie napisałam "agarowej kompozycji Byredo"? No właśnie.

W poszukiwaniu tytułowego oud przerzucam swój rejestr doznań i dochodzę do wniosku, że ślad przypominającej drewno agarowe głębi otrzymano tu stosując "towar zastępczy".

Na stronie Perfumer's Apprentice zamówić można esencję zapachową o nazwie Black Agar będącą próbą rekonstrukcji złożonego zapachu aloesowego drewna za pomocą innych, tańszych składników. Kompozycja (bo to przecież kompozycja) opisywana jest jako zapach bardziej miękki od agaru prawdziwego. I, moim zdaniem, czegoś w tym typie użyto w Accord Oud Byredo.

Mieszanka zawierająca żywice, olejek z sandałowca, może kaszmeran, może odrobinę piżmianu i krztynę ciemnej wanilii. Niezwykle piękna sama w sobie, tu stanowiąca ledwie niewiele znaczący element z wielkim wyczuciem złożonej, przemyślanej perfumeryjnej kompozycji mimo wszystko nie jest agarem i nie usprawiedliwia nazwy.

Nazwa wygląda mi na ukłon w stronę agarowej mody, zabieg marketingowy obliczony na usidlenie poszukującego oud klienta. A zapach mógłby się równie dobrze nazywać Accord Suede albo z francuska: Accord Daim. I wciąż byłby bardzo przyjemny.

Data powstania: 2010

Nuty zapachowe:
Nyty głowy: jeżyna, szafran, rum
Nuty serca: akord skórzany, szałwia
Nuty bazy: paczula, pudrowe piżmo

Strony internetowe podają także, że "kompozycję wieńczy akord czarnej śliwy".

Zdjęcie płonącej wiązki w drewnianej miseczce pochodzi z artykułu poświęconego starożytnej sztuce palenia szałwii na stronie Moving Towards Peace.
Blackbery Sage Incense Kadzidło o aromacie jerzyn i szałwii w formie ręcznie robionych rożków do nabycia na stronie Etsy.
Szałwia w muszli znaleziona w serwisie poświęconym prekoliumbijskiej broni: Precolumbian Weapons na podstronie Muzeum Indian Amerykańskich - American Indian Museum, w zakładce zioła - Herbs.
Zdjęcia sukienki z jeleniej skórki (trochę creapy) ze strony Montana Dreamwear.

Perfect Women

2012-01-08T20:21:00.002+01:00

Zapraszam Was do kolejnej tagowej zabawy. Mam ich jeszcze kilka w zanadrzu. :)

Zasady:
1. Wybierz idealne, Twoim zdaniem, kobiety w 3 kategoriach:
- perfekcyjna w swoim zawodzie
- ideał urody
- perfekcyjny styl, elegancja
Jeśli chcesz, dodaj zdjęcia i uzasadnij swój wybór.
2. Umieść na swoim blogu obrazek z tagiem Perfect Women.
3. Podaj informację kto Cię otagował.
4. Przekaż zabawę kilku innym bloggerkom.

Najpierw zagajenie. Bez tego u mnie nic nie ruszy. A już na pewno nie tag. :)

Postanowiłam tę akurat zabawę dopasować do profilu bloga. Nie dlatego, że taka jestem zdyscyplinowana - sami wiecie, że w kategorii tagów pozwalam sobie na odstępstwa od głównego tematu.

Raczej dlatego, że łatwiej mi wybierać, kiedy mam jakoś ograniczoną bazę danych. Bo w kategorii pierwszej mogłabym wymienić wielu doskonałych fachowców, którzy zupełnie bez związku z dyscypliną, którą się parali, byli kobietami: od Hatszepsut i Hypatii począwszy, przez Izabelę Kastylijską, Katarzynę II Wielką, Królową Victorię Windsor czy bardziej współcześnie Margaret Tatcher, przez takich naukowców jak Margaret Cavendish, Maria Sibylla Merian, Maria Skłodowska - Curie, po Zofię Kossak, Agnieszkę Holland czy chociażby Marilyn Monroe. To są setki wielkich ludzi, setki dyscyplin. Nie jestem w stanie wybrać.

Dlatego będzie o perfumach.

Perfekcyjna w swoim zawodzie

Możliwie obiektywnie? There can be only one!

Olivia Giacobetti.

Kłopot w tym, że dla mnie perfekcja nie jest w sztuce cechą najważniejszą. A może raczej nie jedyną ważną. Lubię dzieła organowe Dietricha Buxtehude, za perfekcję właśnie, swoistego olśnienia, catharsis bez mała doznaję wsłuchując się w mistrzowskie polifonie Bacha, jednak porywa mnie i ładuje energetycznie wirtuozeria na usługach emocji mniej okiełznanych: metal.

Podobnie jest z perfumami. Dzieła Giacobetti są zaiste perfekcyjne. Pierwszy Costes (o drugim litościwie zmilczę), obie doskonałe wersje Idole, genialne figowce Premier Figuier l'Artisan Parfumeur czy Philosykos Diptyque, Safran Troublant, które urzekły mnie na tyle, że tak długo zawracałam głowę paniom w Perfumerii Quality, aż jako pierwszy i na jakiś czas jedyny zapach z przyprawowego trio został wprowadzony do regularnej oferty, niewinne jak modlitwa dziecka Jour de Fete, od pierwszych dni po premierze będący klasyką Hiris Hermes, En Passant Editions de Parfums Frédéric Malle i Preparation Parfumee Andrée Putman, które ciągle czekają na swoje recenzje na SoS i w końcu się doczekają czy z nadludzką finezją złożony Elixir Penhaligon's... Długa i wspaniała jest lista dokonań wielkiej Olivii.

Ba! Gdyby druga kategoria nazywała się Perfect Beauty, to pewnie i w niej wybrałabym tę panią. Bo Olivia Giacobetti jest piękna w sposób, w jaki piękne są jej zapachy: perfekcyjnie.

Dlatego (nawiązując do początku poprzedniego akapitu) chciałabym wymienić tu jeszcze jedną perfumiarkę, twórczynię zapachów skrajnie różniących się od wycyzelowanych, doskonałych olfaktorycznych konstrukcji Giacobetti. I mam nadzieję, ze wybaczycie mi to nagięcie zasad.

W kategorii "Największa siła przekazu" mistrzynią, objawieniem, źródłem energii porównywalnej do tej drugiej, niegłaskanej strony mojej muzycznej pasji jest nazwana przeze mnie Matką Tytanów Laurie Erickson.
Jej zapachy walą się na człowieka z mocą huraganu, lecz miast przytłaczać - porywają i unoszą, sprawiają, że przenosimy się w krainę fantazji gwałtownie, jak gdybyśmy walili się w norę Białego Królika.

Ambre Noir, Incense Pure czy wreszcie Fireside Intense Sonoma Scent Studio to olfaktoryczna jazda bez trzymanki. I nawet łagodniejsze kompozycje Laurie, takie jak Vintage Rose czy Tabac Aurea nie zmieniają faktu, że jej perfumy stymulują mnie, poruszają, porywają. Mówią do mnie głosem czystym i donośnym.

Ideał urody

Pisałam już, że gdybym szukała urody perfekyjnej, byłaby to olivia Giacobetti. A jednak... Nie perfekcyjnej urody jestem wielbicielką, lecz urody charakterystycznej.

W recenzji Oud Les Nombres d'Or Mony di Orio pisałam o niej "piękna pani". Zaprawdę powiadam Wam, przemyślałam to określenie.

Od czasu kiedy ujrzałam pierwsze jej zdjęcie pragnęłam pokochać choć jeden stworzony przez nią zapach. Oryginalna, charakterystyczna i charakterna uroda Mony po prostu mnie uwiodła.

Nie przepadam za klasycznymi pięknościami. Moimi typami w kategorii pozaperfumiarskiej są Sigourney Weaver, Tilda Swinton czy Barbara Sreisand. Rozumiecie klucz? :)

Perfekcyjny styl, elegancja

I tu już nie wiem. Nie czuję się kompetentna.

Wielką miałam ochotę na wymienienie ikony perfumiarstwa, choć nie perfumiarki Coco Chanel. Jednak czy mogę za perfekcyjnie elegancką i stylową uznać kobietę, która współpracowała z nazistami, która doniosła okupującym Francję hitlerowcom na swoich żydowskiego pochodzenia wspólników w celu przejęcia ich udziałów w firmie? No, nie mogę.

Mogłabym ją nominować w kategorii Perfect Opportunist. Ale nie chcę.

***

Do odpowiedzi wywołała mnie Katalina, Autorka bloga Sugar & Spice, który zaiste jest słodki i pikantny zarazem. A nade wszystko pełen niesamowitych, pomysłowych i perfekcyjnie wykonanych makijaży.

Nawiązując do taga, prace Kat bywają zarówno subtelne jak zapachy Olivii Giacobetti, jak i szalone jak kreacje Laurie Erickson.

Zachęcałam Was już do zaglądania na Sugar & Spice?

Że już sto razy?

No to zachęcam raz jeszcze. :)))

Kogo taguję ja?

Cammie z No to pięknie! (Cammie musi być i basta)
Zacisze Wyśnione z Zacisza Wyśnionego i Reniękicię ze Szminką po lustrze, bom bardzo ciekawa ich wyborów (o ile zechcą się zabawić).
Piękność Dnia, bo ostatnio smutna była.
Idalię, żeby skłonić ją do odrobiny prywaty na bardzo profesjoalnym Idalia Bloguje.
Viollet z Na obcasch, bo ma ostatnio świetną passę i pewnie myśli, że właśnie odkopała się zaległych tagów.
I bezczelnie Madzika Monstera, bo pora, żeby coś na Niszowych Babeczkach ruszyło.

Cinnabar Estee Lauder

2012-01-07T13:20:00.001+01:00

Do zrecenzowania Cinnabaru Estee Lauder zachęcało mnie już sporo osób. Ostatnio, przy okazji mojej notki o Chanel No.5, wspomniała o tym Aileen. I wtedy pomyślałam sobie, że skoro pokrewnej perfumeryjnie duszy Cinnabar przypomniał się przy takiej okazji, to muszę go w końcu poznać.

I oto skutki tej znajomości. :)

Wiele godzin pąsowych róż

Jeżeli chcielibyście kiedyś wyobrazić sobie retro zołzę, to proszę bardzo, oto zapach, który wspomoże Was w tworzeniu tej wizji.

Pamiętacie książkę "Godzina pąsowej róży"? Albo film o tym samym tytule?

Bynajmniej, nie zamierzam przywoływać postaci średnio bystrej głównej bohaterki, lecz graną w filmie przez fenomenalną Lucynę Winnicką dystyngowaną, uwodzicielską, silną i świadomą własnych pragnień i celów cioteczną prababkę nieszczęsnej Anki - Eleonorę.

Już pierwsze tony tej niezwykłej olfaktorycznej opowieści uświadamiają nam, że oto przyjdzie nam podróżować w czasie. Potężny, statyczny zlepiony z upojnego jaśminu i oleistej róży akord kwiatowy ma konsystencję masła. Jednak dodatek waniliny i cynamonu przewrotnie odbiera mu maślaną gładkość, sprawia, że zapach trze po skórze jak haftowany złotem aksamit: ciężko i efektownie.

Po chwili, zadziwiająco późno i zadziwiająco słabo wybrzmiewa nabita goździkami pomarańcza: suchawa już, bardziej skórzasta, niż owocowa, słodko - kwiatowa, eteryczna i ostra.

I to jest rozdział pierwszy, w którym piękna, dystyngowana pracioteczka zmysłowym altem informuje nas, że właśnie zamierza wykorzystać nasze życie dla własnych celów. I mówiąc to ani na chwilę nie wypada z roli prawdziwej damy.

W drugim rozdziale przenosimy się na rzęsiście oświetlone światłem świec salony. Piękne, pełne brzmienie podprawionego szorstkim, zmysłowym cynamonem akordu kwiatowego łagodzi owocowa słodycz mięsistej brzoskwini (która mnie brzmi bardziej jak lekko podwędzona śliwka).

Jest karnawał, a my jesteśmy na balu: wciśnięte w gorsety panie i usztywnieni frakami panowie z godnością wirują w tańcu dyskretnie przekraczając wyznaczone przez etykietę granice flirtu. Na twarze tancerzy wypełzają rumieńce, płomyki setek świec drgają w przesyconym zapachem wyperfumowanych ciał powietrzu. Jest ciepło.

Czający się w kątach sali, unikający tłumu tancerzy kadzidło z paczulą dodają sercu zapachu naturalizmu, który przypomina nam, że w tamtych czasach uważano, że miejsce świeżego powietrza jest za oknem.

Najpiękniejsza, najbardziej zmysłowa jest baza. To ona stanowi najważniejszą, choć nie najciekawszą część kompozycji. I to ona przypomina nam, że główną bohaterką tej opowieści jest zmysłowa i bezkompromisowa Eleonora.

Nuty kwiatowe, przyprawowe i ślad słodyczy splatają się w jeden orientalnie pyszny akord, zmysłowy jak dojrzała uroda inteligentnej, pewnej siebie kobiety. Nietypowy, dymny i chłodny zarazem akord kadzidlany każe jej wysoko trzymać głowę i spoglądać na świat z pełnym wyższości dystansem. Zaś cielesna, miękka i mroczna ambrowa podstawa zapachowej piramidy uświadamia nam, że bardzo intensywnie działa na nasze zmysły ta pani - ze swą dojrzała urodą, z owej urody bezczelną świadomością i wyniosłą pozą.

Jest Cinnabar fantastycznym mariażem przepychu orientu i europejskiego dystansu. Zapach jest bogaty, nasycony barwą jak arabski kobierzec. Nie ma w nim jednak typowej dla perfumeryjnego orientu miękkości, atmosfery zmysłowej sytości, senności. Kobieta pachnąca Cinnabar jest wyniosła, niezależna, pewna siebie. W sposób charakterystyczny dla Europejek, nie mieszkanek Bliskiego czy Dalekiego Wschodu.

I oczywiście świadoma jestem, że w wieku XIX także znakomita większość Europejek tej charakterystyce nie odpowiadała. Stąd wybór bohaterki - postaci nie będącej w żadnym razie uosobieniem dziewiętnastowiecznej matrony. Pięknej i zmysłowej, lecz zarazem egotycznej i zachłannej. Nie emancypantki, lecz właśnie kobiety zadowolonej ze swojego status quo, niezainteresowanej zmianą świata, lecz zatrzymaniem go. I czyniącej to z wielkim urokiem i niezwykłą skutecznością.

Myślę, że w realnym świecie nie znosiłabym baby. Ale w perfumach... W perfumach uwielbiam tę retro zołzę. Choć na schadzkę się nie wybiorę. Bo ja jestem z innej frakcji, ja upajam się tym, jak pięknie świat pędzi do przodu. :)

Data powstania: 1978

W kwestii nut zastosuję metodę Skarbka, której recenzję Cinnabaru polecam Wam serdecznie jako odtrutkę na moje zachwyty.

Nuty zapachowe według informacji ze strony Estee Lauder:
jaśmin, kwiat pomarańczy, mandarynka, goździk, cynamon, róża, olibanum, sandałowiec, paczula

Nuty zapachowe według informacji z Basenotes:
aldehydy, bergamotka, brzoskwinia, przyprawy, cynamon, goździk, irys, ylang ylang, jaśmin, paczula, ambra, wanilia, wetiwer

Nuty zapachowe według informacji z katalogu Kosmetyk Wszech Czasów:
Nuty zapachowe:
Nuta głowy: pomarańcza, mandarynka, goździk
Nuta serca: róża, jaśmin, cynamon
Nuta bazy: paczula, kadzidło, drzewo sandałowe, wanilia.

Wszystkie ilustrujące tekst zdjęcia pochodzą z filmu Haliny Bielińskiej "Godzina pąsowej róży". Część (jak widać) z zasobów fototeki Filmoteki Narodowej.

Książka "Perfumy - instrukcja obsługi"

2012-01-07T05:58:00.004+01:00

Unikam namolnej autoreklamy.
Mam nadzieję, że poniższego wpisu za przechwałkę nie uznacie. Jest on wynikiem mojej radości, którą chcę się z Wami podzielić. Poza tym ma swą wartość informacyjną. :)

Książek o perfumach nigdy dość. Szczególnie tych napisanych przystępnie i traktujących temat w sposób dla normalnego człowieka przydatny.

2 grudnia 2011 ukazała się kolejna książka eksperta w dziedzinie savoir Vivre'u Stanisława Krajskiego. Tym razem poświęcona perfumom właśnie.

"Perfumy - instrukcja obsługi" to przegląd zagadnień związanych z perfumiarstwem stworzony dla zainteresowanego tematem użytkownika, nie dla perfumiarzy. Poza rozdziałami poświęconymi składnikom perfumeryjnym znajdziemy w niej informacje praktyczne związane z użytkowaniem przechowywaniem perfum, rozważania na temat wpływu zapachów na otoczenie, rozdział poświęcony wyborowi zapachu i wiele innych tematów z perfumami związanych.
Pełny spis treści dostępny jest na stronie Autora w zakładce: Nowa książka Stanisława Krajskiego pt. „Perfumy – instrukcja obsługi”

Wieść o tej pozycji przekazał mi Perfumiarz, któremu serdecznie dziękuję. Także za zdjęcie strony poświęconej polecanym przez Autora miejscom w sieci.

Aż dech wstrzymałam widząc SoS wymienioną jako pierwszą z polecanych stron. I przyznaję, książkę już zamówiłam. Jeśli macie ochotę, zamieszczę recenzję po przeczytaniu.

Boisé 04 Patyka

2012-01-06T05:44:00.001+01:00

Wybaczcie kilka dni milczenia, jestem chora. Nie mam kataru, ale wsłuchując się w dobywające się z moich płuc dudnienie godne Chińskiego Niebiańskiego (ktoś kojarzy skąd wzięłam tego smoka?) przezornie nie ufałam swemu nosowi. Niepotrzebnie, kataru ani widu, ale przyznać muszę, że utrzymanie się na fotelu przed monitorem wymaga ode mnie sporego wysiłku.

Bez zagajeń i wstępów, dziś zapach kolejnej nieznanej u nas szerzej marki, który skusił mnie drewnem w nazwie.

Patyka to francuska firma produkująca kosmetyki naturalne, sama mieniąca się pomostem między perfumiarstwem organicznym, a luksusowym. Oferta obejmuje sześć zapachów:
01 Hesperidé
02 Ambré
03 Fougére
04 Boisé
05 Floral
06 Chypre
A ponieważ Ambré opisywane są jako mariaż bergamotki z wanilią, uwagę swoją skupiłam wyłącznie na kompozycji numer 04, którą producent zapowiada jako zapach leśny, łączący akord sosnowy z cedrowym.

Nic nie przemija*

Otwarcie jest bardziej żywiczne niż drzewne w sensie drewniane.

Eteryczny aromat sosnowej żywicy pogłębiony i uzupełniony został dodatkiem terpentynowo - cytrusowego elemi oraz, wyczuwalnego po kilku minutach, benzoesu.

Drugą falę otwiera aromat do złudzenia przypominający mi goryczkę grejpfrutowych skórek: bez owocowej świeżości, bez miękkości miąższu. Nie wiem na ile jest to efekt obecności elemi, ale wyznam, że wrażenie jest bardzo sugestywne. Nuta ta nie ożywia kompozycji, nie rozświetla jej: zapach wciąż jest żywiczny i zgaszony.

Dzieje się tak zapewne dlatego, że w tle, jako przeciwwaga dla rozbłysku grejpfrutowej goryczki pojawia się sucha, mszysta paczula. Subtelna, lecz głęboka nuta trwa aż po ostatnie tony Boisé rzucając charakterystyczny cień na całą kompozycję.

Zapach drzewnego, intensywnie czerwonego cedru staje się wyraźny dopiero kiedy gaśnie eteryczna sosna. Kompozycja z żywicznej powoli zamienia się w drzewną. Suche cedrowe deski: surowe, nieheblowane, nielakierowane. Spoczywające w cieniu, pachnące przesuszoną, utlenioną żywicą i kurzem. Na tym etapie, poza akordem drzewnym, paczulą i śladem żywic z otwarcia wyczuwać zaczynam mirrę, stare olibanum i ślad suchych, zwietrzałych ziół.

Ani śladu wanilii, ani krztyny zmysłowej ambry, ni odrobiny miękkiego sandałowca...

I jest trochę tak, jak gdyby sosnowy las najpierw wdarł się w drewnianą kapliczkę, a potem obumarł jak ona wcześniej. Najpierw to niezwykłe uroczysko opuścili ludzie, potem i leśne duszki.

Teraz mieszkają tam tylko drobne, szare roślinki i wiatr, kiedy zmęczony tułaczką szuka miejsca na krótki spoczynek. Trochę poszarpie listkami paczulowych krzaczków, trochę wzniesie kurzu, troszkę sypnie próchnem, lecz bez pasji, z którą zwykle tłucze się po świecie.

Podoba mi się ta nieskomplikowana kompozycja. Jest w tym pozbawionym pociągającej mnie zwykle głębi i zmysłowego ciepła zapachu jakaś melancholia, która każe mi wsłuchiwać się w niego jak we wspomnienie dawno utraconych emocji. Z sentymentem.

Ta niezwykła, wynikająca być może z hipernaturalności użytych składników, surowość i linearność kompozycji daje jej niezwykły urok. A jednak... Nie wiem, czy byłabym w stanie używać jej całościowo, czy gotowa jestem żyć patrząc w tył. A zapach ten postrzegam właśnie jako melancholijne, sentymentalne spojrzenie w przeszłość. Pełne niezwykłego uroku, lecz nie zachęcające do patrzenia w przyszłość. A ja, jak nikt chyba wiem, że życie przeszłością nie jest życiem.

Ale nie zniechęcam do testów. Może ktoś z mniejszym bagażem ponurych doświadczeń będzie potrafił unieść ten zapach wraz ze wspomnieniami, które niesie.

Data powstania: 2009

Nuty zapachowe:
cedr, sosna

* Istota wspomnień polega na tym, że nic nie przemija. - Elias Canetti

Pierwsza i ostatnia praca ilustrująca tekst to fotografie Roberta Rzepinickiego, publikującego także pod pseudonimem nicy. Strona autora, wraz z niezwykłym, nastrojowym portfolio do znalezienia pod adresem robertrzepinicki.pl. Polecam szczerze!
Autorką drugiej fotografii jest Floriana Barbu. Profil autorki na Photo.net tutaj: KLIK. Także polecam, to nie jest najbardziej niesamowita jej praca.
Autorem pracy numer trzy jest Doug Van de Zande, a znalazłam ją na stronie Martin Gallery.

Subiektywne podsumowanie roku 2011

2012-01-01T19:36:00.004+01:00

Obawiam się, że podsumowanie roku 2011 można zacząć w jeden tylko, smutny sposób.

9 grudnia w wyniku powikłań pooperacyjnych odeszła od nas Mona di Orio - założycielka i nos firmy noszącej Jej imię, uczennica Edmonda Roudnitska, twórczyni kompozycji zapachowych, o których sama mówiła, że są synestetyczne: łączą w jedno zapach, kolor, melodię i uczucia. Jej pragnieniem było tworzenie perfum pozwalających odczuwać zadziwienie i nostalgię; marzyć, podróżować i wspominać.

I choć Jej charakterystyczne, bogate i esencjonalne zapachy nie przemawiały do mnie tak, jak chciała tego ich Autorka, szanuję i podziwiam Jej pasję, styl i drogę. Odszedł piękny człowiek. Taka strata zawsze boli.

***

Dokonanie wyboru kilkunastu stworzonych w danym roku kompozycji, którym poświęcę kilka słów w krótkiej, noworocznej notce z zasady jest problemem. Bo przecież co roku powstają setki zapachów, z czego z połowa warta jest uwagi: czy to ze względu na swą wyjątkowość, czy ze względu na wyjątkowy owej wyjątkowości brak. Ale, oczywiście, nie zamierzam zamieszczać tu wielostronicowego katalogu pachnideł wszelkich. Nie zdzierżyłabym tego ani ja, ani Wy. :)

Będzie po raz kolejny subiektywnie, z focusem na niszę i kompozycje dziwne. A na koniec bonusik, jak w roku ubiegłym.

Spotkałam się z opiniami, że rok 2011 był dla perfumiarstwa nieszczególnie udany. Właściwie co roku zdarza mi się taką opinię przeczytać lub usłyszeć. I niekoniecznie od tych samych osób, niekoniecznie dlatego, że to "zblazowani malkontenci", jak o ludziach wieszczących koniec muzyki mawiał mój przyjaciel. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Ja chyba nie jestem zbyt wymagająca w kwestii "miejscówki" i zwykle coś tam dla siebie znajduję: w muzyce, w literaturze i w perfumach też.

Atrakcją globalną jest szalejąca przez cały rok oudomania. Moda na zapachy osnute wokół tej, niespotykanej niegdyś, nuty daje mi sporo radości, choć przyznać muszę, że po "zaliczeniu" gazyliona oudów nawet mój zapał nieco przygasł.

Czasem do głowy mi przychodzi, że największe agarowce już powstały i w przyszłym roku po oud sięgną już tylko perfumeryjni maruderzy i oportuniści. Dobrze, że tylko czasem. :) Zwykle wygrywa nadzieja, która pozwala mi z pogoda wyglądać tylnej straży agarowego boomu. Oraz snuć plany poznania wszystkich jego plonów, których nie dane mi było zakosztować dotychczas.

Moim prywatnym faworytem w tej kategorii jest niezwykły mariaż agaru i kadzidła mistrzowsko poskładany przez Sidoine Lancesseur dla dziedzica fortuny rodu Henessy: Incense Oud by Kilian.

Największą atrakcją lokalną skłonna jestem obwieścić dwie kompozycje o polskim rodowodzie. Butikowe Sale Perfume 01 Michała Szulca i reprezentujące ekskluzywną niszę niszy Missala Qessence. Obie kompozycje możemy bez kompleksów wprowadzać na światowy rynek. Niechaj narodowie wżdy postronni znają!

Wydarzeniem na skalę światkową w perfumeryjnym, niszowym światku było pojawianie się ostatniego zapachu w serii Parfums de Pierres Poémes Oliviera Durbano: słonecznego Citrine. Zapach zadziwił nawet wielkich miłośników marki. Na przykład mnie. :)

Nie zadziwił mnie za to zapowiadany sprytnie jako młodszy krewny Duro i Black Afgano Pardon Nasomatto. Pokrewieństwa nie neguję, zapach uważam za urodziwy nadzwyczajnie, ale przełomem w perfumiarstwie go nie nazwę.

Przełomem byłby A New Perfume Comme des Garcons, gdyby nie fakt, że to Comme des Garcons. Firma Rei Kawakubo przyzwyczaiła nas do zapachów najdziwniejszych z dziwnych i w tym kontekście (i tylko w tym kontekście) kompozycja zapowiadana jako zapach kleju i taśmy klejącej po prostu trzyma poziom. Zważcie tylko jaki to poziom i sprawdźcie przy okazji jak trzyma!

Wśród moich osobistych faworytów wśród tegorocznych kompozycji znalazły się jubileuszowe 1697 Frapin, bezpieczne i dymne Shams Memo, dwie niezwykłe kompozycje wprowadzone na rynek przez familię Durante, czyli Battito d'Ali i Arso oraz niejednoznaczne (i moim zdaniem także zawierające oud) Regal Boadicea the Victorious.

Przy okazji wspomnieć warto, że założyciel BtV stylista fryzur Michael Boadi w roku 2011 zaprezentował światu swój drugi perfumeryjny projekt, markę Illuminum, która w świadomości przeciętnego Smitha (ale i Schmidta i Kowalskiego) zaistniała dzięki Kate Middleton, która ogłosiła w prasie, iż w dniu ślubu z następcą brytyjskiego tronu księciem Williamem pachnieć będzie White Gardenia Petals tej właśnie marki.

Myślę, że znalezienie właściciela debiutującej na rynku niszowej firemki, który nie dałby się pokroić za taką reklamę byłoby trudne. :)

Premierą, której wyglądałam z mieszaniną nadziei i obawy była silniejsza koncentracja kultowego już Idole de Lubin.

Obawiałam się właśnie tego kultu - rok wcześniej Hotel Costes położył legendę wypuszczając pod wielce zobowiązującym mianem Costes 2 olfaktoryczną miernotę; zniesławienie ślicznego piracika Giacobetti byłoby dla mnie przykrością jeszcze większą. Na szczęście o sprokurowanie klona poproszono matkę pierwszego przystojniaka i w efekcie otrzymaliśmy Idole równie piękne, lecz ciemniejsze, bardziej męskie i trwalsze.

Rok 2011 w ogóle był rokiem ładnych krewniaków.
Wśród nowości mainstreamowych szczególnie do gustu przypadły mi niezbyt odkrywcze, lecz nader przyjemnie wariacje na temat klasycznych kompozycji dla pań: Chanel No 19 Poudre i Shalimar Parfum Initial. Równie udana okazała się limitowana, skoncentrowana wersja Czarnego Jaśminu Bvlgari: Jasmin Noir l'Essence.

Całą falę krewniaków wypuścił w tym roku Thierry Mugler. Szumnie zapowiadany limitowany A*Men Pure Havane stał się hitem zanim jeszcze wszedł na rynek. Dostępna w ograniczonej dystrybucji (czyli w Polsce nie) seria Taste of Fragrance (Le Gout du Parfum) również oceniana jest bardzo wysoko. Zdecydowanie mniej udanym krewnym okazał się Toaletowy Anioł, czyli Angel edt.

Nie cieszy również spowodowana zmianami przepisów IFRA fala reformulacji, która dotknęła między innymi, klasyki Chanel i Diora. Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że część firm wykorzystała tę okazję, by uczynić klasyczne, trudne kompozycje przystępniejszymi dla masowego odbiorcy. Ale może nie mam racji? Może tak trzeba?

Warto przy okazji kontynuacji i reformulacji wspomnieć, że w roku minionym na rynek wróciła sławna i osiągająca zawrotne ceny Venezia Laury Biagiotti. Wstyd się przyznać - wersji 2011 nie testowałam jeszcze, ale opinie w sieci są relatywne dobre. Jak na powrót po latach, oczywiście. Bo ogólna tendencja jest taka, że w świecie perfum każdy powrót po latach wiąże się z huraganem narzekań na zmiany w kompozycji zapachu. :)

Moim tegorocznym ulubieńcem z męskiej strony selektywnych perfumerii są miękkie, korzenne Potion Dsquared 2. Niezłe okazały się także Bang Bang Marc Jacobs, choć niezłe to rzeczywiście najlepsze, co mogę o nich napisać.

O rozczarowaniach nie chcę się rozpisywać. Taka już nasza ludzka natura, że więcej rzeczy nas nie zachwyca, niż zachwyca. Wspomnę tylko o nowych propozycjach mistrza Serge'a Lutensa. Ani smakowicie zapowiadające się Jeux de Peau, ani reklamowane jako pikantne i ostre Vitriol d’Oillet nie zachwyciły mnie jakoś szczególnie. Jednak jako miłośniczka mitologii wszelkich, Oscara Wilde'a i namiętna czytelniczka dzieł Zofii Kossak ze zgrozą myślę dopiero o "kwiatowych i typowo kobiecych" De Profundis. Pewne nadzieje budzi L'Eau Froide... Ba nadzieja umiera ostatnia. Pisałam już, że moja jest bardzo żywotna. :)

Nadzieję ową dokarmiam również wizją testów Wood Mystique Estée Lauder, Spicebomb Viktor and Rolf i, jeśli się uda, Vétiver Vert Czech & Speake. A także intrygującej serii Blood Concept, o której pisałam przy okazji przeglądu kompozycji ekstremalnych.

Dla SoS rok 2011 był wyjątkowy o tyle, że moje zagajenia sukcesywnie stawały się coraz mniej sztywne. Przez lata unikałam przemycania treści osobistych, teraz, ośmielona kilkoma tagami i Waszą na nie reakcją, pozwalam sobie na anegdoty nie tylko neutralne. Nie wiem, na ile to dobra tendencja i nie wiem, na ile się ona utrzyma.

Miałam też niemiłe momenty i z nimi związany będzie pierwszy z bonusów, czyli odpowiedzi na najczęściej pojawiające się w wiadomościach od Was pytania.

Co wynikło z podkupienia domeny?
Nic.
Najpierw człowiek, który cała sprawę sprowokował poobrażał mnie u siebie robiąc ze mnie makiaweliczną staruchę, potem rzekomo przeprosił i publicznie zadeklarował przekazanie domeny, w wiadomości prywatnej zaś poprosił o nie słanie pisma od prawników do domu ze względu na mamę.
Domeny nie przekazał, odbierania pism słanych na podany adres korespondencyjny skwapliwie unikał (podobno tam nie mieszka), przysłał mi za to bardzo nieuprzejmy list, w którym wykazał się brakiem umiejętności czytania ze zrozumieniem.
Mnie sprawa nauczyła tego, że wrażliwość na piękno perfum nie świadczy o wrażliwości ludzkiej. Mam nadzieję nie mieć z tym panem kontaktów w przyszłości. I niechaj będzie szczęśliwy. Może to go zmieni jakoś.

Drugie pytanie jest zabawne. Formułowane zwykle z grubsza tak:
- Skoro nie lubisz kwiatków, to czy są jakieś kwiatki, które lubisz? ;)
- Są - odpowiadam - Lubię stokrotki.
Głupie to może, szczególnie u miłośnika perfum, ale rozczulają mnie ich maleńkie, jasne główki ukryte w trawie. Lubię stokrotki dzikie, rosnące w parkach i na łąkach. Bukietów z kwiatów nie lubię w ogóle - może to głupie, ale cięte kwiaty powodują, że czuję żal. Czuję, że umiera coś pięknego i żywego. A niechby sobie spokojnie przekwitły i wydały nasiona...

Trzecie powtarzające się pytanie nawet mnie zaskoczyło. Może i rzeczywiście nie powtarza się najczęściej, ale trzy razy to i tak sporo. Trzech miłych panów zapytało mnie, czy jestem wolna. W tym sensie. Otóż... Nie jestem. Jestem w związku. Ale samo pytanie traktuję jak uroczy komplement. Dziękuję. :)))

Na koniec dziękuję Wam serdecznie, że byliście ze mną przez kolejny rok, i mam wielką nadzieję, że spotkamy się tu 1 stycznia 2013, przy okazji kolejnego podsumowania dobrego dla perfumiarstwa roku.

I raz jeszcze życzę Wam, żeby rozpoczynający się rok okazał się dla Was wyjątkowy: wyjątkowo dobry, wyjątkowo obfitujący w drobne i wielkie radości, wyjątkowo sprzyjający samorealizacji i spełnianiu marzeń.

A z okazji kolejnego zapowiadanego końca świata (ileż to ich już przeżyliśmy?) życzę nam wszystkim, by spełniały się tylko dobre przepowiednie.

Dwie ostatnie ilustracje do tekstu kolejno z: Kerala Jobs &; Placements i z bloga Read...Write...Talk...

Złoty Pieprz Synesis

2011-12-31T18:14:00.010+01:00

Czas temu jakiś na polskich blogach urodowych pojawiła się seria wpisów anonsująca współpracę z marką Synesis. Rodzima firma umiejętnie wykorzystuje ekologiczność swych produktów (w w sumie jednego, ale Ecolabel dla jednego żelu do mycia skutecznie opromienia cały asortyment) oraz fakt posiadania własnej plantacji róży damasceńskiej w Turcji (też pojedynczej, ale zabieg udany). Najskuteczniej jednak przemawia do mnie obietnica właścicielki firmy, pani Anny Garbaczewskiej, która deklaruje, że przy tworzeniu kosmetyków Synesis najbardziej zależało jej na ich skuteczności. "Nie na innych aspektach, kolorach, efektownych migotkach, lecz na działaniu."
W kwestii perfum nie ma to wielkiego znaczenia, ale u mnie zarobiło Synesis plusa już na wstępie: rzetelne spowiadanie się z zawartości słoiczków i buteleczek zamiast marketingowej ściemy... to też marketing oczywiście, ale taki marketing lubię.

Kiedy na przemiłym trójmiejskim zlocie perfumeryjnym znalazłam próbkę Złotego Pieprzu Synesis na kupce ze śmierdzielkami, których nikt nie chciał, skwapliwie skorzystałam z okazji i capnęłam atomizerek. I parę innych także, ale o tem potem.

Sadness No.5

Na rozczarowanie nie musiałam długo czekać. Obwąchany podejrzliwie wylot atomizera zapowiadał zapach bynajmniej nie pieprzowy. Zaaplikowanie płynu na skórę rozwiewa wszelkie wątpliwości: pieprzenie z tym pieprzem, zapach jest ewidentnie kwiatowy, bardzo retro. Tak bardzo, że po ulotnieniu się pierwszej, otwierającej nuty będącej klasycznym połączeniem ylang - ylang z odrobiną jaśminu i róży zaczęłam zastanawiać się, czy aby nie za bardzo...

Wczesne serce to połączenie nut kwiatowych, przyprawowych i aldehydów. Tyle, ze akord kwiatowy jest ciężki, cynamon robi wrażenie lekko zleżałego - zamiast szybować w eteryczne niebo, leży na ziemi przygnieciony ziemistą paczulą, a aldehydy zamiast, jak w wyznaczającym aldehydowe trendy Chanel No.5, stawiać zmysły na baczność jeżą włoski na karku i każą wykonać krok w tył.

Żeby nie było niedomówień: inspiracja jest dla mnie czytelna: to miał być zapach w stylu polskiej Piątki. jednak o ile Chanel i Beaux namalowali nam obraz niepokornej, pewnej siebie emancypantki gotowej naginać świat do własnych zasad, o tyle tu widzę wciśniętą w futerał kostiumu w stylu Coco Chanel zmęczoną kobietę, która jest po prostu wkurzona.

Za wcześnie wychodzi paczula. Za ciężko przybrane zostały aldehydy. Zbyt brudny, za mało świetlisty jest jaśmin...

Po chwili, wsłuchując się w zduszone utyskiwania Złotego Pieprzu dostrzegam kolejnego winowajcę, który "posadził" zapach, odebrał mu energię i impet: brzoskwinię.

Zamiast buńczucznych, prowokujących cytrusów dających dyskretny uśmiech i odrobinę słodyczy Piątce Chanel, tym razem dostajemy słodką porażkę. Przepraszam, że to napiszę, ale trochę jak gdyby nasza niezadowolona z życia bohaterka zgodziła się na seks na zgodę. Bez namiętności, bez ognia, bez przyjemności. Brzoskwinia to podstępna nuta. Bywa miękka i cielesna, częściej pachnie rezygnacją. I tu się właśnie nie udało.

Baza stanowi najmniej interesujący etap kompozycji. Niesprecyzowany, niedookreślony akord ambropodobny doprawiony równie niewyraźnym, nieprzekonującym, ale ciepłym akordem kadzidlanym, ze śladem wanilii i czystego, ładnego piżma. Wrażenie zmęczenia i braku przestrzeni pozostaje.

Nie chciałabym zostać zrozumiana źle: to nie jest zapach brzydki. Nie w sensie klasycznego śmierdziela.

Jest przygnębiający, zniechęcający, bez życia. Jak gdyby nasza bohaterka czuła się stara i przegrana: w kostiumiku udającym Chanel czuje się równie niekomfortowo jak we własnym, starzejącym się ciele. Nie dostrzega swej urody, nie dostrzega piękna świata, nie ma ochoty rzucać mu wyzwania. Zamiast wyjść życiu naprzeciw, siedzi w ciemnym, niewietrzonym pokoju przed zastawioną przeciwzmarszczkowymi specyfikami i pachnidłami z ubiegłej epoki toaletką i w pełnym napięcia bezruchu dochodzi do wniosku, że przegrała życie. Mimo stabilizacji finansowej i rodzinnej - czuje się przegrana. Niekochana i niemajętna.

A ja na koniec zapytam jeszcze: gdzie ten pieprz?!

Nuty zapachowe (według strony producenta):
Nuta głowy: nuta aldehydowo-przyprawowa; ylang-Ylang, pokrzywnica z Jamajki
Nuta serca: nuta przyprawowo-kwiatowa; cynamon z Cejlonu, tureckie róże, brzoskwinia, goździk, jaśmin z Egiptu
Nuta bazy: nuta balsamiczna; wanilia z Madagaskaru, paczula z Indonezji, kadzidło z Somalii, ambra, piżmo

Autorem (wykorzystanego między innymi jako inspiracja dla reklamy Poison Diora) obrazu "All is Vanity" jest Charles Allan Gilbert. Pisząc wiedziałam, że to własnie będzie ilustracja dla tej recenzji.
Zdjęcie "Sad Woman adnd Stockings" wykonał nowojorski fotograf Stan Wiechers, którego galerię na serwisie Flickr znajdziecie tu: KLIK
Zdjęcie ostatnie znalazłam na blogu House Calls

Myrte L'Occitane

2011-12-29T16:22:00.000+01:00

Lubię zapachy L'Occitane.

Miód z Cytryną L'Occitane pachnie jak miód z cytryną, Werbena jak werbena, Wetiwer też tak, jak powinien. Podobają mi się nawet kompozycje kompletnie nie moje - na przykład Kwiat Wiśni. Może z powodu naturalnej prostoty, która charakteryzuje większość zapachów tej marki?
Szkoda, że nie udało mi się trafić na źródło próbek. Wokół Eau des Baux chodzę już od dawna, ale nie kupię zapachu bez porządnych testów. Pewnie więc nie kupię i już.

Nie o korzennym Eau des Baux jednak dziś będzie, tylko o zapachu, którego mini odleweczkę dostałam swego czasu od Michasi. Wyużywałam całą niemal, pora napisać recenzję, bo wkrótce nie będę miała z czego. :)

Mirt był niegdyś bardzo popularną na Śląsku rośliną doniczkową. Każda rodzina mająca córeczkę hodowała krzaczek (albo kilka krzaczków) w celu sporządzenia z jego aromatycznych gałązek wianuszka komunijnego, kiedy przyjdzie pora. Moja rodzina wyjątkiem nie była. Będąc u babci często obrywałam pojedyncze listki z mirtowego krzaczka. Potajemnie, oczywiście. I nader ostrożnie, żeby przypadkiem nie tknąć stojącego na tym samym parapecie geranium...
Kiedy nadszedł dzień golenia roślinki, zamiast o wianku myślałam o tym, czy biedny, ogołocony krzaczek przetrwa tę hekatombę.

Inna kwestia, że w kościele okazało się, że mirtowe wianuszki niepostrzeżenie odeszły do lamusa i znakomita większość dziewczynek ma na głowach białe, ślubne stroiki, a na zadkach kiecki w typie bezy. Taki folklor. Naprawdę rozczarowały mnie dopiero prezenty... :]

Gościu, siądź pod mym listeczkiem...

Otwarcie jest naprawdę urocze: żywa, cierpka nieco zieloność mirtowych gałązek złagodzona została jasnym aromatem drobnych, mirtowych kwiatków i rozświetlona nieperfumeryjną, charakterystyczną dla zapachów L'Occitane nutką cytrusową.

Po chwilach kilku zapach nabiera barwy w sposób klasyczny, przewidywalny, lecz bynajmniej nie zniechęcający. Kompozycja wciąż oparta jest głównie na aromacie mirtowego krzewu, jednak trudno jest oprzeć się wrażeniu, że wiotka w otwarciu roślinka w sercu kompozycji wzrasta, potężnieje, drewnieje. Cierpkość mirtowych listków uzupełniona i wzmocniona zostaje zapachem gniecionych, świeżych gałęzi. Przyjemna, stymulująca goryczka roślinnego soku przypomina mi sposób ukazywania drzewka figowego w licznych i często nader pięknych perfumach osnutych wokół figi.

Gdzieś w tle pobrzmiewa delikatna, owocowa słodycz: nutka balansująca między czarną jagodą, a świeżym owocem jałowca. Zakładam, że to jagody mirtu - ciemne, granatowe, przypominające owoc borówki czarnej i często z nim mylone.

Baza nadchodzi cicho, niezauważalnie.
Pierwszą oznaką nadchodzącej zmiany jest dla mnie odkrycie labdanum. Najpierw pojawiło się w mojej głowie podejrzenie, iż woń gniecionych mirtowych gałęzi wsparta została dodatkiem żywicy czystka, później podejrzenie zamieniło się w pewność: bogaty, złożony, fantastycznie niejednoznaczny aromat labdanum najpierw dyskretnie daje głębię sercu zapachu, potem, już wyraźnie brzmi w bazie. Zadumany i szlachetny jak w pięknym Labdanum Donny Karan.

Podstawę piramidy zapachowej Myrte, głęboką bazę wyczuwalną jedynie przez wciąż obecne nuty wyższe tworzy czysta, pozbawiona piwnicznego mroku paczula i charakterystyczny, ambrowy akord bazujący na nasionach ketmii.

Jeśli po przeczytaniu tej recenzji wydaje Wam się, że zapach jest prosty i oczywisty, że brak w nim mroku, seksu i dekadencji - macie rację. Ale jest to zaletą kompozycji, nie wadą.

Pisałam już, że naturalna prostota zapachów L'Occitane urzeka mnie i pociąga. W świecie namolnej mody na bycie sexy, w czasach wszechobecnych landrynkowych killerów i perfum, które zupełnie przestają przypominać zapachy natury - czyste, naturalne, ekologiczne i relatywnie szeroko dostępne perfumy L'Occitane radują moje serce. I mój nos. A Myrte szczególnie.

Data powstania: 2007

Nuty zapachowe: mirt, paczula, czarna jagoda, liście mandarynki, nuty cytrusowe

Pierwsze zdjęcie pochodzi z bloga Tulki, na którym można, między innymi, zobaczyć, jak wykonać komunijny wianek z mirtu.
Autorem obrazu "Awaiting the second: Myrtle Tree" jest Piers Browne. Oficjalną stronę artysty znajdziecie tu: KLIK
Piękne zdjęcie mirtowych gałązek pochodzi ze strony Arbre et Arbuste
Ostatnia fotografia z Les Vegetaliseurs

Tag 5 postanowień i życzenia. A raczej życzenie. :)

2011-12-24T16:37:00.009+01:00

Dziś dzień wyjątkowy. Z okazji wyjątkowego dnia wyjątkowo będzie wpis osobisty. Kolejny tag.

Tym razem pamiętała o Mnie Kokosowa Panna, której bloga czytam od dawna już, obserwując jak zmienia się, rozwija i pięknieje. (Nie) tylko kosmetycznie u Kokosowej Panny to niezwykły przykład tego, że blog może być zarazem kompetentny, pożyteczny i osobisty - tknięty ciepłą osobowością Autorki.
Kokosowa Panno, dziękuję za pamięć. Jest mi bardzo miło.

Oto moja odpowiedź na taga pod tytułem 5 Noworocznych Kosmetycznych Postanowień (choć kiedy pisałam odpowiedzż byłam pewna, że tag nazywa się 5 Noworocznych Postanowień dla Urody):

Oczywiście, wiem doskonale, czego potrzeba mojej urodzie. Dokładnie tego, czego nie mogę jej dać.

1. Więcej snu. Najlepiej regularnie, o określonych porach.
Ale nie będę więcej spała, bo szkoda mi czasu na sen. A już z całą pewnością nie będę sypiała regularnie w nocy, bo przecież nie zrezygnuję z imprez dla czegoś tak nieciekawego, jak marnowanie życia w łóżku. Wolę być mniej ładna i spełniona, niż ładna i znudzona życiem.

2. Mniej czasu spędzanego przed monitorem.
Nawet nie będę próbowała czynić takich postanowień. Pracuję przed kompem, czytam często przed kompem, filmy oglądam głównie przed kompem. Do tego dochodzą fora, blogi (w tym mój), Facebook, fura korespondencji... Takie postanowienie niewątpliwie przysporzyłoby mi sporo stresu. Po co mi to?

3. Więcej wody.
Nie lubię pić wody. Lubię kawę i piwo. Z napojów zdrowych pijam sok pomidorowy. Wystarczy.

4. Regularne odżywianie.
Czy odżywaiam się zdrowo, nie wiem. Jem to, czego w danej chwili domaga się mój organizm. czasem jest to czekolada, częściej fasola, najczęściej jabłka. Kłopot w tym, że czasem nie jem dwa dni, a potem objadam się kolejne dwa dni. Trudno. Jak nie jestem głodna - nie jem. Kiedy jestem głodna - jem. Minęło już sporo czasu od kiedy wyprowadziłam się od mamy i jeszcze ciągle żyję. To znaczy, że ta metoda nie jest taka najgorsza. :)

5. Mniej kofeiny.

Moim głównym paliwem jest kawa. Wypijam kilkanaście kubków dziennie. I tak pozostanie. Mogłabym napisać, że to z powodu niskiego ciśnienia i tak dalej... Ale prawda jest taka, że po prostu lubię.

Lubię robić rzeczy, które lubię robić. :)

Dlatego moim noworocznym postanowieniem jest nie mieć postanowień.

Żyć tak, by możliwie niczego nie żałować. Nie fundować sobie niepotrzebnych stresów i niepowodzeń.

Bo tak uczciwie - ilu noworocznych postanowień dotrzymujecie na stałe?
A ilu dotrzymujecie z przyjemnością?! :)))

W kontekście tego taga zadaję sobie pytanie: czy ja muszę być ładna? Czy jest mi to potrzebne do szczęścia na tyle, by poświęcać rzeczy ważne i przyjemne dla urody? Człowiek jest tak zmyślnie skonstruowany, że sam swoich sińców pod oczami nie widzi. ;) A inni?
Inni ludzie nie dostrzegają tego, jak wyglądamy. Widzą nasz uśmiech, radość życia, energię. Kiedy dobrze się bawisz ludzie dobrze się bawią w Twoim towarzystwie. Kiedy masz w sobie pasję, zapalają się wraz z Tobą. Jeśli kochasz życie, wierzą Ci, że warte jest ono miłości. Gdy potrafisz dostrzec i chłonąć piękno świata, staje się ono częścią Ciebie i sam jesteś postrzegany jako osoba piękna. W jakiś sposób... I mnie ten sposób wystarcza.

Dlatego w Święta i w Nowym Roku życzę Wam, żeby Wasze piękno płynęło z wewnątrz. I nie mam tu na myśli zbilansowanej diety i picia dużej ilości niegazowanej wody.

Bądźcie szczęśliwi.
Szczęśliwi ludzie są piękni.

Słów kilka na temat postanowień, bądź ich braku chętnie przeczytałabym u Kataliny, Cammie, Hexxany, Skarbka i u Barw Wojennych.
Chciałam tagować jeszcze Idalię, ale widzę, że tag już jej dosięgnął. :)

Zapraszam Was do zabawy, choć nie wiem, czy w kontekście tego, co napisałam powyżej powinnam. :)))

Puredistance M

2011-12-23T09:46:00.005+01:00

Dostałam wiadomość. Zdarza mi się. :)

Dotyczyła perfum i zaczynała się tak:

Zamiast bawić się w ceregiele, pozwól iż od razu przejdę do meritum. Wiem - z lektury Twoich recenzji - że generalnie odrzuca Cię aura luksusu i ekskluzywności w perfumach, ale w tym przypadku, owa otoczka jawi mi się niczym nieistotny szczegół. Bowiem pachnidło o którym w tym miejscu piszę, po prostu zwaliło mnie z nóg.

Cóż mam rzec? Owszem, odczuwam jakąś podświadomą niechęć do zapachów li tylko ekskluzywnych. Nie lubię, kiedy zamiast konkretnego produktu próbuje mi się sprzedać styl życia, poczucie wyjątkowości. Nie potrzebuję i nie kupuję tego.

Zdaję sobie, oczywiście, sprawę, że taki antysnobizm też w pewien sposób wpływa na moje życiowe wybory - także perfumeryjne, ale część z Was zauważyła już (ku mojej przeogromnej radości), że nie zapieram się jak kozioł w kapuście i nie jestem głucha na argumenty.

Danielu, dziękuję.

Perfekcyjna niedoskonałość

Pierwszy wdech. To zawsze jest chwila ważna. Nie będzie drugiej szansy na zrobienie pierwszego wrażenia.

I tu pierwsze wrażenie jest wrażeniem. Zapach nie jest ładny. Nie jest ładny w normalny, łatwy sposób. Ten pierwszy przedakord, nie będący zwykle nawet kompletną wonią, lecz jedynie trzaśnięciem drzwi do nowego świata - tutaj ten pierwszy ton rzeczywiście skupia uwagę, wyostrza zmysły. Nie krzykiem - teatralnym szeptem.
Gorzka, trudna, apteczna kolendra, cierpka bergamotka, ślad cynamonu, ostre labdanum... nie wiem, co jeszcze. Trwa to ledwie parę sekund.

Zanim zdążymy rozpoznać nuty, zanim zdołamy zdziwić się i obruszyć - kompozycja zwija się jak akrobata w powietrzu i płynnie zmienia tor: nie szybuje w górę, w stronę ziołowo - przyprawowych przestrzeni, lecz pikuje w mrok.

Ciemność w perfumach zwykle jest ciepła, miękka, puszysta. Tu nie.

Pierwsza, wiodąca fala zapachu to fenomenalne złożenie paczuli, cynamonu i żywicy czystka. Paczula daje akordowi głębię, cynamon zmysłowość, ostre labdanum charakterystyczny pazur. Ale to tylko kanwa. Każdy kolejny oddech przynosi nowe doznania.

Prosty, jasny, suchy akord cytrusowy nie "pływa po wierzchu" kompozycji tak, jak to ma w zwyczaju - wpleciony w mrok jak cienka, złota nić w szlachetną tkaninę nie tworzy wzoru, nie skupia uwagi, lecz daje kompozycji dyskretny blask, fakturę, dodatkowy wymiar.
Krągły, faktycznie luksusowy akord kwiatowy także nie układa się w sposób, do jakiego przywykliśmy - nie tworzy odrębnego zespołu nut, nie układa się na posłaniu z bazy, nie splata się z pozostałymi akordami. Aksamitne, delikatne, niezwykle miękkie włókienka rozjaśnionej śmietankowym jaśminem róży zostały starannie wplecione w szorstkawy mrok tworzący podstawę tej misternej olfaktorycznej konstrukcji.

Akord skórzany jest najgłębiej w strukturę zapachu wplecioną częścią kompozycji. Harmonie zapachów tworzących bogate serce Puredistance M tak są fascynujące, że obecność nut skórzanych uświadamiam sobie dopiero, gdy stały się mocne i wyraziste. Jak gdybym skupiona na kontemplacji faktury tej metaforycznej tkaniny wygłaskała w niej dziurę i poczuła przez nią dotyk gładkiej, miękko wyprawionej skóry.
Z czasem skóra staje się coraz bardziej wyczuwalna, jednak paradoksalnie - nie przeszkadza mi to nadal cieszyć się udrapowanymi na niej nutami. Co więcej: kolejna faktura nie burzy harmonii kompozycji. Przeciwnie. Dopiero to zachwianie idealnej równowagi nut sprawiło, że moje serce zabiło żywiej.

Ta miękka, poddymiona, nieidealna skóra sprawiła, że wreszcie oprócz nut i akordów dostrzegłam... Perfumy.
Zafascynowana niezwykłością osiągniętych przez Roję Dove harmonii nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, że badam kompozycję, analizuję i podziwiam jej strukturę, lecz mój podziw jest chłodny.

Powiadają ludzie, że kocha się nie za coś, lecz mimo czegoś. Okropne uproszczenie. Ale zaiste - trudno jest tulić posąg, nudno jest kochać ideał.
Puredistace M posągowej pozy uniknął. Drobne zachwianie równowagi dało mu to "coś", co sprawia, że zapach żyje.

Czy wiecie, że aby poruszać się jeszcze bardziej zmysłowo Marilyn Monroe nosiła buty ze skróconym jednym obcasem? Dzięki niewielkiemu zachwianiu równowagi jej biodra kusząco kołysały się przy każdym kroku.
Dove też skrócił obcas. Jestem pewna, że celowo.

Data powstania: 2010
Twórca: Roja Dove

Nuty głowy: bergamotka, lemonka
Nuty serca: róża, jaśmin
Nuty bazy: cynamon, paczula, mech, czystek, wetiwer (wetiweria pachnąca), wanilia, piżmo, nuty skórzane

Pierwsze zdjęcie ze strony Puredustance.
Pozostałe pochodzą z filmu "Pokuta" w reżyserii Joe Wrighta

Nie płać zabijaczowi - Loewe 7

2011-12-22T09:03:00.004+01:00

Pisałam, ze lubię pisać recenzje zapachów, które wiążą mi się z opowieścią, są w jakiś sposób osadzone w szerszym kontekście. To prawda. Jednak i od tej reguły są wyjątki.
Czasem kontekst jest tak nieprzyjemny, że trudno mi sklecić te obowiązkowe kilka rozsądnych zdań. Dlatego do recenzji bardzo w sumie udanego zapachu Loewe 7 zabierałam się tak długo...

Nieprzypadkowo zebrałam się przed świętami - widok umęczonych, półżywych karpi duszących się w foliowych reklamówkach co roku wyprowadza mnie z równowagi. Wczoraj prawie popłakałam się w hipermarkecie.

O Korridzie pisałam już przy okazji recenzji perfum Satelite o tej nazwie. Nie mam siły ponownie mierzyć się ze szczegółowym opisem tej odrażającej, potwornej rozrywki. Proszę Was, przeczytajcie TEN WPIS.

I proszę, jeśli kiedyś ktoś nazwie to zboczone widowisko kulturą - protestujcie.

Czemu wracam do tematu Korridy, skoro zapach zasadniczo nijak się z nią nie wiąże? Dla osób oglądających telewizję nie jest to tajemnicą, pozostałym wyjaśniam: "twarzą" zapachu, postacią reklamująca te piękne perfumy jest hiszpański matador Cayetano Rivera Ordóñez. Matador znaczy w dosłownym tłumaczeniu zabijacz. Człowiek, który wychodzi na arenę po to, by ostatecznie zaszlachtować osłabione torturami i upływem krwi zwierzę.

Pojąć nie potrafię, jak bezduszną, chorą kanalią trzeba być, żeby robić takie rzeczy i szczycić się nimi. Puszyć przed durną, ciemną tłuszczą upajającą się widokiem tortur. To dokładnie ten sam typ widowiska co publiczne tortury i egzekucje. Torreadorzy, banderilleros, matadorzy to współcześni kaci - oprawcy, którzy dla pieniędzy, sławy i uciechy zadają ból i zabijają.

Jeśli nie potraficie pojąć mojego wzburzenia, wyobraźcie sobie, że na miejscu byka mógłby się znaleźć pies, kot czy koń.

Ostatni komentarz pod recenzją Corridy oddaje istotę rzeczy: gdyby ktoś w ten sposób publicznie znęcał się nad jakimkolwiek innym zwierzęciem, stanąłby przed sądem. Pan Cayetano Rivera Ordóñez jest gwiazdą i reklamuje perfumy.

Czym zajmuje się zawodowo możecie zobaczyć poniżej.
Zwróćcie uwagę, jak zmęczone jest zwierzę: byk ucieka, odchodzi, nie atakuje. Jest zlany krwią, unika ruchu i bólu. Spójrzcie, jak ciężko oddycha. I posłuchajcie śmiechów widowni kiedy zwierzę słania się i przewraca.

Chcecie zapłacić temu panu?

Wyznaję, że kiedy moja znajoma, usłyszawszy, że zapach zrobił na mnie dobre wrażenie, pokazała mi reklamę - nie wierzyłam w to, co widzę. Potem mój umysł bronił się przekonaniem, że to tylko nieprzemyślana, głupia stylizacja. Po prostu pojąć nie potrafiłam, czemu ktoś miałby zatrudnić prawdziwego zabijacza do reklamy perfum. Czemu marketingowcy mieliby prowokować ludzi, do kojarzenia pięknych, żywicznych perfum z tak złym człowiekiem i tak odrażającym widowiskiem...

Nadal nie rozumiem. Uważam, że ta reklama jest dla Loewe strzałem w stopę. Żaden wrażliwy człowiek nie da zarobić firmie, która płaci sadyście. Ja nie dam. Tak, jak nie kupię niczego od Satellite, tak nie kupię niczego od Loewe.

Loewe 7 na sephorowym blotterku pachniał jak pikantniejszy nieco, bardziej pieprzny lecz jednocześnie mniej zawiesisty Jaisalmer CdG. Byłam zachwycona. Wzięłam próbkę.

Na skórze różnica między Jaisalmerem, a Loewe 7 jest wyraźniejsza i pogłębia się w miarę rozwoju zapachu.

Przede wszystkim wychodzi pieprz. Dużo pieprzu. Najpierw czarnego, potem także różowego. Aromat wygładzonych dyskretnym dodatkiem nut kwiatowych żywic tworzy pełne, żywe centrum zapachu, na który nawinięty został pikantny, eteryczny akord przyprawowy. Poza wspomnianym już pieprzem znajdziemy tu wyrazisty, ostry cynamon, świeże, gniecione jagody angielskiego ziela, eteryczne, słodko - gorzkie goździki.

Dodatkowego smaczku (sic!) nadaje kompozycji nietypowa w tym zestawieniu słodycz jabłka. Wiecie, jak pachnie ogryzek z pestkami i ogonkiem? To jest właśnie ta nutka.

Kompozycja nie olśniewa zmiennością. Jest względnie statyczna, linearna. Ewolucja polega na stopniowym splataniu się rozstrzelonych początkowo nut.

Akord przyprawowy subtelnieje, żywiczne kadzidła ogrzewają się i zyskują ślad dymnego podbicie. Nuty kwiatowe tworzą dyskretny trzeci głos chóru dodając swoje sotto voce do przyprawowego brillante i żywicznego espressivo. W tle barytonem non troppo śpiewa są partię wielowymiarowy, ziemisty wetiwer.

Wyznam szczerze - jestem mocno rozżalona faktem, że nie mogę kupić tych perfum. Wreszcie w mainstreamie pojawiło się coś, czym bez zastanowienia wypachniłabym i siebie, i swojego mężczyznę. Ale nie zrobię tego. Nie zapłacę zabijaczowi.

Data powstania: 2010

Nuty zapachowe:
Nuty głowy: wetiwer, piżmo, neroli
Nuty serca: cedr, kadzidło, róża, konwalia
Nuty bazy: czerwone jabłko, pieprz

Ilustracje do tekstu (sami chcieli takich skojarzeń):

Pierwsze dwa zdjęcia pochodzą z wpisu Miss Chloe na Pingerze: KLIK
Trzecie autorstwa użytkownika rafalso na serwisie Globtroter.pl

Na pozostałych twarz zapachu we własnej osobie.

Na pierwszym w obiektywie Diego Velarde L. Zdjęcie pochodzi z galerii na serwisie Flickr.
Drugie znalezione na serwisie informacyjnym 2space.net
Na trzecim Cayetano z odciętym uchem byka. Znalezione na: Corazon de Melon

A New Perfume Comme des Garcons

2011-12-20T14:37:00.002+01:00

Od kiedy pamiętam wąchałam wszystko: każdy aspekt rzeczywistości uzupełniałam o zapach.

Moja mama dostawała białej gorączki, kiedy po postawieniu przede mną talerza z jakimkolwiek jedzeniem obserwowała jak skwapliwie i z ukontentowaniem "obwąchuję paszę", kiedy siedziałam dosłownie z nosem w gazecie czy książce z entuzjazmem systematyzując zapachy farb i dzieląc je na te, którymi drukowane były gazety codzienne, książki oraz wydawnictwa ekskluzywne (intensywnie pachnący, barwny kalendarz astronomiczny miał skutek uboczny w postaci poważnego zatrucia), a także kiedy przy czytaniu wtulałam nos w poduszkę, na której spałam. Starałam się wszystko to robić dyskretnie, choć bogów na świadków biorę, że niczego zdrożnego w wąchaniu świata nie widzę.

Pasja perfumiarska nie "trzasnęła we mnie jak grom" u zarania moich dni głównie dlatego, że po prostu nie miałam kontaktu z prawdziwymi perfumami. Trzasnęła później i też nie jak grom.
Dopiero odkrycie perfumeryjnej niszy: kompozycji będących malowanymi zapachem obrazami, opowiadających historie wzniosłe i całkiem zwyczajne sprawiło, że świat zapachów porwał mnie i zauroczył. Eksplorując z fascynacją i emocją wielką fascynujące światy malowane w mojej wyobrażni przez dzieła spod znaku Comme des Garcons, I Hate Perfume czy Demeter Fragrance Library stworzyłam swój mini - manifest perfumeryjnego ekscentryka: "Nie lubię perfum pachnących perfumami".

W obecnej chwili, po kilku latach poświęconych (częściowo, oczywiście) poznawaniu kompozycji dziwnych i mniej dziwnych stwierdzić mogę, że manifest ten, choć nadal efektowny, nieco się zdezaktualizował. Po pierwsze dlatego, że jak adept sztuk plastycznych uczy się doceniać wielowymiarowość prac Picassa, tak ja uczę się powoli doceniać kompozycje abstrakcyjne: rozumieć ich wymowę, odbierać ich magię. Po drugie zaś dlatego, że wśród zapachów dosłownych - perfumeryjnych obrazków udało mi się wyodrębnić szeroką i pojemną kategorię, której nie lubię. Nie lubię mianowicie, kiedy perfumy malują mi w umyśle tort. Albo galon budyniu. Albo górę ciastek - szczególnie takich nafaszerowanych sztucznymi polepszaczami.

O początkach pisałam już nie raz. Dziś wracam do tematu, dlatego głównie, że przede mną spoczywają fiolki z Nowymi Perfumami Comme des Garcons reklamowanymi jako zapach kleju i taśmy klejącej. Klej i taśma klejąca to jest coś, na co łapię się równie niechybnie jak "normalna kobieta" na jaśmin i różę.

Skąd ten wstęp?

Ano... jakoś niezręcznie było mi przechodzić od razu do wąchania kleju. ;)

Przyznaję, że na "ćpuńskie" skojarzenia naprowadziła mnie dopiero Pola swoim komentarzem pod poprzednim postem. Wcześniej myślałam głównie o zapachu Kleju Roślinnego Nietoksycznego, który bardzo lubiłam w czasach szkolnych. Bez sensu! Przecież wąchanie butaprenu w celach "ćpuńskich" to czynność, o której słyszał każdy, wielu widziało, nieliczni pewnie praktykowali...

No dobrze. Słyszał prawie każdy.

Mam przyjaciela - tego samego, o którym pisałam przy okazji L'Homme de Coeur Divine. Gentleman nieskazitelny. Z dobrego domu, po dobrej szkole, z zamiłowaniem do Antyku i naturalnym upodobaniem do sztuki wysokiej. Człowiek, których chyba nawet zaułkami, w których młodzi, gniewni, marginalni oddawali się procederowi wąchania kleju nie chadzał.
Otóż w postaci tegoż przyjaciela mojego mam dowód niezbity, iż istnieją ludzie, którzy o wąchaniu kleju pojęcia nie mieli. Skąd mam tę pewność?
A wybaczycie mi jeszcze jedną anegdotę?

O tym, że obracam się w kręgach, w których okazyjne odgrywanie postaci fantastycznych jest wśród dorosłych ludzi nie tylko tolerowane ale wręcz dobrze widziane już wiecie. Wyobraźcie sobie tegoż właśnie mojego przyjaciela, z zasady ogolonego nieskazitelnie, w sytuacji, gdy stylizacja wymaga zarostu, a teatralne wąsiska za nic nie chcą się na teatralnym kleju trzymać. Cóż czyni człek zdecydowany nosić kostium "jak należy" gdy sklepy w miasteczku już pozamykano?

Otóż człowiek ów udaje się do szewca w celu nabycia tubki butaprenu i owym butaprenem nieszczęsne wąsiska we właściwym miejscu przytwierdza. Właściwe miejsce dla wąsów jest pod nosem. Związek nosa z oddychaniem jest oczywisty. Niewinność mojego drogiego przyjaciela absolutna... Resztę możecie sobie wyobrazić.

To nie są te kleje, których szukacie

A New Perfume butaprenem nie pachnie. Ale za to w otwarciu pachnie najprawdziwszym klejem do papieru w tubce: białym, gęstym, śliskim. Nie wiem, na ile to sugestia, ale jest to pierwsza nuta, która w nos mi wpadła.

Po chwilce odnosimy wrażenie, że zaczyna się robić nieco ładniej i normalniej: pojawiają się nuty kwiatowe. Najpierw po prostu lekkie i jasne, z minuty na minutę bardziej przenikliwe, syntetyczne. Jednak już po chwili dostrzegam, że to nie kwiaty zagrają główną rolę w tej scenie.

Ostry, chemiczny akord aldehydowy tworzy ramę zapachu. Chłodną, ostro ciętą kopułę, pod którą migocą ingrediencje mniej rewolucyjne: bez, konwalia, zimna lilia, eteryczne żywice, czyste i ostre, syntetycznie brzmiące piżmo. Niespokojne, ruchliwe przyprawowe błyski tną zapach na kawałki, sprawiając, że w pierwszych dwóch kwadransach na skórze układa się on jak mozaika, nie obraz.

Aldehydy i kwiaty? Proszę, nie wyobrażajcie sobie Chanel No.5. Określenia "ostry" i "chemiczny" znaczą tu dokładnie to, co znaczą. Przez pierwsze dwa - trzy kwadranse zapach jest trudny, przenikliwy. Sposobem ekspansji przypomina mi nieco bezacetonowy zmywacz do paznokci - wrzyna się między cząstki tlenu w otaczającym nas powietrzu tnąc je na pojedyncze atomy jak nóż tapicerski tnie styropian - ze zgrzytem.

A jednak, o ile początkowo czuję się raczej podtruta, niż upojona, o tyle po pół godzinie z niedowierzaniem, powątpiewając we własną poczytalność stwierdzam, ze podoba mi się ta chemiczna stłuczka.

Kwiaty nikną. Pożera je chemia. Dokładnie jak we wspomnianych wyżej zmywaczach do paznokci, które rzekomo pachną kwiatkami, a faktycznie pachną chemią. Tyle, że nie tak agresywną jak propanon zwany acetonem. I wciąż mi się to podoba!

A New Perfume złożone zostały w oparciu o tę samą zasadę, która świetnie sprawdziła się w jednej ze sztandarowych serii Comme des Garcons Synthetic: kompozycja jest ekscentrycznie, obrazoburczo wręcz zaprogramowana, jednak złagodzony nutami towarzyszącymi akord programowy staje się ostatecznie nadspodziewanie noszalny i... tak: urodziwy.

Nietypowy, rzeczywiście przypominający nieco zapach lepkiej strony taśmy klejącej akord statycznej sercobazy łączy syntetyczną, nowoczesną przestrzeń aldehydów z ciepłem nut piżmowych i żywicznych oraz miękkim, organicznym aromatem przypominającym zamsz.
Echo nut kwiatowych odbieram jako ukłon w stronę formy: to jednak perfumy; pachną więc czysto i "niesiermiężnie".

Kluczem ułatwiającym zrozumienie tej nietypowej kompozycji jest jedno słowo: safraleine.

Znana wcześniej z Tom of Finland Etat Libre d'Orange and Pi Neo Givenchy, opracowana przez zajmującą się tworzeniem syntetycznych substancji zapachowych i smakowych firmę Givaudan aromatyczna molekuła zwana czasem niesłusznie syntetycznym szafranem.

Góra spektrum zapachowego safraleine rzeczywiście przypomina eteryczny szafran, czy imbir, dalszą jednak część bogatego widma tworzą nuty ciepłe, drzewne, skórzaste, a nawet kwiatowe. I to jest dokładnie to! Stąd ten zamsz, który tak wyraźnie czułam.

Przyznaję, że po pół godzinie od aplikacji nader przyjemnie mi się nosi tę cichą, skupioną kompozycję. Nie szukam kleju, nie szukam oczywistości na poziomie propozycji Demeter Fragrance Library - mam przekonanie, że nie o to u chodzi.

A New Perfume to kolejna zabawa konwencją, igranie z banałem, rozciąganie formy. Rei Kawakubo kolejny raz puszcza do nas oko. Otrzymujemy od niej w darze kolejną niesztampową odpowiedź na standardowe pytanie: Czym pachniesz?
Pachniałam już Katolicką Katedrą, Cerkwią, Harrisą, Smołą, Garażem... Teraz będę mogła przyznawać się, że pachnę klejem.

Na koniec słówko o opakowaniu. Warto.
Prześliczny flakon przypominający niezastygłą kroplę przejrzystego kleju zapakowano w pudełko sprytnie wykonane z jednego kawałka białego kartonu. Takie trochę użytkowe origami. Świetny pomysł.

Marketingowcy Comme des Garcons zapowiadali A New Perfume jako zapach, który nie może istnieć w butelce, która nie powinna istnieć. Ja cieszę się, że jednak zaistniał.

Data powstania: 2011

Nuty zapachowe: aldehydy, głóg, bez, taśma klejąca, klej, piżmo, styraks

Autorem obrazu pod tytułem "KObieta wąchająca kawę" jest turecki malarz Gizem Saka. Jego obrazy w ogóle mocno kojarzą mi się z wąchaniem. KLIK
Zdjęcie monstrualnie wielkiej taśmy i markera (w tle) ze strony Creaive Home Idea
Pierwszą papierową suknię zaprojektowali w 2009 roku Alexandra Zaharova & Ilya Plotnikov dla rosyjskiej agencji reklamowej Doberman. Zdjęcie pochodzi ze strony Funky Fashion
Druga "suknia" to efekt współpracy firmy Ralph Pucci ze studentami Pratt Institute. Wystawa wszystkich stworzonych w ramach tego projektu kreacji odbyła się w ubiegłym roku w Nowym Yorku.
Papierowe kwiaty wykonała Carol Gearing. Link do zdjęcia: KLIK

Usprawiedliwienie

2011-12-16T19:02:00.004+01:00

Tak, wiem, powinnam. Usprawiedliwiam się więc i proponuję okup: dokumentację fotograficzną tego, co zajmowało mnie przez ponad tydzień. Tydzień wyjęty z szarej rzeczywistości i przeniesiony w żółtą rzeczywistość, który to tydzień teraz mozolnie odpracowuję.

Oto kawałek mojego nieperfumeryjnego żywota, manifestacja pasji starszej i większej, niż perfumy, pomost między Sabb perfumeryjną, a jej nieperfumeryjnym (choć wciąż pachnącym) wcieleniem.
Poprzedni taki wyłom uczyniłam pokazując Wam nakręconą wraz ze Staszkiem Mąderkiem reklamę Euroconu 2010.

Posta rozwijacie na własną odpowiedzialność. Uprzedzam, przyjdzie Wam obcować z wariatami. Ale pozytywnymi. :)

Najpierw finał prac konstrukcyjnych (ktoś poznaje "obiekt"?):

I wreszcie "obiekt" w działaniu:

Oraz my rozradowani faktem, ze się udało:

To są zabawki, które lubię. I już wiem, że pomysł będzie miał swoją, mniej prowizoryczną, kontynuację. :)

Wracając do perfum:

Nowe recenzje pojawią się lada dzień. Pierwszą zaplanowaną jest opowieść o zapachu kleju i taśmy klejącej. Uwierzcie, wiedząc, że próbka czeka na mnie w domu, kleje i taśmy, których używaliśmy do sprokurowania tego żółtego monstrum wąchałam nader dokładnie. W olfaktorycznym mini rankingu zwyciężyły: klej na gorąco i żółta taśma malarska.

Ale o tym jutro... Albo pojutrze.

* Autorką zdjęcia numer 6 jest Kinga "Gata" Kowalewska

* Zdjęcia numer 7 i 8 Autorstwa Beaty Zvirki

Nie - recenzja Oud Secret Ramon Molvizar

2011-12-02T09:03:00.004+01:00

Opisywanie serii Secret Ramon Molvizar zaczęłam zgodnie z taktyką Alfreda Hitchcocka: od trzęsienia ziemi. I zgodnie z tą samą maksymą, stopniowałam napięcie tak, by rosło i rosło, najlepsze zostawiając na koniec.

Oud Secret - dla tego zapachu w ogóle się za tę serię zabrałam. Chciałam go zrozumieć, osadzić w kontekście, celebrować. Osnuty wokół oudu Black Cube jest majstersztykiem. Oczekiwania miałam więc niebotyczne i niebosiężne. No... Piekłosiężne w tym kontekście.

Od razu, bez podchodów i mydlenia oczu piszę: drugiego Black Cube nie będzie. To dobrze, bo po cóż nam kopia? To źle, bo ponoć seria Secret ma być przystępniejsza cenowo, więc może Magiczna Czarna Kostka Bejara byłaby wówczas w zasięgu moich możliwości...?

Gorzej, że recenzji też nie będzie. Będzie subiektywny i pełen zastrzeżeń zbiór impresji.

To nie są te doznania, których szukacie...

To znaczy... Których ja szukam

Po pierwsze, gdyby nie obietnica, nie pisałabym niczego o tym zapachu. Dlatego, ze od pierwszej nuty wiedziałam, że mój odbiór będzie subiektywny i niesprawiedliwy.

Co mnie tak przestraszyło?

Anyż.
Mnóstwo anyżu. Anyżu, którego nie lubię i takiego, jakiego nie lubię: słodkawego, organicznie nieczysto ostrawego. Na Kroma! Nie, nie jestem obiektywna, ale ja naprawdę NIE ZNOSZĘ anyżu.

Tu jego zapach pogłębiony został dodatkiem kolejnej mojej traumy zapachowej: kminku. Nie kminu czarnego pachnącego ciemno i popieliście, lecz kminku o małych, krzywych, brązowych ziarenkach z jasnym paseczkiem. Kminku, który perfidnie dosypywany przez moją mamę do ćwikły zarzynał mi całe Święta Wielkanocne.

Czuję także obecność piżmianu, ziół przypominających włoski koper (trzecie trauma) i geranium. Tego samego geranium, które tak fenomenalnie brzmiało w poprzednich Sekretach - tu dla mnie nieakceptowalnego przez uciążliwe sąsiedztwo.

Nie ratuje otwarcia sosnowe igliwie. Jego dodatek sprawia, ze całość pachnie trochę jak gdyby ktoś próbował za pomocą sosnowego odświeżacza powietrza zamaskować woń... Anyżu z kminkiem i koprem. Która to woń spaskudziła także pomarańcze.

Nie mam pojęcia, jak Oud Secret będzie pachniał komuś, kto nie spazmuje przy aromatach kminkowo - anyżowych.
Napiszę więc tylko, że akord kwiatowy jest cudnie pełny, krągły, gęsty jak śmietanka.

Oud pojawia się w głębi: ciemny, gładki, zaskakująco miękki; otulony wanilią, inkrustowany nutami drzewnymi. Nie na tyle intensywny, by usprawiedliwiać nazwę, ale przynajmniej wyczuwalny (w przeciwieństwie do rzekomo agarowego Perfume Bond No.9).

Na tym etapie delikatne, przyprawowe akordy z trudnego dla mnie otwarcia brzmią już na tyle dyskretnie, że nawet ja skłonna jestem zauważyć, że to własnie im zawdzięcza ostatni z Sekretów Bejara charakterystyczną dla całej serii niejednoznaczność.

Baza jest naprawdę piękna. Zębami prawie po klawiaturze zgrzytam, tak mi rosną, kiedy piszę to zdanie, ale tak jest. Niestety.

Najbardziej chyba gładka, spójna z sekretnych baz, drzewno - anyżowa, przy czym anyż jest tu już anyżem, do którego nawet ja nie potrafię mieć zastrzeżeń. Nie lubię, ale wącham i czuję, że tak właśnie miało być. Że nie jest to niedoróba, tylko dobra kompozycja, której nie potrafię docenić.

Przepraszam.

Data powstania: 2011
Twórca: Ramon Bejar

Nuty zapachowe:
Nuty głowy: pomarańcza, sosna, nasiona anyżu, geranium
Nuty serca: płatki róży, fiołek, jaśmin Sambac, kminek
Nuty bazy: wanilia, oud, cedr, paczula

Pierwsza ilustracja pochodzi ze strony The Money Insider
Druga z zasobów Wikipedii
Trzecią znalazłam na linkowanym już wielokrotnie serwisie 123rf.com
Czwarta z oferty sklepu z amerykańskimi potrawami The American Feast
Ostatnia zaś ze strony amerykańskich Demotywatorów

Queen Secret Ramon Molvizar

2011-12-01T06:54:00.009+01:00

Czym różni się sekret króla od sekretu królowej?

Cóż za świetne zagajenie! - pomyślałam, gdy przyszło mi do głowy to pytanie. O tajnym gabinecie Ludwika XV Secret du Roi większość z nas słyszała. Wrzucając w wyszukiwarkę internetową hasło "sekret królowej" i "queen's secret" spodziewałam się czego równie tajemniczego, lecz bardziej pikantnego.

Kiedy jednak zobaczyłam, co wyrzuca Google po wpisaniu "Tajemnica królowej" uznałam, że rozwijanie tego tematu nie jest najszczęśliwszym pomysłem. Szczególnie, że zapach zasługuje na naprawdę dobrą historię.

Koronę Carów
Sen taki jak ten może Ci z głowy zdjąć*

I znów, podobnie jak w przypadku King Secret: pierwsza nuta "ustawia" zapach. Dobitnie i przekonująco oznajmia: banału nie będzie. To nie jest Sekrecik Królewny, Pamiętnik Księżniczki, żadne tam słitaśnymi głosikami wypiskiwane bzdurki. Uff po raz wtóry.

Geranium, bergamota i najważniejsza nuta otwarcia: intensywny aromat herbacianego suszu. I jest to rzeczywiście cierpki, ożywczy zapach herbaty zielonej. Akord bardziej stymulujący, niż urodziwy. Naprawdę fenomenalny sposób "przedstawienia" kompozycji.

Po chwilce ledwie zapach zaczyna się zmieniać, wypełniać, ogrzewać. Najpierw następuje delikatne przetasowanie i ponad herbatę wybija się geranium.

W naturze nie znosiłam zapachu tej rośliny, w perfumach ją uwielbiam. Jej zapach jest niezwykły: ziołowy i kwiatowy zarazem, w nietypowy sposób łączy goryczkę roślinnego soku z niebanalną, niejednoznaczną słodyczą. Tak mógłby pachnieć cierpki uśmiech.

Łagodności akordowi otwierającemu dodaje fiołek: wyczuwalny w tle, dyskretny, lecz zdecydowanie obecny. I bardzo na miejscu.

W momencie kiedy pojawia się róża, zapach staje się królewski. Pierwsze chwile ukazały nam kobietę wyniosłą, zdystansowaną, nieomal surową. Najpierw fiołek kazał nam dostrzec, że jest młoda, potem róża staje się rumieńcem na jej twarzy, cieniem rzęs na policzku, miękkim kosmykiem opadającym na smukłą szyję.

Bogaty, złożony akord kwiatowy zaczyna powoli dominować kompozycję. Tło dla niego stanowi pikantny akord przyprawowy oparty na imbirze i szafranie z dodatkiem różowego pieprzu. Dodający zapachowi ciepła zapach kwiatu pomarańczy podbity został dodatkiem petitgrain doskonale uzupełniającego i zastępującego przygasające nieco geranium.

Z wysokości swego tronu, królowa uśmiecha się uprzejmie i ciepło. Oswojeni z panującym w sali blaskiem zaczynamy dostrzegać pełne usta, orzechowe oczy i drobne kurze łapki w ich kącikach. Nie jest posągiem, jej serce bije, jej umysł pracuje, jej ciało tęskni za swobodniejszą pozycją, wygodniejszym strojem, a może i za czymś więcej...

Pojawia się orchidea, potem miękka wanilia, bób tonka, sandałowiec.
Wzrok królowej zaczyna błądzić, na ustach pojawia się rozmarzony uśmiech i wiemy już, że w wyniosłej, dumnej pozie siedzi przed nami nie tylko władczyni, ale też kobieta. Kobieta, która w nocy, w miękkim łożu nie śni o pełnym skarbcu, niskiej inflacji, domkniętym budżecie i kontroli przestępczości. Jeśli marzy o podbojach, to nie politycznych, jeśli pragnie zewu krwi, to nie do walki się rwie...

Ambrowo - różana, lekko pikantna baza wyprowadza nas daleko poza salę audiencyjną. Jeśli serce zapachu było marzeniem, fantazją, skrywanym pragnieniem, to baza zabiera nas w sam środek owych zmysłowych wizji.

Świat nabiera ciepłych barw, słońce tkwi w nierealnym bezruchu zawieszone tuż nad horyzontem, słodka muzyka przesącza się przez muślinowe kotary wraz z jego blaskiem. Całość jest oniryczna, niedosłowna, zamglona. To tylko sen.

Można zapomnieć o byciu królową, dać się uwięzić w ramionach kochanka nie tracąc władzy, pogrążyć się w jego oczach nie obawiając konsekwencji, nawet zasnąć z głową na silnym ramieniu bez lęku przed niedyskrecją pokojowych. To tylko sen.

Queen Secret, mimo wyraźnie zmysłowej bazy, do końca nie traci pewnej wyniosłości, dystansu. Nie staje się zwykłą schadzką, amoralnym romansem, chwilą występnej rozkoszy. Ostre, jasne piżmo tnie romantyczną wizję na odrealnione, przekontrastowane kadry. Cierpkie echo nut herbacianych, geranium i gorzkiej pomarańczy przypomina nam, że królowa musi bardzo starannie strzec swych sekretów.

I Ramon Bejar zdradza je szeptem. Bez tanich sensacji i bez tanich, efekciarskich zabiegów mających uczynić zapach bezczelnie uwodzicielskim i prostacko sexy.

I oczywiście tak, zasugerowałam się nazwą, ale uwierzcie mi, spotkanie z królową i usłyszenie jej opowieści tym razem nie wymagało wielkich starań.

Data powstania: 2011
Twórca: Ramon Bejar

Nuty zapachowe:
Nuty głowy: geranium, zielona herbata, bergamota, liście fiołka, magnolia, róża
Nuty serca: płatki róży, kwiat pomarańczy, imbir, orchidea
Nuty bazy: piżmo, biała ambra, wanilia, cedr, nuty przyprawowe

* "Sen Katarzyny" Jacek Kaczmarski

Wszystkie zdjęcia pochodzą z filmu "Królowa Margot" (1994) w reżyserii Patrice Chéreau. Jeśli ktoś nie widział, to oświadczam, że moim zdaniem należy nadrobić. Warto.

Zapachy Roku 2011 według użytkowników serwisu Fragrantica

2011-11-29T08:45:00.005+01:00

Fragrantica ujawniła wyniki głosowania swych użytkowników na najlepsze perfumy 2011 roku. Oto one:

Najlepsze Perfumy Roku 2011:

Dla kobiet:

Taj Sunset Escada
Daisy Eau So Fresh Marc Jacobs
Miss Dior Cherie Eau de Parfum Dior
Shalimar Parfum Initial Guerlain
Mon Jasmin Noir Bvlgari
Very Irresistible Givenchy L’Intense Givenchy
Prada Candy Prada

Dla mężczyzn:

A*Men Pure Havane Thierry Mugler
Prada Amber Pour Homme Intense Prada
Aqua Fahrenheit Dior
Boss Orange for Men Hugo Boss
CK One Shock For Him Calvin Klein
Dior Homme Dior
L'Homme Libre Yves Saint Laur

Najlepsze Perfumy Wszech Czasów według użytkowników Fragrantiki:

Dla kobiet:

Coco Mademoiselle Chanel
Hypnotic Poison Dior
Lolita Lempicka Lolita Lempicka
Euphoria Calvin Klein
Narciso Rodriguez For Her Narciso Rodriguez
Alien Thierry Mugler
Nina Nina Ricci

Dla mężczyzn:

Terre d'Hermes Hermes
Acqua di Gio Giorgio Armani
La Nuit de l`Homme Yves Saint Laurent
Le Male Jean Paul Gaultier
Fahrenheit Dior
1 Million Paco Rabanne
Allure Homme Sport Chanel

W kategorii perfum designerskich (łączącej perfumy niszowe i butikowe o ograniczonej dostępności) najpopularniejszym zapachem okazał się Serge Lutens Jeux de Peau.

Wśród najbardziej popularnych nisz także sporo oudu: Incense Oud By Kilian, New York Oud Bond No 9, Royal Oud Creed i Dark Aoud Montale

Najpopularniejsze firmy niszowe/butikowe: Guerlain, Serge Lutens, By Kilian, Le Labo, Amouage, Jo Malone.

Jak Wam się podobają wyniki?

Mnie podoba się to, że kategoria perfum designerskich nie została podzielona pod względem płci.

W kwestii samych wyborów, bardziej trafiają do mnie zwycięskie zapachy męskie, niż damskie.
Coco Mademoiselle zapachem wszech czasów?! A tuż za nią dwa waniliowe ulepki? Obawiam się, że w ten sposób nigdy nie będę trendy, jazzy, sexi-flexi, szlubidżubi, spoczi ani w dzidę. :]

King Secret Ramon Molvizar oraz zapowiedzi

2011-11-26T12:04:00.006+01:00

Ramon Bejar ruszył do ofensywy. Na polski rynek wchodzą jednocześnie trzy serie perfum jego autorstwa.

Pierwszą z nich jest złożona z trzech zapachów seria Secret. Tworzą ją damski Queen Secret, męski King Secret oraz kolejny owoc szalejącej mody na agar: Oud Secret.

Druga kolekcja koresponduje nieco z mającymi premierę w sierpniu tego roku opartymi na trzech odmianach kwarcu "eliksirami mineralnymi" Vibrational Perfumes. Zwie się Cuarzo Sinature Gems Collection i składa się z trzech kompozycji inspirowanych barwą i naturą trzech szlachetnych kamieni: rubinu, szmaragdu i szafiru. W każdym z flakonów z tej serii znajdują się dwa kamienie: jeden w stanie naturalnym, surowym, drugi oszlifowany. I analogicznie są to rubiny w Ruby, szmaragdy w Emerald i szafiry w Sapphire.

Trzecia ekskluzywna propozycja Ramona Bejara to duet zapachów 4 Elements i 5 Elements.

W ręku mam wszystkie powyższe cuda, na razie nie w formie oryginalnych próbek, lecz w formie małych odleweczek z testerów, muszę jednak przyznać polskiemu dystrybutorowi, firmie Szmaragd i Diament, że tak starannie, z troską o estetykę produktu i wygodę osoby testującej przygotowanych "zestawów testowych" nie spotkałam nigdy. Dotyczy to oczywiście także wysyłanych przez Szmaragd i Diament próbek firmowych, ale w przypadku odlewek robionych metodą "domową" oznaczone estetycznymi etykietkami, pojedynczo w zgrzewaną folię opakowane, opatrzone dodatkowymi firmowymi naklejkami atomizerki robią wrażenie. Zestaw starannie zapakowanych firmowych blotterków dołączany do każdej partii próbek tej firmy też ma znaczenie. Luksus? Prawdziwy luksus zaczyna się od staranności i szacunku dla klienta.

Dobra. Koniec wstępów, przechodzę ad rem.
To, która seria mnie skusi jako pierwsza było oczywiste od początku. Ta, w której znajdziemy cokolwiek z oud w tytule. O pułapkach na Sabbath już było. :) Dziś pierwszy z trzech sekretów, które zdradza nam Ramon Bejar swoimi zapachami.

Król życia

Pierwszy wdech, pierwsza nuta, pierwszy błyskawiczny "transfer danych" do mózgu... I ożywcza myśl: nie będzie banału.

Otwarcie jest najpierw wyłącznie cytrusowe: wytrawna, szlachetna bergamota ledwo muśnięta słodyczą pomarańczy. Akord pozbawiony wilgoci, kwasu, oczywistości. Już sam wystarczyłby, by otworzyć zapach w sposób nader przyzwoity, ale na przyzwoitym otwarciu się nie skończyło.

Pojawia się zieloność. Nuta godna pierwszej: pachnąca jak herbata z tataraku. Trunek zupełnie abstrakcyjny, nigdy o takim wynalazku nie słyszałam, ale tu rzeczywiście mamy połącząnie charakterystycznej świeżości calamusa z cywilizowaną, garbnikową nieco cierpkością zielonej herbaty. Nuta niszowa, intrygująca i... Nie wiem, czy ładna, ale mnie się podoba szalenie.

Gdzieś w tle pojawia się błysk cytryny. Zwyczajnej. A na tym tle zwyczajnej bardzo. Ale jest to błysk, gdzieś w dali, gdzieś poza opowieścią. Nie zwracam więc uwagi na imponderabilia, bo oto na linii olfaktorycznego horyzontu wstaje akord kwiatowy.

Tak. Jak słońce.

Pierwsze wrażenie jest... aksamitne. Na tle chłodnego, rześkiego otwarcia aromat kwiatów jest ciepły jak wyłaniająca się zza widnokręgu niejaskrawa jeszcze słoneczna tarcza.

Krągły, idealnie spójny, złożony akord kwiatowy początkowo zdaje się matowy, ciepły, kobieco wręcz miękki, lecz po chwili nabiera blasku. Młode listki geranium, kardamon, szafran, laur, rozmaryn - paleta aromatów ożywiających ten etap, sprawiających, że serce zapachu zaczyna bić.

Kompozycja nie leży na skórze, nie cichnie. Jest żywa, jak gdyby nieustająco przepływał przez nią strumień łagodnej energii. Tworzące ją esencje zdają się złożone z rozedrganych drobin - niemal słyszy się delikatne dzwonienie uderzających o siebie molekuł.

Złote tony miodowe pojawiają się gdzieś między porankiem, a zmrokiem. Są tak subtelne, jasne i czyste, że przywykły do relatywnie ostrego zapachu tej substancji nos początkowo zupełnie nie utożsamia ich z miodem. Tu miód przypomina raczej woń niewielkich, rosnących na polskich łąkach kwiatuszków o białych kielichach w kształcie dzwoneczków zwanych na Śląsku miodulkami właśnie ze względu na piękny, miodowy aromat.

Wsłuchana w mnogie tworzące zapach niuanse niemal przegapiam zachód słońca.

Tymczasem świat nabiera ciepłych barw, kwiaty zwijają do snu wiotkie płatki, jasne promyki opadają na łąkę bezszelestnie jak nitki babiego lata.

Lubię wieczory. To moja ulubiona pora dnia i metaforę tę utkałam nieprzypadkowo.

Pojawia się łagodna, drzewna baza. Bogaty, intensywny aromat czerwonego sandałowca złożył Bejar z zapachem starej, wygładzonej, wygrzanej skóry, osuszył dodatkiem dymnego kadzidła i spatynował paczulą tworząc już nie harmonię nut, lecz magiczne zaklęcie łagodnie przenoszące nas w czasie i przestrzeni.
Stary dom. Gabinet pełen książek i pamiątek z dalekich podróży. Masywne biurko przez lata zeschło się i nieco wypaczyło, pokrywająca głębokie fotele skóra przetarła się gdzieniegdzie i spękała, wielki drewniany globus przekrzywił się na jedną stronę przesuwając Australię na biegun... Okno jest otwarte, chłodne powietrze porusza kartkami leżącego na biurku dziennika.

Znacie to miejsce? Może różnić się detalami, ale ten nostalgiczny, chwytający za serce topos każdy chyba z nas gdzieś w sobie nosi. Miejsce, z którego wyszliśmy i do którego wrócimy.

Jeśli istnieje jakaś królewska tajemnica, którą zdradza nam Bejar tą opowieścią, to z raczej nie będzie to sekret władzy, ani bogactwa. Kompozycja jest zbyt lekka, zbyt jasna na ciężar korony na skroni.

Mnie King Secret opowiada o tym, że wszyscy jednako ciekawi i zadziwieni zaczynamy życie; o tym, że dojrzewamy dając ciepło i blask; że aby odpocząć po pełnym wrażeń dniu, zadaniu, czy życiu - musimy mieć dokąd wrócić. Bez względu na to, jak daleko i jak wysoko zaszliśmy roztaczając nasze blaski.

A może wcale tak nie jest? Może nie o tym jest zapach Ramona Bejara? :)
Każdy z nas ma swoje historie. I jeśli perfumy stworzone przez obcą przecież osobę wywołują taki ciąg skojarzeń, to znaczy, że warto wąchać, warto doznawać, warto żyć.

Data powstania: 2011
Twórca: Ramon Bejar

Nuty zapachowe:
Nuty głowy: bergamota, cytryna, pomarańcza, nuty zielone
Nuty serca: róża, jaśmin, konwalia, geranium, irys, kardamon, miód
Nuty bazy: paczula, sandałowiec, wetiwer, piżmo, ambra, skóra

Pierwsze zdjęcie reklamowe.
Autorem drugiego "Morning Tree" jest użytkownika Aremac, którego galerię na serwisie Flickr znajdziecie tu: KLIK
Trzecie (jak widać) pochodzi z bazy zdjęć na serwisie 123rf. Tu link do zdjęcia: KLIK
Kolejne pochodzi z konkursu na www.popphoto.com
Autorem kolejnego jest James Jordan. Znalazłam je na jakimś blogu bez linka, ale udało mi się znaleźć galerię Jamesa Jordana na serwisie Flickr: KLIK
Ostatnie pochodzi z bloga Pisces' S2 World

Missala Qessence - recenzja wyczerpująca

2011-11-24T21:05:00.009+01:00

Atomizer z tymi perfumami przeleżał u mnie wiele, wiele dni.

Najpierw otrzymałam niespodziewaną przesyłkę od Pani Missali zawierającą list i atomizer bez nazwy. Długo zabierałam się do testów, a kiedy wreszcie się zabrałam, poczyniłam notatki. Mogę je Wam udostępnić, jeśli chcecie, ale od razu przyznam się, że część nut pomyliłam.

Czas jakiś później pojawił się na blogu Missala tajemniczy konkurs. Nie wymagało szczególnej bystrości skojarzenie nut podanych na stronie z zawartością anonimowego atomizera. A potem dostałam maila, który wszystko wyjaśnił. Quality Missala ma własne, stworzone w Grasse perfumy!

Obiecałam jednak, że dochowam tajemnicy. I zgodnie z obietnicą, puszczam parę dopiero po premierze, która miała miejsce dziś o godzinie 18:00.

Parada znakomitości

Pierwsze krople nie zapowiadają oberwania chmury.

Otwarcie jest względnie lekkie, gorzkawe, ziołowe. Pierwsze tony Qessence wyśpiewuje głosem stłumionym, nieco chropawym. Wyraźna, żywa zieleń wytrawnego akordu ziołowego pocięta została ostrzami jasnych, twardo brzmiących cytrusów.

Zanim jednak zdążymy uporządkować jakoś swe doznania, kompozycja przechodzi pierwszą, efektowną przemianę. W zielone tony otwarcia, jak krew w płótno wsiąkać zaczyna róża. Gęsta, ciemna, czerwona... Jak krew. Podbita szafranem, być może imbirem, być może muszkatem. Podstępnie wzmocniona dodatkiem narkotycznego ylang - ylang i jaśminu. Róża fatalna, zachłanna, dumna.
Jej dramatyczny sopran zagłusza zielone otwarcie, wchłania je, pożera. Sprowadza do roli cienia na płatkach, ledwo zauważalnej chrapliwej nuty, ledwo widocznego złamania barwy.

Wyznam szczerze, że ten etap jest dla mnie trudny. Nie lubię tej pani. Dlatego z radością przyglądam się wkraczającym na scenę kolejnym postaciom tej olfaktorycznej opowieści.

Pierwsze pojawiające się nuty żywiczne brzmią gorzko i wydają się nie na miejscu. Róża broni swych pozycji, przyjmuje wyzywające pozy, podbija cierpkawe, konfiturowo - oleiste tony, wachluje jaśminowym wachlarzem, rozpościera aksamitne suknie. Na nic wszystko!

Jeden po drugim, gburowaci intruzi zaczynają swoje pieśni. I kiedy wreszcie udaje im się odnaleźć ton, złapać oddech, zdobyć jakoś trochę przestrzeni na scenie, okazuje się, że ich wyśpiewywana dźwięcznymi barytonami partia piękniejsza jest, niż popisy egotycznej róży.

Niestety, nim róża pogodzi się z faktem, że teraz przyjdzie jej śpiewać w chórze, nim pieśń odzyska harmonię i wygładzi się - przyjdzie nam przez czas zdecydowanie zbyt długi znosić wahania tonacji i przepychanki na scenie.

Jak rzekł był cesarz Józef II po premierze mozartowskiego "Wesela Figara": "Za dużo nut".

A potem pojawia się oud. I róża cichnie.
Ciężar kompozycji przesuwa się na akord żywiczno - kadzidlany, który powoli wygładza się przejmując oleistą gładkość oudu i wchłaniając aksamitną miękkość róży. I nie mamy już obrażonej primadonny i zgrai gburów, lecz chór głosów harmonijnych i pełnych.

Ciemnej, matowej, pozbawionej eteryczności świeżych żywic pieśni kadzideł życia i blasku dodaje cytrusowo - szyprowa nuta złożona z rozgrzanego szczyptą imbiru i rozświetlonego kroplą miękkiego elemi dębowego mchu. Złączone w jednolity, zwarty (pod)akord wetiwer, papirus i paczula tworzą konsekwentnie, blisko prowadzony drugi głos.

Tylko róża stoi nieco z boku, osobna i odmienna, jednak na tym etapie perfekcyjnie już dostrojona do pozostałych śpiewaków. Dodaje ona kompozycji sznytu, tradycyjnej, perfumeryjnej urody. To dzięki róży właśnie, mimo silnej sekcji kadzidlano - przyprawowej, pozostaje Qessence kompozycją klasyczną, perefumeryjną, uniwersalną. I jednak raczej damską, choć zakładam, że klasyfikowana będzie jako uniseks ze wskazaniem na panie.

Po wielu godzinach spędzonych z gasnącym na skórze zapachem zaczynam go lubić. Zapominam powoli o tym, jak głośny i nieskory do współpracy był przez pierwsze godziny. Zaczynam wybaczać mu różaną histerię i zbyt długie strojenie instrumentów. Ba! Zaczynam rozważać, czy dla przyjemności spędzenia pięciu - sześciu godzin w przyjaznym półcieniu schyłkowego Quessence nie warto po raz kolejny przecierpieć pierwszych etapów. Co gorsze: zastanawiam się już po raz drugi.

Rachunek zysków i strat jest skomplikowany. Pierwsze dwie - trzy godziny są dla mnie trudne. Zapach jest przeładowany, dominujący i despotyczny. Projekcję ma... Osaczającą. Może błędem było trzykrotne naciśnięcie pompki atomizera?
Po kilku godzinach natomiast mamy do czynienia ze świetnie złożoną "współczesną klasyką" łączącą europejsko wyniosły szypr z orientalnym zbytkiem okadzonej róży.

Naprawdę doceniam pomysł, bez trudu odnajduję opowieść, w szczególny sposób rozumiem ten zapach. A jednak dla mnie jest za głośno, za mocno, za bogato. Za dużo nut. Może gdybym była Imperatorem Fryderykiem II, albo przynajmniej Fryderyką... Może wtedy uniosłabym ten zapach. Ale nie jestem.

Data powstania: 2011

Twórcy: Stanisława Missala z rodziną przy współpracy z Jean-Claudem Astierem

Nuty zapachowe:

Nuty głowy: szafran, kolendra, cynamon, rumianek, aksamitka, pomarańcza, cytron (cedrat)
Nuty serca: róża damasceńska (absolut), żywica elemi, ylang ylang, jaśmin, tatarak, irys
Nuty bazy: kadzidło (olibanum), paczula, mech dębowy, piżmo, oud (żywica agarowa), wetiwer, drzewo sandałowe, cedr wirgiński, benzoes, wanilia, kaszmeran, czystek (labdanum), cypriol (indyjski papirus)

Ilustracje do tekstu:

Pierwsza ilustracja ze strony Quality Missala. tak wygląda falkon.
Druga: "Baron cygański" na deskach bydgoskiej opery "Nova"
Na zdjęciu trzecim Sasha Pivovarowa jako Maria Callas w obiektywie Millesa Aldricha
Na kolejnym prawdziwa Maria Callas jako Floria w "Tosce" Giacomo Pucciniego. Autorem zdjęcia jest Houston Rogers, a znaleźć je można na stronie eu.art.com
Piąte to kadr z filmu Milosa Formana "Amadeus". Mam nadzieję, ze oglądaliście, bo jeśli nie, nie rzobawi Was mój cytat z imperatora. :)
Szóste tak, jak czwarte, ze strony eu.art.com
Na ostatnim zaś bal w Operze Wiedeńskiej 2010. Zdjęcie pochodzi z serwisu interia.pl

Ciastkarnia u Sabbath, czyli Subiektywny Ranking Przystojniaków

2011-11-24T11:46:00.005+01:00

Po pierwsze: Petera Steele nie będzie!

Wiem, że wszyscy mnie o niego podejrzewają, ale nie będzie, bo mi się mieści w rankingu ładnych skorupek, a ja odczuwam silny imperatyw, żeby mi się ciastko z nadzieniem zgadzało. Muzyka, którą ten pan był nadziany nie jest "moja". Sorry.

Subiektywny Ranking Przystojniaków

Zaczęło się tak...

Zaglądam na bloga Kataliny. Żadna nowina, wiem. Na blogu owym, dni temu parę Kat wrzuciła posta rozrywkowego, którego nazwała Subiektywnym Rankingiem Przystojniaków. Jako, że kuszenie jest moją specjalnością, natychmiast zaczęłam namawiać Ją, do puszczenia tego pomysłu dalej w formie taga. A jako, że Kat pokusom ulega chętnie i z wdziękiem... Zostałam akuszerką nowej blogowej zarazy. Tym razem bardzo smakowitej.

Zapraszam Was więc do mojej ciastkarni na degustację sabbacinych ciach wszech czasów i wszech światów. Z podziałam na kategorie.

Sponsorem wypieków jest Katalina, która dostarczyła Sugar & Spice. ;)))

Edycja:
Z przyjemnością dodaję drugą nominację. Pamiętała o mnie Piękność Dnia, której odpowiedź na taga można zobaczyć tu: KLIK.
Jeden pan nam się powtarza. Hura!

Aperitif

czyli postaci fantastyczne wykreowane przez aktorów,

którzy bez charakteryzacji niekoniecznie są w moim typie

Madmartigan

Uroczy drań z "Willow" Rona Howarda. Świetny reżyser, świetny film, świetna postać.

O tym, że grający Madmartigana Val Kilmer nie jest w moim typie chyba pisać nie muszę? Choć jako Jim Morrison w "The Doors" Olivera Stone 'a też miał sporo zalet.

Dla pełniejszego oglądu sytuacji:

Scorpion King

Jedyna chyba postać w trójcy, której odtwórca podoba mi się i bez charakteryzacji. Dwayne Johnson, za czasów swej wrestlingowej kariery zwany The Rock to człowiek z niesamowitym poczuciem humoru i dystansem do siebie. I wcale niezły aktor do tago. Mnie jednak szczególnie do serca przypadł w roli Króla Skoropina. Ciekawe dlaczego? :)

I znów: dla pełniejszego i tak dalej...

VIII

Lurtz

Postać z filmu "Władca pierścieni - Drużyna Pierścienia", która, dzięki swej wyjątkowej urodzie i elokwencji rozrosła się Peterowi Jacksonowi ponad wszelkie plany. Jedyny bohater filmowy nie mający swojego pierwowzoru we "Władcy pierścieni' Tolkiena.

Mężczyzna idealny: posłuszny, małomówny, nie wydaje wiele na ubranie... ;)))

Odtwarzający tę rolę Lawrence Makoare jest mi estetycznie zupełnie obojętny.

W ramach pierwszego superbonusu: najczęściej oglądany przeze mnie fragment "Drużyny Pierścienia". W promocji drugie ciacho gratis. Trochę czerstwe, ale ten głos...

Danie główne

czyli dobra muzyka całkiem niezłej oprawie

VII

Alice Cooper

Zacznę od wykopalisk. Dawno, dawno temu, dziecięciem będąc i z mamusią mieszkając miałam plakat tego pana na drzwiach. Wyłącznie dla walorów estetycznych. Alice podoba mi się właśnie taki: w scenicznym makijażu, kiczowato mroczny, niechaj będzie nawet z tą swoją gilotyną...

Alice w wersji jak poniżej nie ma tego uroku, prawda? :)

Pekka ”Pexi” Olkkonen

Gitarzysta fińskiej formacji Stam1na. Cóż tu pisać? Słuchać!

Sting

Tego pana przedstawiać nie trzeba. Jeśli istnieje raj, to poproszę, żeby przynajmniej jeden z moich przydziałowych hurysów miał jego głos...

I filmowy bonus numer dwa: dla mnie Sting mógłby znaleźć się także w pierwszej części, jako Feyd Rautha z "Diuny" Davida Lyncha. Dla tych, którzy nie widzieli (a także dla tych, którzy widzieli, ale "chcą jeszcze raz) montaż, który na You Tube wrzucił ktoś, kto lubi tę postać, jak ja. :)

Robert Flynn

Gitarzysta i wokalista Machine Head - po Panterze najczęściej przeze mnie słuchanej grupy metalowej.

Napiszę tylko, że preferowana (i prezentowana powyżej) przeze mnie "wersja nadwozia" to ta sprzed paru lat, zanim Rob zapuścił okropne, długaśne bródzko i wyjął kolczyk z nosa. Nie pojmuję tej panującej ostatnio wśród muzyków kapel metalowych mody na zarosty w stylu ZZ Top. Chłopaki z Finntrolla też się zapuściły...

III

Nicolo Paganini

Kiedy chodziłam do podstawówki, pewnego razu pani od muzyki przyniosła na lekcję płytę i puściła nam Kaprys 24 a-moll Paganiniego. Zakochałam się! Wyżebrałam od niej pożyczenie cennego nośnika, przegrałam całą zawartość, potem kupiłam pierwszą własną płytę z kaprysami Paganiniego. Powoli poznawałam koncerty, wreszcie wariacje. I biografie, oczywiście. Wszelkie dostępne.

Działał mi na wyobraźnię ten pan. Głównie przez uszy, ale i atmosfera, jaka panowała wokół niego za jego życia i po śmieci. I oto skutek. :)

Choć uczciwie pisząc to ex equo I

Dimebag Darrell

Gitarzysta Pantery, później Damageplan i Rebel Meets Rebel. Jeden z największych wirtuozów XX wieku - jego sposób grania znacząco wpłynął na rozwój muzyki metalowej. Nawet nie zauważamy już, jak wielu współczesnych gitarzystów czerpie z jego stylu. Bo teraz tak się po prostu gra!

Zastrzelony przez fana - psychopatę, 8 grudnia 2004 w Ohio w trakcie koncertu Damageplan.

Wciąż nie jestem w stanie pisać o tym bez emocji.

Wisienka na torcie

czyli ideał wszech czasów

Bruce Lee

Miałam 6 lat, kiedy pierwszy raz obejrzałam "Wejście smoka". Od tego czasu nic już nie było takie samo.

Jako dziecko miałam świra na punkcie tego pana. W sumie... Do dziś mi nie przeszło. Jakiś czas temu mój Miły wrócił z Empiku z radosną nowiną, że zamierzał mi kupić kalendarz ze zdjęciami Bruce'a i nawet miał go już w koszyku. Ale wyjął i nie kupił, bo poczuł się zazdrosny. Rozumiecie?! :)))

Aby nie skupiać się wyłącznie na idealnej muskulaturze, poświęćcie krótką chwilkę na fragment wywiadu, w którym Bruce parafrazuje słowa, z "Drogi smoka", w której pokonuje samego Chucka Norrisa.

Zarazę przekazuję każdej bloggerce, która zechce się zabawić. Już mi się zdarzyło dostać po uszach za przekazywanie łańcuszków. Nie chcę znowu.

A! I jeszcze!

Chucka Norrisa też nie będzie. :)

.

Tiger's Eye i Amethyst Vibrational Perfumes

2011-11-23T16:36:00.002+01:00

Zgodnie z zapowiedzią, dziś dwa pozostałe zapachy Vibrational Perfmes. Po Różowym Kwarcu pora na Tygrysie Oko i Ametyst.

Nie przeciągając: przeczytajcie sami i czujcie się ostrzeżeni. :]

Tiger's Eye

"Tygrysie oko wzmacnia energię osobistą, ugruntowuje, otwiera dostęp do kreatywności. Tygrysie oko pomaga ludziom zestresowanym i smutnym, przywraca naturalny przepływ energii i równowagę pomiędzy ciałem i psychiką."*

W tym kontekście opis zapachu wręcz zadziwia powściągliwością:

Tiger's Eye oferuje Ci ochronę w życiu pełnym wyzwań i dynamicznej codzienności naszych czasów. Przynosi wewnętrzną siłę i wolność. Uznawany jest za kamień przyciągający dobrą passę...

Wyznam od razu, że pomimo podwójnego cynamonu, fury przypraw i substancji odzwierzęcych w nutach, wielkiej rewolucji nie oczekiwałam. Tego typu marketing nie jest "wycelowany" nabywcę zwracającego uwagę na zapach, lecz w kogoś, kto kupi historię.

I znów: zapach jest relatywnie dobrze do tej baśni dopasowany: ostrzejszy, bardziej dynamiczny niż pozostałe dwie pozycje z serii. Nie leży na skórze: wibruje. Przynajmniej w pierwszej fazie.
Pamiętajmy jednak, że to baśń. Nawet Ali Baba musi w niej być wykąpany i ostrzyżony.

Rozświetlone kolońskimi nieco nutkami cytrusowymi otwarcie wydaje się bardziej męskie, niż damskie. Dodatek eterycznej lawendy i kolendry podkreśla charakter tego akordu, dając mu brzmienie typowe dla współczesnych, bezpiecznych wód dla młodych mężczyzn.

Kwiatowe, podparte solidną porcją mięciutkiego ambroksanu serce zapachu najpierw wywołuje zdziwienie, potem zdaje się nie na miejscu, wreszcie splata się z otwarciem i jakoś to wszystko zaczyna do siebie pasować. Jak gdybym zobaczyła chłopca w sukience i ze zdziwieniem skonstatowała, że w sumie mu w niej ładnie. Nie w kilcie. Nie w sarongu. Nie w gotyckiej męskiej spódnicy. W sukience właśnie.

Największym rozczarowaniem jest banalna sercobaza, która niczym już nie różni się od landrynkowo - plastikowej masówki zalewającej selektywne perfumerie.
Jasne piżmo jest syntetyczne jak po zbóju i rzeczywiście kremowe. Jednak po raz kolejny jest to krem kosmetyczny, nie apetyczny. Równie syntetyczna jest tu nuta ambrowa wsparta zgaszonym cynamonem i zawiesistą wonią białych kwiatów. Wszystko zmieszane zostało dokładnie i starannie: nie uwiera, nie przytłacza, nie przeszkadza. Tylko nudzi.

Stylistycznie Tiger's Eye przypomina mi targetowane w młodych, dynamicznych ludzi Pure Custo Barcelona. Tyle, że w otwarciu męskie, potem damskie, a na końcu nijakie.

Data powstania: 2011

Twórca: Ramon Bejar

Nuty zapachowe:
Nuta głowy: grejpfrut, cynamon, gałka muszkatołowa, bergamota, gorzka pomarańcza, skorka cytrynowa, mięta, lawenda, szałwia
Nuta serca: jaśmin, pelargonia, cedr, wetiwer, kolendra, kminek, kwiat pomarańczy
Nuta bazy: ambra, piżmo, skóra, wanilia, bób tonka, cynamon, drewno

Amethyst

Największa niewiadoma. Największe nadzieje: sosnowe igły) i największe obawy: bryza morska. No i ametyst: kamień o potężnej mocy magicznej... ^^

"Ametyst nazywany jest Mistrzem Uzdrawiania, uwalnia od starych, niepotrzebnych już wzorców myślenia i postępowania, podnosi wibrację na wyższy poziom i poszerza horyzonty. Osoba pracująca z energią tego kamienia ma pozytywne oczekiwania co do życia, wyzwala się z kręgu dotychczasowych ograniczeń, sięga po więcej. W przypadku kreatywnych przedsięwzięć i nowych zadań ametyst łączy z intuicją i wewnętrzną inspiracją."* Co więcej: "Jego energia uwalnia od uzależnień, zarówno od używek jak i przywiązania do nieodpowiednich osób."*
Oto psychoterapia o krystalicznej strukturze!

***

Nadzieje poszły w las.
Od razu. Z kopyta.

Nuty kwiatowe są zaiste delikatne. Miękkie i subtelne. Dyskretne, taktowne nuty owocowe brzmią nieco syntetycznie, ale jest to przyjazna sztuczność zapachu owocowych żelek. Tych jasnych, z jogurtem.
I tak, słusznie się domyślacie: zestawianie to jest absolutnie milusie i beznadziejnie blade.

Byłby najmilszy w serii zapaszek, gdyby nie podakordzik eteryczny poskładany z goździków, olejku sosnowego pachnącego jak cyprysowy i tej nieszczęsnej morskiej bryzy. Efektem połączenia tych ostrych nieco nut z kwiatkowo - owockowym trzonem zapachu jest aromat balansujący gdzieś pomiędzy Choinką zapachową, musującą kulą do kąpieli, a odświeżaczem powietrza w sprayu. Różowym. Czwartym od lewej.

Całość nie jest nieprzyjemna. Nie o "nieprzyjemność" tu chodzi, lecz o ponury cień chemii gospodarczej, który nawet przyjemny zapach czyni niepożądanym na skórze.

Tutaj cień ten jest... cieniem rzeczywiście. Pierwsze wrażenie jest w porządku. Milusie. Dopiero po chwili coś zaczyna zgrzytać i uwierać. Jak kąpielowa kula, która nie chce się rozpuścić do końca zostawiając na dnie wanny irytujące drobiny. Nie przeszkadzają, dopóki się na nich nie usiądzie.

Niestety, ów cień nie znika wraz z rozwojem zapachu na skórze. Tylko nuty kwiatowe tracą subtelność i z czasem po prostu przestają odstawać od tła. Nie pomaga ani ślad nut drzewnych w bazie, ani kremowe piżmo, które znów pachnie kosmetycznie, a nie zmysłowo.

Data powstania: 2011

Twórca: Ramon Bejar

Nuty zapachowe:

Nuta głowy: dojrzałe owoce, sosnowe igły, bryza morska, płatki róży tureckiej, jaśmin, goździk, pelargonia
Nuta serca: delikatne kwiaty, drewno egzotyczne, paczula
Nuta bazy: piżmo kremowe, korzeń irysa, geranium, mech

Nie wiem, co jest z tą serią! Czy to możliwe, żeby zatopione z spirytusie kamienie oddawały jakieś składniki mineralne i dawały kompozycjom ten dziwaczny, chemiczny odcień? Czy może taki właśnie zamysł miał Ramon Bejar, który dał się nam już przecież poznać jako twórca więcej niż przyzwoity?

Wszystkie zapachy serii Vibrational wydają mi się w ten sam sposób kosmetyczne i pozbawione charakteru. Jak gdyby Bejar usiłował połączyć zapachy kojarzące się z higieną i czystością z nurtem landrynkowego popu dominującym aktualnie na półkach perfumerii selektywnych.

Nie tędy droga, Ramon. W każdym razie nie do mojego serca.

* według opisu z www.magicznagaleria.pl

Zdjęcie nr 1 znalazłam na stronie Rock Tumbling Hobby
Zdjęcie nr 2 z bloga Goddamit I'm Mad!
Drugie to plakat do "Alibaby i czterdziestu rozbójników" z 1944 roku
Autorem trzeciego jest Milkzombie, którego blog niestety zniknął z sieci. Ale zdjęcie znalazłam tu: KLIK
Zdjęcie czwarte pochodzi z bloga New Male Fashion, napis zaś dorobił Artur "Jurgi" Jurgawka - twórca Wyśmiewiska Różności.
Wyglądające jak mydełka ametysty po raz kolejny ze strony sklepu Madagascar Minerals
Na fotce nr 6 kule kąpielowe z Lush. Zdjęcie z bloga Flarma
Odświeżacze powietrza z oferty sklepu SZ-Wholesaler.com
Lushowa kulka w trakcie rozpuszczania dla odmiany z bloga Sweet Sassafras
Pani w kąpieli natomiast służy jako ilustracja do instrukcji czyszczenia wanny na www.buildingscheme.com

Kim jest Majda Bekkali...?

2011-11-23T10:13:00.003+01:00

...W projekcie pod tytułem Majda Bekkali?

Już tłumaczę się z pytania. Głupiego tylko pozornie.

Otóż na Fragrantice pojawił się właśnie artykuł Sandry Raicevic Petrovic dotyczący perfum sygnowanych nazwiskiem Bekkali. W artykule wyraźnie i jednoznacznie napisano, że twórcą perfum Songe Pour Femme jest Dorothee Piot, zaś wersji Pour Homme współpracująca wcześniej między innymi z Givenchy i Diorem Marina Jung-Allegret.

Pytam więc pozornie głupio, jaką rolę pełni w tym projekcie sama Majda Bekkali, której imię nosi firma, i której śliczne zdjęcia towarzyszą promocji perfum, skoro ani nie stworzyła zapachów, ani nie zaprojektowała flakonów?

I odpowiadam sobie, że pewnie jest spiritus movens projektu, ikoną, wizytówką i żywą reklamą. Jak Tom Ford. Tylko Toma Forda kojarzę jako projektanta, a Majdy nie.

A piszę o tym dlatego, że moje recenzje obu Songe bazowały na przekonaniu, że Bekkali jest młodą, zdolną perfumiarką. Okazuje się, że nie jest. A mnie się nie chce zmieniać tekstów...

Dodam do nich na końcu linka do tej notki. Jestem sprytna. :)

Rose Quartz Vibrational Perfumes

2011-11-22T20:38:00.003+01:00

Moja mama robiła nalewkę z bursztynów. Oczywiście nalewka, jak to nalewka, bardziej niż z bursztynów, składała się ze spirytusu, ale nie jest to w tym przypadku kwestia najważniejsza. Istotne jest to, że nalewka owa miała rzekomo posiadać właściwości prozdrowotne.
Nie wiem, jak stosowali ją dorośli, na mnie jednak, jako nieletniej praktykowano tak zwane "nacierania" polegające na naniesieniu odrobiny płynu na skórę i energicznym wtarciu go do sucha. Nie byłam entuzjastką tej kuracji, jednak w porównaniu z innymi metodami leczenia praktykowanymi przez moją mamę ta była całkiem znośna. :]

Czemu o tym piszę?

Na litoterapię (leczenie kamieniami) powołują się materiały dotyczące Vibrational Perfumes - najnowszego projektu Ramona Bejara znanego nam już dzięki zapachom Ramon Molvizar.

Oczywiście świadoma jestem tego, ze bursztyn nie jest kamieniem, ale czyż skojarzenie nie jest oczywiste?

W to, że kamienie szlachetne mają bezpośredni wpływ na zdrowie człowieka wierzono już w starożytności. Egipskie manuskrypty podają, że nałożenie choremu naszyjnika z lapis lazuli, malachitu czy jaspisu powodowało wyjście choroby z ciała i jej rozpłynięcie się w powietrzu. Zwolennikami litoterapii byli także Arystoteles, Teofrast, czy Pliniusz Starszy.
Klejnoty stosowano zarówno zewnętrznie, w formie biżuterii czy "wkładek" podbieliźnianych, jak i wewnętrznie: sproszkowane i mieszane z winem. Dopiero Paracelsus (XVI wiek) ogłosił litoterapię nauką szalbierczą i rozpoczął badania nad szkodliwością wewnętrznego stosowania minerałów. Oczywiście był to głos wołającego na puszczy: litoterapia, podobnie jak wiele innych "nauk" rzekomo-medycznych ma swych zwolenników i dziś.

Dla porządku napiszę więc, że współczesna medycyna nie potwierdza leczniczego wpływu minerałów na ludzki organizm. Noszone zewnętrznie, w formie ozdób i biżuterii mogą, co najwyżej, poprawiać samopoczucie właścicielowi, i w ten sposób wpłynąć na jego kondycję psychiczną. Stosowane wewnętrznie najczęściej są po prostu nieprzyswajane, a więc obojętne. Dopuszcza się jednak możliwość, że minerały z wysoką zawartością siarki, fosforu czy sodu mogą być szkodliwe. O ile komuś przyjdzie do głowy się nimi nadziać.

Stąd mój stosunek do perfum nazywanych "Eliksirami mineralnymi inspirowanymi przez litoterapię i aromaterapię" jest dość sceptyczny. "Moc kamieni" możemy skreślić. Pozostaje tylko zapach.

Rose Quartz

Skądś to znamy, prawda?
Zapach jednak zupełnie nie przypomina Różowego Kwarcu Durbano.

Wedle teorii kwarc rózowy ma "ma energię przyciągania i utrzymywania miłości. Otwiera czakrę serca, aby móc kochać i zaufać drugiemu człowiekowi. Ten kamień uczy jak kochać siebie i otrzymywać miłość od kogoś innego."* I w tę też stronę zmierza opis rzekomych właściwości tej kompozycji:

Rose Quartz przynosi spokój i stabilność emocjonalną.

Pomaga w akceptacji siebie. Rozpala zmysły i krok po kroku przybliża Cię do odkrycia miłości, nowej jak również tej, którą przykryła codzienność...

Mogę nie komentować? :)

Kwiatowo - owocowy Rose Quartz jest zapachem jasnym, spokojnym, pogodnym, lecz nie do końca lekkim.
Mocnemu aromatowi piwonii towarzyszy delikatnie miodowy osmantus i wyraźna, nadspodziewanie przyjemna nuta kremowo - kosmetyczna. Przed banałem i nudą ratuje kompozycję Bejara drugi plan: ukryta zieloność. Świeże, połamane listki fiołka, półdzika pelargonia i wsparta niewyczuwalnymi wprost cytrusami nuta cierpkiej, zielonej herbaty. Zważcie jednak, że to plan drugi. Naszą uwagę skupia głównie kremowa kwiatowość wszechnuty tego zapachu: trwającej od głowy do bazy.

Nie jest Rose Quartz mistrzem suspensu. Jest statyczny, linearny, leniwy bardziej, niż zadumany.

Najważniejszym symptomem rozwoju, dowodem na to, że dla kamienia czas także nie stoi w miejscu jest pojawiającyc się nader dyskretnie i powoli akord paczulowo - piżmowy. Paczula jest tu sucha, nieomal ładna. Piżmo czyste i kosmetyczne. Jak cały zapach.

Najdziwniejsze jest to, ze dla mnie Różowy Kwarc Bejara nie pachnie jak perfumy. Pachnie jak dobry, bogaty, odżywczy krem. Kiedy zbliżam nos do skóry podświadomie oczekuję dotknięcia tłustej, gęstej substancji, która pozostawi na jego czubku dużego, białego kleksa.
Z jednej strony, ciekawe odczucie: człowiek czuje się mięciutki, wypielęgnowany, zabalsamowany nieomal, choć skóra dostała tylko parę kropel spirytusu. :)

I sama jestem zadziwiona tym, że na dłuższą metę jest to dla mnie wrażenie uciążliwe. Jak gdyby głupia podświadomość syczała mi w ucho, że krem nie nadaje się do oddychania.

Podsumowując względnie obiektywnie: zapach jest przyjazny, kosmetyczny, kwiatowo - kremowy, czysty. Przyjemny.

Doradzam oszczędną aplikację, mnie globalne użycie doprowadziło na skraj ataku klaustrofobii. Rose Quartz jest wszędzie: moc ma sporą, trwałość takoż. To zaleta, czyż nie? :]

***

Rozrósł mi się ten wpis jak wczorajsze ciasto drożdżowe, które nie tylko wylazło mi z miski na stół, ale nawet usiłowało się z niego ewakuować. Dlatego dwa kolejne zapachy pojawią się jutro. Dobrze?

Rose Quartz:

Data powstania: 2011

Twórca: Ramon Bejar

Nuty zapachowe:

Nuta głowy: mandarynka, bergamota, piwonia, pelargonia, zielona herbata, liście fiołka
Nuta serca: osmanthus, płatki róży, nuty owocowe, kwiat pomarańczy
Nuta bazy: sandałowiec, paczula, piżmo

* według opisu z www.magicznagaleria.pl

Pierwsze zdjęcie reklamowe
Serduszko z różowego kwarcu pochodzi z oferty sklepu Madagascar Minerals. Cuda tam mają...
Trzecia fotografia ze strony Spirals of Light
Czwarte zdjęcie znalazłam na stronie nikadon.com, której twórcą web designer Nika Don

Urodziny Quality z niespodzianką

2011-11-22T18:51:00.000+01:00

Perfumeria Quality Missala świętuje w tym roku dwudziestolecie swego istnienia. Z okazji okrągłej tej rocznicy Pani Stanisława Missala wraz z rodziną zaprasza klientów i sympatyków Quality na urodzinowe spotkania, które odbędą się 24 listopada w Perfumerii w Hotelu Marriott i 26 listopada w Blue City. 25 listopada natomiast świętować będzie się w perfumeriach Quality w Opolu, Wrocławiu, Poznaniu i Toruniu. Szczegóły znajdziecie na stronie perfumerii.

Lista atrakcji i niespodzianek długa, ale nie pisałabym o tym, gdyby nie to, że mam okazję zabawić się w donosiciela i zdradzić Wam, że zapowiadana "niespodzianka" to będzie naprawdę COŚ. Pachnącego.

Niestety, mogę być tylko półdonosicielem (jak półprzewodnikiem) i nie napiszę, co konkretnie, ale do udania się na spotkanie zachęcam.

A w czwartek puszczę parę. Z gwizdem. :)

Black Jade Lubin

2011-11-21T21:51:00.002+01:00

Istnieje coś takiego, jak zestaw pułapek na Sabbath. Perfumeryjnych rzecz oczywista. A przynajmniej o tych zamierzam dziś wspomnieć. Do innych się nie przyznam. :)

Wśród słów - sideł, w które łapie się trudny do oswojenia i niemożliwy do wytresowania futerkowiec Sabbathus Olfacerus wyróżnić możemy wszelkie odmiany o źródłosłowie "wood", "oud" i " incense". Świetnie też zanęcić można to ciekawe stworzonko wszelkimi barwami czerni. "Noiry" i "Blacki" są nieomal tak skuteczne, jak substancje drewnopochodne. Łapie się za każdym razem łatwo, jak myszka na serek.
Tym razem nasz płochliwy okaz wpadł w pułapkę piętrową: "black" w nazwie i "incense" w nutach. Trzask!

***

Oto w nasze ręce trafia kolejny zapach powiązany z postacią Marii Antoniny - francuskiej królowej, która dla współczesnej popkultury stała się ikoną luksusu, materialnego rozpasania i dekadencji.

Oczywiście, dwór Ludwika XVI, męża niesławnej austriackiej księżniczki musiał mieć swojego własnego perfumiarza. Równie oczywiste jest, ze perfumiarz ów: Jean-Louis Fargeon po prostu musiał dla pięknej królowej stworzyć perfumy, które to perfumy, rzecz oczywista po raz trzeci, z założenia musiały być arcybogate, arcykosztowne i arcypiękne.

Na tym jednak historia opowiedziana przez marketingowców Lubin się nie kończy. Otóż, wedle podanych w notce anonsującej najnowszą propozycję Domu Perfumeryjnego Lubin informacji, nadworny perfumiarz Ludwika XVI miał młodego i zdolnego ucznia, który urzeczony zapachem stworzonych dla Marii Austriaczki perfum poświęcił formule pięknego eliksiru uwagę "większą być może, niż powinien".

Zdolny ów młodzieniec, nie przypadkiem zupełnie, nosił nazwisko Lubin i po Rewolucji Francuskiej stał się założycielem ekskluzywnego domu perfumeryjnego oferującego nowej paryskiej elicie eleganckie pachnidła, perfumowane wstążki i pudry oraz misternie, ręcznie zdobione maski balowe. Czy pachnące, nie wiem.

Formułę owych królewskich perfum Lubinowie przechowywali w sekrecie przez ponad dwa stulecia po to, by w 222 rocznicę zburzenia Bastylii: 14 lipca 2011 zaprezentować ją światu po raz kolejny.

Zapach zrekonstruowany został (wciąż wedle informacji prasowych Domu Perfumeryjnego Lubin) nie tylko w oparciu o zapiski Pierre'a Lubin, lecz, przede wszystkim, dzięki analizie zawartości ukrytego przezeń i ocalonego dla potomnych oryginalnego, wykonanego z czarnego nefrytu flakonu królewskich perfum.
Flakonowi owemu zawdzięcza nowa propozycja Lubin są nazwę: Black Jade.

Zapach, choć w składzie ma i różę, i jaśmin przez recenzentów na perfumeryjnych forach określany jest jako przyprawowy, balsamiczny i drzewny. I to jest trzeci element konstrukcyjny pułapki na Sabbath.

Powrót do przeszłości

Najpierw czuję kardamon. Potem galbanum, zmiękczoną bobem tonka aksamitną różę, korzenne przyprawy. Równolegle, nieco oddzielnie, lecz w harmonii ze zwartym przyprawowo - różanym akordem brzmi herbaciana, wytrawna bergamotka. Taka, jaką lubię.

Kompozycja od pierwszych akordów jest statyczna i dość ciężka. Zwiedziona opowieściami o zamiłowaniu Marii Antoniny do piżma wyczuwam jego charakterystyczne, cielesne ciepło.

Niezwykle wcześnie ujawniający się akord paczulowo - ambrowy w połączeniu z bazującym na stężonej, wyostrzejącej się z czasem róży akordem kwiatowym i orientalnym przepychem nut przyprawowych już w sercu zapachu osadza nas "w kontekście". Jest pysznie i bogato. Nie oznacza to, że zapach jest uciążliwy, jednak i tak obawiam się, że nie każdy mu sprosta.

Kwiatowo - korzenny, półwytrawny kokon nosi się jak barokową kreację: jej ciężar trudno zignorować, jednak nie dla swobody się ją przyodziewa, lecz dla efektu.

Pojawiające się dyskretnie, tuż przy skórze, pełzające nutki dymne potęgują wrażenie zamknięcia, otulenia, swoistej hermetyczności.

Luksus jest hermetyczny. Lat temu dwieście z hakiem był hermetyczny bardziej nawet, niż obecnie. I to oddzielanie od świata, skupienie na sobie, pewną staranną, nie do końca naturalną pozę czuje się tkwiąc w Black Jade jak w najpyszniejszej sukni, najbogatszej komnacie, najbardziej zbytkownym pałacu.
Nie jest to niewola - raczej dobrowolne ograniczenie. Przestrzeni i opcji do wyboru. Wszak król nie chadza piechotą. Królowa też nie - zamykamy więc szczelnie drzwi, zaciągamy perfumowane kotary, sycimy się rozkoszami zagęszczonymi do granic percepcyjnych możliwości zmysłów. I ani odrobinę dalej - ma wszak być przyjemnie.

Nietrudno zgadnąć, że tym razem Sabbathus Olfacerus nie chwyci przynęty, nie zje serka. Nie oznacza to jednak, że kompozycja jest zła.

Jako obraz dekadenckiego zbytku i bogactwa, jako metafora perfumeryjnego baroku sprawdza się Black Jade doskonale.

Tym razem historia u źródła (niechby tylko marketingowego) ma sens i dlatego za "adekwatność", o której pisałam dawno temu przy okazji opowiadania o perfumeryjnych obrazkach Demeter noty daję wysokie. A poza tym myślę, że na szczególne okazje otulenie się zapachem ciężkim jak plaudamentum może być kuszące. Dla salonowej lwicy. To jednak zupełnie inny zwierz.

Data powstania: 2011

Nuty zapachowe:
galbanum, bergamota, kardamon, róża, jaśmin, kadzidło, cynamon, indyjski sandałowiec, paczula, wanilia, bób tonka, ambra

* Pierwsze dwa ilustrujące tekst obrazy to oczywiście portrety samej Marii Antoniny Austriaczki. Autorem pierwszego jest Jean-Baptiste Gautier Dagody. Autorstwo drugiego także przypisuje się temu portreciście, jednak nie jest ono potwierdzone.

** Na wszystkich kolejnych niezapomniana (a może i trochę zapomniana, ale niesłusznie) Norma Shearer jako tytułowa Maria Antonina w filmie "Marie Antoinette" z 1938 roku.

Oud Les Nombres d'Or Mona di Orio

2011-11-21T05:11:00.008+01:00

Długo czekałam na zapach Mony di Orio, który otworzy tej pięknej pani drogę do mojego serca.

Testowałam (bardziej lub mniej pobieżnie) wszystkie chyba jej zapachy przed serią Les Nombres d'Or, jednak żaden z nich nie zaintrygował mnie na tyle, bym zdecydowała się poświęcić mu więcej czasu i recenzję. Wyznam z poczuciem wstydu, który towarzyszy perfumaniakowi "odpuszczającemu" kolejne zapachy, że chyba postawiłam już kreskę na perfumach Mony di Orio.

Nawet za drastycznie drogim i z pompą reklamowanym Oud się nie zabijałam. Osmantus i hesperydy w składzie oraz cena 1680 zł za flakon? Do zakupu próbki mógłby przekonać mnie tylko nos, któremu ufam. A Monie nie ufam nic a nic.

Pierwszy test nie wypadł pomyślnie. To, co powiedziałam Michasi podczas naszego spotkania, gdy skropiła mi skórę cennymi perfumami pięknej Mony nie nadaje się do publikacji. Najgorsze jednak jest to, że i teraz, testując na spokojnie, bez obciążenia w postaci przewąchanych wcześniej kilkudziesięciu zapachów, wciąż czuję ślad tamtego, nieprzyjemnego wrażenia. Są to, oględnie mówiąc, nuty odzwierzęce. A raczej pozwierzęce. :]

Per aspera...

Otwarcie, mimo nietypowych, nieczystych skojarzeń, skłonna jestem określić jako typowe dla zapachów Mony di Orio: perfumeryjne w sposób nieco retro, utkane wokół zawiesistego akordu kwiatowego, bogate, pyszne, ciężkie.

Cytrusowe nuty (hesperydy, petitgrain i zielona mandarynka) wsparte ekspansywnym aromatem elemi dają w otwarciu efekt przypominający nieco ostrość aldehydu cytrynowego i kojarzą się podobnie: z klasycznymi zapachami uznawanymi przez niektóre osoby za zapachy odpowiednie dla starych bab. W futrach... czy jakoś tak...

Futro przywołałam tu nie bez przyczyny, bowiem poza wyczuwalnym od początku, przypominającym trochę utopiony w miodzie jaśmin zapachem osmantusa, od pierwszych spędzonych z Oud chwil towarzyszą nam także nuty zwierzęce. Mocno zwierzęce.

Zakładam, że to część spektrum zapachu, która w opisie na stronie Neoperfumerii Galilu określona została w sposób następujący: "Eliksir miłości promieniujący zmysłowością, Oud, krok po kroku, ukazuje swoje niepokojące aspekty, zmieniając się od zwierzęcego, po skórny, drzewny i balsamiczny". Tu jesteśmy na etapie "od zwierzęcego"...

Zakładam, że rzeczywiście jest to agar w postaci czystej i mocno stężonej, wsparty dodatkowo piżmem, ambrą i dodatkiem syntetycznego cywetu. Na mnie jednak tym razem układa się nader niekorzystnie.

No dobra, napiszę to. To, co spontanicznie zwerbalizowałam podczas pierwszego testu. Ale na czarno, dla osób, które zechcą zaznaczyć tekst i na własną odpowiedzialność doświadczyć ekspresji wulgarnej i skrajnie subiektywnej.

- Pachnie krową.

- Jaką krową? - zapytała Michasia zdziwiona.

- Posraną - odparłam sama nie wierząc w to, co wygaduję.

Ujmując rzecz oględniej, dla osób bardziej wrażliwych, nie czytających bezeceństw na czarno: zapach jest wyraźnie zwierzęcy i niezbyt czysty. Z naciskiem na zwierzęcy.

Na szczęście po upływie godziny nieprzyjemna część olfaktorycznego spektrum Oud znika by nigdy nie powrócić.

Przygasa także uciążliwy, duszny osmantus. W towarzystwie nut balsamicznych (wreszcie elemi pachnące jak elemi), żywicznych (benzoes, opoponaks, ślad labdanum), ciepłych, ciemnych nut drzewnych do złudzenia przypominających mieszankę sprzedawaną na The Perfumer's Apprentice jako Black Agar, trudny ten i ekspansywny kwiat zaczyna pachnieć prawie pięknie.
A może nawet bez prawie?:)

Najważniejszą i najdłużej na skórze trwającą częścią kompozycji jest głęboka, wyrazista wczesna baza wchłaniająca część gasnącego bardzo, bardzo powoli osmantusa z serca zapachu.

Poza opisanymi akapit wyżej, sukcesywnie zdobywającymi hegemonię nutami drzewno - balsamicznymi tworzą ją wyraźne, lecz już nie uciążliwe aromaty zwierzęce ewoluujące sukcesywnie w stronę naturalnej ambry oraz, wspomniany już, woskowo - miodowy, niekwiatowy już na tym etapie osmantus.

Oud jest wyczuwalny, jednak zachowuje się tu zgodnie ze swymi właściwościami fizycznymi: nie pływa po powierzchni, nie rzuca się "w nos" od razu. Charakterystyczny, gładki aromat czarnego złota perfumiarzy wyczuwalny jest "w głębi wdechu", gdzieś w obrębie klatki piersiowej, gdy przesycone aromatem perfum powietrze wnika w nasze płuca. Bardzo ciekawe wrażenie. Czy jednak usprawiedliwia nazwę perfum?

Oczywiście, nie odpowiem na to pytanie. W każdym razie nie obiektywnie i nie ex cathedra, bo takich ocen, jak zauważyliście, unikam jak ognia.

Moim zdaniem tworząc Oud Mona di Orio uczyniła ukłon w stronę wszechogarniającej mody na ten składnik, nie rezygnując jednak ze swojego charakterystycznego stylu. A że przy okazji wywindowała cenę ponad wszelkie swoje wcześniejsze ceny? Tym bardziej należy jej pogratulować - zapach za ponad pół tysiąca dolarów stawia ją w rzędzie marek hiperekslkuzywnych. Nawet jeśli niewiele osób go kupi.

Data powstania: 2011

Twórca: Mona di Orio

Nuty zapachowe:

Nuty głowy: hesperydy, elemi, petitgrain i zielona mandarynka

Nuty serca: osmantus

Nuty bazy: paczula, nagarmotha (indyjska odmiana papirusu), cedr z Atlasu, szara ambra

* Na pierwszych dwóch zdjęciach Mona di Oiro we własnej osobie - w tym na drugim w towarzystwie flakonu Oud. Zerknijcie w sieć: kobieta ma niezwykłą, nieco androgyniczną, absolutnie mnie zachwycająca urodę.

** Zdjęcia numer 3,5 i 6 wybrane dość przewrotnie. Ich autorką jest Ruth Sanderson: malarka, której prace znaleźć można między innymi na stronie Golden Wood Studio. Nie będę udawała, że uważam je za wielką, wysoką sztukę. Jednak wybrałam je nie ze złośliwości, lecz aby podkreślić fakt, ze i dzieła Mony nie są mi bliskie stylistycznie.

*** Zdjęcie numer 4 jest moim ulubionym w tym tekście. Autorką "Brudnej Krowy" jest Emily Mugridge, której więcej prac, w tym sporo iście fenomenalnych krówek znaleźć można w jej galerii tutaj: KLIK

L'Edition Imperiale Courvoisier

2011-11-19T15:44:00.006+01:00

Dziś zapraszam Was do poznania zapachu, który zupełnie nie jest nowością. Powiedzmy, że to recenzja "dla kurażu", jak mawiała moja babcia. Nie o recenzjach, rzecz jasna. :)

L'Edition Imperiale Courvoisier to zapach, który chodzi za mną od dawna. Od lat, rzec mogę nawet, bo poznałam go dzięki Nat podczas pierwszego naszego spotkania lata temu. Podczas ostatnich moich zakupów w Quality (wysyłkowych niestety) poza flaszką, nabyłam także próbkę perfumeryjnej manifestacji luksusu, za jaką uznawany jest ten zapach.

Lubię zapach koniaku. Bardziej, niż smak, uczciwie mówiąc.

Szerokie spektrum aromatów: od delikatnej, jaśniejszej lub ciemniejszej wanilii wanilii, przez słodkawą woń podsuszonych śliwek, ślad wytrawnych borówek, a nawet nuty przypominające świeży piernik nad kieliszkiem, po zapach trufli, ciemnego drewna czy prażone orzechy w czaszy kieliszka... Doprawdy, różne rzeczy da się wywąchać w koniaku. Niestety, moment, gdy płyn dotyka języka jest dla mnie zapachowo najmniej atrakcyjny. Za to pierwszy wydech po przełknięciu trunku koniecznie trzeba zrobić przez nos: wtedy cała ta paleta olfaktorycznych barw wygrzana już ciepłem naszego ciała przesuwa się po naszej śluzówce naciskając zmysły jak ciężki aksamit.

Z żalem pewnym wyznaję, że akurat Courviosier Imperial nigdy w moje ręce nie trafił, czego żałuję i zamierzam kiedyś nadrobić. Cena, jak na alkohol do spożycia bezpośredniego dość wysoka, ale na lampkę chyba mogę sobie pozwolić. Z resztą... Flaszkę piłabym przez lata pewnie.

Zapraszam do degustacji

W składzie L'Edition Imperiale koniaku nie ma. Jednak pierwsze nuty, smakowane zanim jeszcze do końca ulotni się zawarty w perfumach alkohol nieco koniak przypominają. Charakterystyczne połączenie drażniącego zmysły alkoholu z zapowiedzią głębokich aromatów drzewnych, pojawiającą się już w pierwszych sekundach nutą skórzaną i typowym dla koniaku, a nietypowym ogólnie akordem owocowym rzeczywiście porównać można do bukietu, jaki rozwijają dobre, średnio stare koniaki.

Druga fala aromatu mnie osobiście nieco rozczarowuje. I od razu napiszę, że jest to największe i jedyne chyba rozczarowanie, jakie sprawia mi ta kompozycja. Wyraźny, jasny aromat kwiatów. Szklarniowych, może kwiaciarnianych - jeśli wolno mi je w taki sposób określić.
Na szczęście charakterystyczny aromat, który po lekturze nut okazuje się być zapachem świetnie znanych nam wszystkim kalii rychło przykryty zostaje zapachami bardziej mi bliskimi. Ciepłym, pozbawiony zieloności akord ziołowo -przyprawowym, charakterystycznym, nader tu interesująco brzmiącym aromatem wędzonej herbaty i złożonym, niejednoznacznym akordem bazowym utkanym z fantastycznie pozbawionego przestrzennej świeżości połączenia aromatów czerwonego cedru (który jest przecież drzewem iglastym) i rzeczywiście bardziej balsamicznego, niż eterycznego zapachu olejku jodłowego.

Pod tą powściągliwą i przepyszną zarazem mozaiką nut, stłumione, lecz gorące pulsują aromaty zwierzęce: matowa, z godziny na godzinę coraz ciemniejsza skóra i piękna, elegancka, szorstka nieco ambra.

I to z kolei jest, w moim odczuciu, najdoskonalszy element kompozycji. O ile wszystkie "wyższe" nuty odbieram jak złożony, zmysłowy bukiet aromatów, o tyle ambrowo - skórzana podstawa zapachu stanowi tę część koniakowej kompozycji, którą przez trunkową analogię powiązałabym z odczuciem wewnętrznego ciepła, przyjemnego żaru odczuwanego w trzewiach po przełknięciu niewielkiego łyka szlachetnego trunku.

Niejednokrotnie spotkałam się z zarzutami, że zapach zbyt powściągliwy, zbyt elegancki, zbyt mało "wyskokowy". Wyznam, nie do końca rozumiem te obiekcje. Przecież to Courvoisier, nie Łódka Bolls!
Mógłby natomiast mieć lepszą projekcję i trwałość. Z tego samego powodu.

Data powstania: 2007
Twórca: Alexis Dadier

Nuty głowy: kardamon, mandarynka, nagietek, kolendra
Nuty serca: cedr z gór Atlas, wędzona herbata, cantedeskia (znana powszechnie pod nazwą kalia)
Nuty bazy: wetiwer, olejek z jodły balsamicznej, skóra, ambra

* Zdjęcie 1 i 2 to reklamowe prospekty Courvoisier. proszę zwrócić uwagę na pawie pióra w tle obu "alkoholi".

** Fotografia nr 3 ze strony: www.le-cognac.com

*** Ostatnia natomiast z: www.cognacfans.com

Tell Me About Yourself

2011-11-07T17:08:00.004+01:00

Trafił do mnie kolejny łańcuszek. Tym razem zwie się "Siedem przypadkowych faktów o mnie" i nietrudno wydedukować, jakie są wymagania.

Poprzednio ujawniałam wiadomości tajemnicze, tym razem zupełnie nietajemniczo trochę się pochwalę, a trochę pogrążę. Sabbath, jakiej nie znacie i jakiej, być może, wcale nie chcieliście poznać. ;)

Najpierw jednak słowo o nominacji samej.

Po raz kolejny pamiętała o mnie Katalina, niezwykle utalentowana Autorka bloga Sugar & Spice, o której pisałam kiedyś, że jest dla mnie największą radością blogosfery. :)

Jak zawsze, zamiast suchej informacji o tym, kto przyznał nominację, słów kilka o Autorce i creme de la creme: zdjęcia dwóch makijaży Kataliny. Tym razem propozycje na Halloween: "Pęknięta Lalka" i Lydia Deetz z "Beetlejuice".

Pisałam w komentarzu pod którąś z prac na Sugar & Spice, że poza techniką wykonania, zachwyca mnie u Kat twórcze podejście do każdego makijażu: maluje swoje prace jak płótna, konsekwentnie realizując koncepcję, tworząc spójny obraz. Nie ulega manierze, nie ogranicza się do jednego stylu, nie kontentuje się raz wypracowaną metodą. Talent, zmysł obserwacji, pracowitość i dystans do siebie. Jeśli ta dziewczyna nie zrobi kariery, to świat będzie miał czego żałować.

Kat, dziękuję!

Ad rem:

Dziś objawię Wam garstkę swoich kompletnie nieprzydatnych umiejętności. I nie do końca jest to wpis samochwalczy. :)

Zacznę łagodnie. Pogrążę się troszkę później. :)

Pewnie niewielu z Was przyszło do głowy, że jestem mocno "techniczna". Upodobanie do przedmiotów ścisłych (ze szczególnym uwzględnieniem logiki), zamiłowanie do mechanicznych zabawek, samobieżnych modeli, lutowania do niczego nieprzydatnych układów elektrycznych...

Jednym z "dzieł mojego życia" jest skonstruowana dla mamy kosiarka home made. Jećdziła na "podwoziu" ze starego dziecięcego wózka i zasilana była sinikiem z pralki automatycznej. Obudowę wyklepał i ostrza zespawał kuzyn. Jej największą wadą był sposób zasilania: przy koszeniu trzeba było ciągnąć za sobą bęben z kablem. Ale mama nigdy się jej nie pozbyła. Tylko potajemnie kosiła żyłkową spalinówką... :]

Trochę tylko w związku z punktem pierwszym dodać mogę, że również użytkowanie gotowych urządzeń idzie mi nieźle. Szczególnie tych samobieżnych...

Nie wiem, czy istnieje jakieś racjonalne wytłumaczenie tego faktu, ale od dzieciństwa ciągnęło mnie do pojazdów mechanicznych. Co więcej: ku zgryzocie moich opiekunów, w co nie wsiądę - pojadę. Na prawo jazdy zdawałam dwa razy, w obu przypadkach udało się za pierwszym podejściem.

Poza pojazdami oczywistymi, potrafię prowadzić traktor, kombajn kartoflany, gokarta, skuter wodny, quada i sami diabli wiedzą, co jeszcze Ba! Nieźle radzę sobie także z zaprzęgiem konnym i deskorolką. Choć oczywiście do "pojazdów mechanicznych" ich nie zaliczam. Ale kółka mają.

III

W serii talentów nie do końca technicznych, ale za to doskonale zbędnych mogę pochwalić się umiejętnością dojenia krów i kóz. :)

Świetnie również przerzucam gnój. Końskie łajno potrafię ułożyć w pryzmę o bokach położonych pod kątem prostym (w stosunku dio sąsiednich boków). To pozostałość po czasach, kiedy dorabiałam jako pomocnik mastalerza despoty. Płacono mi "w naturze". I nie: nie w końskich odchodach. Dostawałam dach nad głową, wikt oraz nielimitowane jazdy.

Przy okazji błysnę niezbyt gustowną anegdotą. Otóż ostatnio podczas przejazdu samochodem przez Ochaby poczuliśmy niemiły zapach. Mój towarzysz podróży rzecze:

- Tu jest stadnina, pewnie gnój wywożą.

- To nie ze stadniny - orzekłam ze znawstwem - koński gnój pachnie inaczej.

Żebyście widzieli jego minę...

Skoro już na wieś wywędrowaliśmy: potrafię kosić kosą. Całkiem sprawnie, całkiem równo. Moja mama miała wieeeelką działkę i jakoś tak zawsze wychodziło, że wygodniej jej było przegonić mnie z kosą, niż wynająć gościa z kółka rolniczego, który maszyną skosiłby to w pół godziny.

Aby nie wyjść na przodowniczkę pracy bez skazy na komsomolskim honorze, wywlokę również coś wstydliwego:

"Jestem kobietą pracującą, żadnej pracy się nie boję".

Bezwstydnie wyznam, że dla pieniędzy robiłam w życiu rzeczy różne. I nie mam tu na myśli pracy zawodowej na etacie (choć i tu mam za sobą rozdziały, które mogłyby być ciekawe) lecz dorabianie na studiach. A miałam kiedy dorabiać, bo robiłam trzy kierunki.

Przechodząc do faktów: pracowałam jako ochroniarz na koncertach, myłam wagony kolejowe, dorabiałam jako muzyk sesyjny na płytach zespołu grającego odrażające, bolesne dla uszu disco, nagrywałam reklamy radiowe, śpiewałam Ave Maria na ślubach kościelnych i, o czym już wspominałam, robiłam za "wynieś, przynieś, pozamiataj" w stadninie. Pracowałam także jako tłumacz symultaniczny na targach wszelakich (także z niemieckiego na angielski i odwrotnie).

Najbardziej zawstydzona swoją sprzedajnością poczułam się gdy, z braku posad dla tłumaczy, przyszło mi pełnić rolę wystroju stoiska Seata na targach samochodowych w moim rodzinnym mieście.

Na szczęście przebranej w groteskowy, obcisły jak rajtuzy strój torreadora i idiotyczną czapeczkę z uszkami nie rozpoznał mnie nikt z odwiedzających autosalon znajomych. Uff... ;)

VII

Jako człek młody bardzo żywiłam mylne przekonanie, że przemoc fizyczna jest jedyną metodą rozwiązywania konfliktów. Oczywiście mogę winić wychowanie, ale żadne usprawiedliwienia nie zmniejszą mojego zażenowania.

Pierwsze starcie, którego skutki do dziś pamiętam zaliczyłam w wieku sześciu lat. Około sześciu - w zerówce to było.

Jeden z moich kolegów, całkiem sympatyczny chłopczyk swoją drogą, wpadł na kompletnie odjechany pomysł zwracania się do mnie per "Króliczku". Nie do końca irracjonalny, gdyż koncept swój oparł na mojej opowieści z wakacji, podczas których wizytując z rodzicami koleżankę mojej mamy karmiłam króliki nacią i wpierniczałam ją na równi z nimi. Nie o samego czułego nicka jednak chodzi, lecz o moją na niego reakcję. Wkurzona niemiłosiernie wypłaciłam chłopięciu takiego prawego prostego, że stracił zęba. Jedynkę. Stałą!

Fail nie byłby tak totalny, gdyby nie to, że jego rodzice, z przyczyn do dziś dla mnie niepojmowalnych, zdecydowali się wstawić mu tę jedynkę złotą. Biedak przez całą podstawówkę znosił wredne docinki i przezwisko "Złoty Ząbek".

Żałowałam tysiące razy. Do dziś żałuję.

Jak widzicie, fakty mniej doniosłe, niż poprzednio, ale za to takich mam zapas na kolejne dziesięć łańcuszków. Watch me! :)

Nominacje będą next tajmem. Hurtem, ale za to dla odmiany, na poważnie.

Uściski serdeczne.

* Jako bonus zdjęcie nr 3: Sabbath w obiektywie Michała Dagajewa. :)

Wiadomości w sprawie Sonoma Scent Studio i nowe źródełko

2011-11-05T16:29:00.002+01:00

Dostałam ostatnio od Laurie maila dotyczącego dostępności Jej zapachów w Polsce. Na życzenie Imbry i Poli, za zgodą Laurie podaję do wiadomości jego treść (bez imponderabiliów).

Nowe pudełka dla perfum Sonoma Scent Studio wreszcie są i wyglądają tak, jak powinny, można więc zamawiać na: sonomascentstudio.com

Rozmowy z polską perfumerią trwają, niestety koszty wysyłki via FedEx są tak wysokie, że ceny robią się nieprzyzwoicie wysokie. Szukamy lepszego rozwiązania (gdyby ktoś miał pomysł, proszę o podzielenie się, bo mnie osobiście na zapachach SSS zależy, choć kolejną flaszeczkę Fireside Intense mam już zaklepaną).

W charakterze wieści pocieszającej: część oferty Sonoma Scent Studio dostępna jest w Europie, konkretnie w monachijskim butiku Sundhaft.
Link do produktów marki: KLIK

Można zamawiać bez ryzyka kontaktów z Urzędem Celnym. I nie będziemy już jedynym krajem, w którym dostępne będą zapachy SSS.

W kwestii wyboru dostępnych "tytułów": selekcji nie dokonał dystrybutor, lecz los: Laurie dysponuje na razie tylko tymi pięcioma zapachami, ale zamówienia na kolejne esencje zostały już wysłane.

Przy okazji słowo o samym Sundhaft. W ofercie wysyłkowej mają także perfumy Cale Fragranze d'Autore, Aftelier Perfumes, Antica Farmacista, Illuminum, Six Scents, Dawn Spencer Hurwitz, Susanne Lang, Damien Bash, Auguste Parfums, Anamor czy Aroma M. Pełna lista marek tu: KLIK. Jest ich sporo i niektóre nader smakowite.
Cena wysyłki na terenie Unii Europejskiej 12 E.

Można zamawiać próbki.

Royal Oud Creed

2011-11-04T17:49:00.004+01:00

Dziś debiutuje u mnie kolejna świetnie znana firma, z którą jakoś nie do końca było mi po drodze. Creed. Marka o wielkiej renomie i długiej tradycji.

Perfumiarze z rodu Creedów od XVII wieku tworzą i sprzedają swe zapachy miłośnikom pachnącej elegancji i luksusu. Na stronie marki znaleźć można informację, że umiejętności perfumiarskie Creedów w ciągu przeszło 250 lat istnienia marki służyły ponad 10 dworom królewskim oraz, że aktualnie wśród klienteli firmy znajdują się członkowie rodów królewskich, gwiazdy Hollywood, przywódcy polityczni, legendy biznesu, sportu i muzyki, a także koneserzy (wyrobieni odbiorcy), którzy cenią piękno i wysoką jakość zapachu.

I ja, oczywiście, nie będę polemizowała. Tyle, że dla mnie to nie do końca zaleta. Ani wada, oczywiście.
Problemem, który skupia moją uwagę jest pewna redundantność kompozycji tej marki. Klasyczna elegancja posunięta do granic nijakości. Sama nie wiem, jaki mam stosunek do tego typu zapachów: w pewnych sytuacjach to szalenie praktyczne... Ja jednak jestem zwolenniczką personalizowania wizerunku. Dlatego perfumy tej marki nie skupiają mojej uwagi.

Nietrudno zgadnąć, czemu to właśnie Royal Oud stał się pierwszym zapachem Creed, który zamiast obojętnie ominąć wzięłam na tapetę. :)
Sam fakt, że perfumy na bazie drewna agarowego pojawiły się u Creedów w momencie, kiedy agarowy trend dawno już minął szczyt i powoli gaśnie doskonale pokazuje, jak działa firma. Creedowie nie gonią za modą - oni statecznie i niespiesznie kroczą szerokimi ścieżkami nie tylko przetartymi, ale wręcz wybrukowanymi przez innych.

Skład wystarczający, by obudzić wielkie nadzieje: oud, nuty drzewne i przyprawy. Pomyślałam, że tego nie da się schrzanić.

Teraz powinnam napisać, że jednak się dało i skrytykować zapach. Ale nie napiszę.

Oud garniturowy

Pierwszy akord bardzo poprawny, lecz nie zaskakujący.

Bardzo podobne połączenie suchych nut cytrusowych z pieprzem na charakterystycznym dla męskich klasyków ziołowym tle zaproponował nam Penhaligon's sześć lat temu. Tyle, że Opus 1870 wydaje się jednak bardziej odważny: różnica tkwi prawdopodobnie w gatunku użytego pieprzu. Opus uderza w nozdrza ekspansywnym akordem pieprzu czarnego, świeżo zmiażdżonego; zapach jest ruchliwy i pełen energii. W Royal Oud nestor rodu Creedów użył często spotykanego w pachnidłach damskich pieprzu różowego, którego aromat jest łagodniejszy, mniej pikantny, typem eteryczności przypominający nieco jagody jałowca.

Eleganckie to i przyjemne otwarcie łagodnie i płynnie przechodzi w równie eleganckie serce kompozycji. Harmonijny akord cytrusowo - przyprawowy nie gaśnie, nie zanika. Zostaje po prostu wzbogacony kolejnymi tonami, jak gdyby kolejne instrumenty dołączały do wiodącego duetu.

Najpierw pojawia się charakterystyczny aromat arcydzięgla, podbarwiony dodatkiem kardamonu, odrobiną suchego (nie świeżego) imbiru i prawdopodobnie także rozmarynu. Dosłownie kilka molekuł za nim nadchodzi eteryczne galbanum pięknie podkreślające szlachetną, wyniosłą goryczkę pieprzu. Dodatkową przestrzeń daje kompozycji kontrolowany, "cywilizowany" podmuch kamfory lub eugenolu.

Jedną z ciekawszych nut tej układanki jest cedr. Nie potrafię określić momentu, w którym się pojawia. Po prostu nagle okazuje się, że jest go naprawdę sporo. Aromat jasnego drewna perfekcyjnie łączy się z nutami przyprawowymi i podkreśloną wciąż wyczuwalnymi cytrusami goryczką galbanum. I to właśnie cedr jest akcentem, który powoli, łagodnie przechyla szalę balansu kompozycji w stronę drzewności.

Spotkałam się w sieci z utyskiwaniami na kiepską moc i trwałość zapachu. Nie mogę się z nimi zgodzić. Kompozycja, choć niezbyt ekspansywna, moc ma zadowalającą, a trwałość wyśmienitą. Po dwunastu, nawet czternastu godzinach skropiona Royal Oud skóra wciąż pachnie wyraźnie. I wreszcie naprawdę mi się podoba.
Baza Królewskiego Agaru to żywcem nieomal Wonderwood Comme des Garcons! Tyle, że to, co tu jest zgaszoną, stłumioną bazą, tam stanowi przedbazowe, długotrwałe i mocno bijące serce.

Delikatnie przyprawiony akord drzewny: złożony i przyjazny. Ciemnego, ciężkiego oudu próżno tu szukać, wyczuwam jednak pewną satynową gładkość, którą testując Wonderwood określiłam jako wzbogacony dodatkiem oud kaszmeran. I tu chyba będę się tej interpretacji trzymać. Pod misternie poukładaną piramidą nut rzeczywiście znajdziemy krztynę czarnego złota perfumiarzy.

Trudno mi jednoznacznie określić swój stosunek do tej kompozycji. To naprawdę kawał solidnej, perfumiarskiej roboty. Nie odkrył Olivier Creed Ameryki tworząc swe najnowsze dzieło, ale też ewidentnie nie taki był plan.

Royal Oud powstał na wyraźne życzenie klienteli, która domagała się zapachu z agarem w składzie. Creed dociął kompozycję do swojego wizerunku idealnie, składając grzeczny, lecz niezbyt głęboki ukłon w stronę przemijających mód.
Rezultat jest taki, że po pierwsze klient dostał to, czego sobie życzył, po drugie nie powstał wyłom w wizerunku marki, po trzecie wreszcie, kiedy minie moda na orientalne pachnidła osnute wokół agaru, ten zapach ma szansę utrzymać się na rynku - właśnie dzięki swej nieoudowości.

Napiszę więc, że jeśli szukacie oud - prawdopodobnie będziecie zawiedzeni. Jeśli oczekujecie ponadczasowej elegancji - możecie spokojnie przymierzyć się do kompozycji Creeda. Choć cena 300$ bez podatku za 75 ml (w internetowym butiku Creed) skłania raczej do zawarcia przyjaźni z którymś z wielkich braci: Wonderwood lub Opusem.

Dada powstania: 2011
Twórca: Olivier Creed

Nuty zapachowe:
oud, nuty drzewne, przyprawy

* Na zdjęciach panowie: Erwin Creed i ben Affleck. Obaj kompletnie, no cna nie w moim typie. :)

Un Air d'Arabie Ambre Maison Dorin

2011-11-03T06:59:00.004+01:00

Wierzę w bezinteresowną życzliwość.
W to, że ludzie sprawiają innym radość nie dla korzyści. Wierzę też w to, że są ludzie, którzy kochają swoją pracę i wykonują ją z pasją i radością.

Czemu to piszę?
Jakiś czas temu otrzymałam z perfumerii Lu'lua próbkę Un Air d'Arabie Oud Maison Dorin z informacją, że zapachy marki są raczej zbyt dziwne, by wprowadzić je do oferty, ale może mnie zainteresuje kompozycja z drewnem aloesowym w składzie.

Zainteresowała, a jakże!
I oto czas temu jakiś dotarły do mnie próbki pozostałych zapachów marki. W tym Ambre, którego skład wywołuje u mnie nieomal odruch Pawłowa. ;)

Pani Magdaleno, dziękuję.
I mam cichą nadzieję, że może jednak Maison Dorin trafi kiedyś na polskie półki.

Vivere necesse est*

Otwarcie jest najciekawszą częścią kompozycji.

Najpierw w nozdrza uderza wyraźna, zdecydowanie orientalna, ciężka woń benzoesu i ambry. Namacalnie nieomal gęsta i tłusta. Ale to chwila ledwie, bo w ciągu sekund dosłownie, statyczne serce zapachu obudowane zostaje lekką konstrukcją złożoną z nut, czy może raczej nutek eterycznych.

Jasny akord złożony z cierpkiego nieco geranium i słodkiego zapachu iglastych żywic nie przykrywa ciemnego, "arabskiego" jądra zapachu, oplata go jedynie misterną arabeską światła.

Po kwadransie zapach ujednolica się, uspokaja, nabiera charakterystycznej dla arabskich pachnideł olfaktorycznej "powolności".

Niekwestionowaną, niepodzielną władzę przejmuje ambra. Ambra pachnąca tak naturalnie, że doprawdy, jeśli zastąpiono ją narodzonym w laboratorium chemicznym czy też w głowie sprytnego zielarza odpowiednikiem, to jest to mistyfikacja mistrzowska. Słono - słodka, zwierzęca, przebogata woń stanowi najważniejszy akcent zapachu. Złociste nuty żywiczne, oleisty, kwiatowy, przypominający różę zapach geranium, ślad tłustego kadzidła i miękkość wanilii stanowią jedynie oprawę dla urody królowej.

Ambrowe Un Air d'Arabie są romantyczną podróżą w świat orientu.
Wyobraźcie sobie spokojne, wyzłocone słonecznymi promieniami morze. Na lśniącej tafli płynnego złota posadźcie smukły, arabski żaglowiec o jedwabnych żaglach. Spocznijcie na pokładzie, w cieniu wielkiego, haftowanego złotem baldachimu. Przymknijcie oczy, pozwalając słońcu wsączać złoty blask pod powieki, kontemplujcie leniwe kołysanie statku, celebrujcie leniwą sytość dnia...

Powietrze jest ciepłe, ale nie duszne; przesycone zapachem morza i nasycone aromatem szlachetnych kadzideł. To właśnie jest Un Air d'Arabie - powietrze Arabii w odsłonie marynistycznej.

Francuskim twórcom udało się stworzyć zapach zbytkowny, lecz nie przeładowany; bogaty i w przewrotny sposób surowy zarazem. I nie będzie żadnym odkryciem, kiedy napiszę, że to zasługa ambry.

Wydobyty na pierwszy plan zapach tej niezwykłej substancji już sam w sobie jest wystarczająco złożony, by "zrobić" zapach. Wystarczy go odpowiednio przybrać. I tu owo perfumeryjne przybranie jest doskonałe. W swej kategorii, oczywiście.

Na uwagę zasługuje tu nie tylko umiar, z jakim użyto wanilii często przemieniającej perfumeryjne ambry w miękkie pluszaki, ale też oszczędne nasycenie zapachu barwą: kadzidła i paczuli dodano w sam raz tyle, by pokład naszego wyimaginowanego statku nie raził świeżością desek i nie olśniewał efekciarskimi złoceniami; twórca nie uległ jednak pokusie malowania burzowych chmur na olfaktorycznym horyzoncie i wpuszczenia w morskie odmęty hydr i lewiatanów.

Kompozycja jest nienatrętna, spokojna i, jak na ten skład, wyjątkowo łagodna. I ma to swój urok. Parafrazując klasyka: Navigare non necesse est. Vivere necesse est.*

Data powstania: 2010

Nuty zapachowe:
Nuty głowy: igły sosnowe, cedr, geranium
Nuty serca: labdanum (na stronie firmowej podane jako cistus), paczula, ambra, kadzidło, benzoin
Nuty bazy: ambra, wanilia, piżmo

* Oryginalnie: Vivere non necesse est. Navigare necesse est. (Żeglowanie jest koniecznością. Życie koniecznością nie jest.) - Plutrach

Ilustracje:

1. "Golden Sea" autorstwa użytkownika wotcars na serwisie PhotoRadar

2. Fragment zdjęcia nr 1

3. Grafika dostępna na www.eu.art.com

Wiem, że zdjęcie ewidentnie nie przedstawia wybrzeża arabskiego, tylko greckie, ale nie potrafiłam się oprzeć...

Serge Lutens Collection of Exception

2011-10-29T20:51:00.001+02:00

Wybaczcie nieobecność. Przechodzę aktualnie silną falę ludziowstrętu i nie nadaję się do pisania. Do wielu rzeczy się nie nadaję...

W ramach przeprosin i znaku życia mam dla Was coś bardzo ładnego.

Na stronie sergelutens.com pojawiła się kolekcja wyjątkowych flakonów firmy, o których wspominałam w poście "Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu - cz. 3.1".

Wszystkie flakony (oraz pudełka) z Collection of Exception zobaczyć można tu: KLIK.
Miłego oglądania.

***

Przy okazji dziękuję za wszystkie wiadomości. Staram się odpisywać. Na razie mi nie idzie, ale zmierzam ku światłu. Chyba...Oczekujcie więc wkrótce kolejnego znaku życia.

Pozdrawiam ciepło.

Carbone Balmain i dobra nowina w finale

2011-10-14T11:28:00.010+02:00

Dziś rarytas.

Czarne figi, pieprz, elemi, kadzidło, benzoin... Sama lektura nut zastąpiła mi poranną kawę.

Odkładając na bok pilny artykuł sięgnęłam po próbkę i słowo Wam daję, wysuwając ją delikatnie z kartonika, potem obwąchując jeszcze zamkniętą (szczelna - nic) i wreszcie uważnie wyciągając koreczek i nanosząc kilka cennych kropel w zgięcie łokcia minę miałam jak pięciolatka rozsupłująca kokardę z wieeelkiego prezentu.

Jednak naprawdę pod wrażeniem jestem dopiero teraz, kiedy spirytus wywietrzał i mogę podziwiać zapach.

Pieprzona symfonia

Carbone najpierw uderza falą ciemnego pieprzu. Gorzki, ciężki pieprz podbity został nutą spopielonego kadzidła przesuwającą otwierający akord ze sfery doznań "przyprawowych" w "kadzidlaną". Choć to wciąż pieprz.

Po niedługiej chwili z tym zadziwiającym akordem zaczyna dziać się coś jeszcze bardziej niezwykłego: wydaje się, jak gdyby statyczny, ciężki obłok złożony z pieprzu i popiołu opadł na taflę oleju. Zapach nabiera szczególnego, tłustego połysku, kremowej głębi, jak gdyby nasiąkał pikantną wanilią. Lecz to wciąż pieprz!

Kolejny etap, właściwe serce kompozycji to fala doznań porównywalna do maksymalnie rozbudowanego składu orkiestry symfonicznej w granym fortissimo majestatycznym andante.

Jak w Symfonii Tysiąca Mahlera: prawie setka smyków, dwie sekcje dęte, organy, dzwonki... O, przepraszam. Chciałam napisać: potężny, złożony, głęboki akord pieprzowy przykrywający szorstkim woalem niejednoznaczną, truflową niemal słodycz figi, przenikliwy ton elemi opleciony suchą, jesienną zielonością bluszczu i kłącza wetiweru, ciepłe nuty przyprawowe w tle: muszkat, cynamon i kakao pachnące jak sypnięte na gorącą blachę...
Po prostu fantastyczne, złożone, niejednoznaczne brzmienie!

Gorzki pieprz pachnący wanilią; pełne spektrum nut kadzidlanych: od jasnych do najczarniejszych z czarnych; truflowa, mięsista słodycz przyprószona nieomal namacalnie szorstkim pyłem nut korzennych; schnąca, żółknąca zieloność muśnięta jesiennym, piżmowym podmuchem. Wszystko to razem najpierw ogłusza, potem zachwyca, a potem... A potem przygasa.

Po godzinie, w dobrych warunkach niespełna dwóch orkiestra cichnie. Muzycy grają, wciąż brzmiąc czysto i nie fałszując, jednak wyraźnie widać, że napięcie opadło.
Jesień idzie, ciśnienie niskie, pewnie wkrótce spadnie deszcz. Jeszcze tylko wiolonczele rozwijają pełnię aksamitnego brzmienia, jeszcze altowiolinistom chce się mocniej dociskać smarowane kalafonią smyczki, jeszcze oboje i basowy klarnet ciągną sekcję dętą, ale i im coraz bardziej udziela się senny nastrój.

Zwęglony Balmain traci swą intensywną barwę. Brzmienie wciąż ma głębokie, strukturę wciąż złożoną i fascynującą, jednak odbiór kompozycji na tym etapie zmienia się diametralnie. Zamiast z szeroko otwartymi oczami chłonąć moc zapachowej fali spuszczamy wzrok i zaczynamy śledzić ścieżki pojedynczych instrumentów, ze zwartej, pełnej struktury wysupłując mistrzowskie pasaże i duety poszczególnych instrumentów.

Po raz kolejny zadziwia spójność brzmienia pieprzu i kadzidła. Zachwytem niezmierzonym przepełnia mnie truflowa (trzeci raz to słowo, ale lepszego nie mam) harmonia słodyczy figi i szorstkiej goryczki pylistych nut korzennych. Urzeka sugestywność wrażenia jesiennej złocistości liści oplatającego kompozycję bluszczu. Fascynuje wreszcie absolutna, niekwestionowalna laickość nut kadzidlanych.

Im bardziej Carbone chyli się ku zmierzchowi, tym wyraźniej wyczuwam w nim tony piernikowe. Jest to piernik wytrawny, gorzki nieomal, bez miodu i bez "puchatych" akcentów - nie dominuje kompozycji, nie zmienia jej w przyjazny, smakowity gourmad.

Nuta przypominająca kakao ewoluuje nieco w kierunku mielonej kawy, popielisty, czarny pieprz i cynamon z gałką muszkatołową dosłownie, wyczuwalnie nieomal "grzeją" zapach. Na znaczeniu zyskuje także akord żywiczno - kadzidlany będący na schyłkowym etapie najbardziej wyrazistym akcentem kompozycji. Gdzieś w tle, w najgłębszej głębi pojawia się piżmian i ślad czarnego kminu.

Popielistość bazy zaczyna przypominać oswojonego, utulonego Czarnego Turmalina Durbano na etapie zupełnie schyłkowym zmieszanego z chemicznym drewnem słodko przestrzennym jak brzoza w Patchouli 24 Le Labo.

Carbone do końca nie przysypia. Do ostatnich chwil jest złożony, niejednolity, niejednoznaczny. Archetypiczny i przewrotnie nowoczesny zarazem. Połączenie nut korzennych i przetrawionych ogniem, przemienionych w chemiczną czerń żywic nie pozwala mi go jednoznacznie określić, zaklasyfikować, schwytać w słowa...

Zdaję sobie sprawę z tego, że w sieci Carbone recenzje ma złe. Świadoma jestem tego, że jego szorstka niejednoznaczność może uwierać, że ekspansywność może razić. Mnie jednak zagrał piękną, choć dziwną i trudną melodię. I bez obaw polecam testy. Szczególnie, że lada moment będzie dostępny w Polsce.

Perfumeria Quality Missala wkrótce wprowadzi do swej oferty firmę Balmain. Na razie reprezentowaną przez dwa zapachy: Ambre Gris (o których pisałam jeszcze w 2009 roku) i Carbone właśnie.

Ciekawa jestem cen... I bynajmniej nie jest to ciekawość platoniczna. :)

Edycja dla zainteresowanych:

Balmain jest już na stronie Quality (jak pisałam, jeszcze nie było).

Ceny cieszą:
Carbone: 40 ml - 165 zł, 100 ml - 295 zł
Ambre Gris: 40 ml - 195 zł, 60 ml - 295 zł, 100 ml - 355 zł

Data powstania: 2010

Twórca: Nathalie Lorson

Nuty zapachowe:
czarna figa, pieprz burboński, żywica elemi, bluszcz, liść fiołka, kadzidło, benzoin, wetiwer, piżmo

Zdjęcia:

1. "Burning" użytkownika Gransbergis na serwisie pxleyes.com KLIK

2. Wenezuelski dyrygent Gustavo Dudamel dyrygujący prowadzoną przez siebie Simón Bolívar Orchestra

3 - 6. zdjęcia z koncertu grupy Apocalyptica w ramach festiwalu Ankkarock w 2010 roku. Autorką zdjęć jest Mia Bergius. Link do pełnej galerii: KLIK

7. Zdjęcie reklamowe z galerii na Last.fm

Un Air d'Arabie Oud Maison Dorin

2011-10-12T16:46:00.004+02:00

Ktoś ma siłę na kolejny oud z różą?

Dotarła do mnie próbka perfum firmy, której tradycja sięga XVIII wieku: Maison Dorin. Nie jest to typowy dom perfumeryjny - na stronie i w butikach Maison Dorin kupić można szeroką gamę kosmetyków pielęgnacyjnych i kolorowych, jednak perfumy wydają się istotną częścią wizerunku i oferty firmy. W sekcji poświęconej historii na stronie Maison Dorin przeczytać możemy między innymi o tym, że od 1870 roku była ona oficjalnym dostawcą perfum dla francuskiego dworu, a dzieła pracujących dla MD perfumiarzy znaleźć można między innymi w Carnavalet Musée w Paryżu i Miejskim Muzeum Historii i Sztuki w Colombes.

Seria Un Air d'Arabie jest próbą połączenia europejskiego perfumiarstwa z arabską tradycją. Oto jedna z najstarszych francuskich firm perfumeryjnych proponuje nam cztery kompozycje, złożone tak, by nowoczesnymi metodami uzyskać aromat klasycznego, orientalnego pachnidła. W skład serii wchodzą cztery wody perfumowane: Rose of Taif, Musk, Amber i Oud. Nazwy podpowiadają nam, którym klasycznym, arabskim woniom poświęcone są poszczególne zapachy.

Un Air d'Arabie Oud to, wedle opisu, róża i jeszcze raz róża na bazie drewna aloesowego. Na szczęście mój nos widzi to inaczej...

Arabian Love Song

Od pierwszej chwili nie mam najmniejszych wątpliwości, że tym razem reklama nie kłamie. Zapach jest rzeczywiście orientalny, rzeczywiście szlachetny i rzeczywiście zasługuje na swą nazwę: Oud.

Głęboki, tłusty, gęsty aromat oudh spleciony został z ciemnym, typowo orientalnym zapachem róży tak ściśle, że nie sposób rozdzielić ich i analizować odrębnie. Ten duet, a właściwie dwugłos to klasyka orientalnych woni - ton obcy naszym zmysłom, a zarazem archetypicznie wręcz rozpoznawalny. I tu brzmi on dokładnie tak, jak brzmieć powinien: ciężko i bogato. Zapach jest tak sugestywny, że powietrze nim przesycone wydaje się gęste jak olej. W swojej kategorii po prostu cudo.

Wsłuchując się w monotonną, zmysłową pieśń Arabskiego Powietrza po dłuższej chwili dopiero rozpoznaję kolejne nuty: szafran, szczyptę gałki muszkatołowej, odrobinę sandałowca w bazie i być może także ślad nut zwierzęcych... Nie mają one jednak znaczenia i ich zadaniem jest wyłącznie pogłębienie brzmienia wiodącego duetu: oud i róży.
Jest bowiem Un Air d'Arabie Oud oszustwem idealnym: twórcom udało się stworzyć tradycyjne, arabskie pachnidło bez tłustej warstwy na skórze i bez charakterystycznej ciężkiej przyskórności olejowych perfum.

Także rozwój zapachu na skórze przebiega tak, jak gdybyśmy mieli do czynienia ze szlachetnym olejkiem: bez wolt i niespodzianek.
Otaczająca nas olfaktoryczna aura staje się ciemniejsza, jeszcze głębsza, bardziej drzewna. Po kilku godzinach na skórze pozostaje niesamowita, upojna woń starego, czarnego, zwierzęco erotycznego oudh wzbogacona różą o tyle tylko, by nadać zapachowi aksamitną fakturę, zmysłową miękkość, pewną niejednoznaczną łagodność.

Kompozycja wyraźnie przeznaczona jest dla wielbicieli klasycznych, arabskich pachnideł i tych zapewne zachwyci. Osoby oczekujące europejskiej "wariacji na zadany temat" może rozczarować, ale naprawdę nie sposób czynić z tego zarzutu, bo przecież opis producenta nie pozostawia wątpliwości.

Podobno zapachy Maison Dorin, większym niż w Europie powodzeniem cieszą się w krajach arabskich. Bazując na swojej ubogiej znajomości marki mogę stwierdzić, że ma to sens. Żądny zmian i ewolucji nos Europejczyka może odczuwać niedostatek wrażeń śledząc rozwój tak poskładanej kompozycji. Ja cieszę się szlachetnością ingrediencji, głębokim tonem i leniwą, dostatnią zmysłowością tej olfaktorycznej pieśni.

A teraz wyjaśnienie tytułu. Posłuchajcie...

Chalayan Airborne Comme des Garcons

2011-10-08T09:12:00.003+02:00

Najpierw oddajmy głos pomysłodawcy kompozycji:

Wszyscy kojarzymy zapach z poczuciem miejsca, czasu, z konkretnymi doświadczeniami. Gdy dorastałem, przenosiłem się z miejsca w miejsce dostosowując się do nowych okoliczności i zapach był ważnym znakiem tych zmian otoczenia.

Airborne to także nazwa mojej jesienno - zimowej kolekcji z 2007 roku. Stworzony we współpracy z Comme des Garcons zapach jest próbą uchwycenia uczuć towarzyszących mojej podróży z Cypru do Londynu. Proces tworzenia zaczęliśmy od zebrania wszelkich możliwych zapachów północnego Cypru: od kwiatów, zielska i warzyw, po zapach powietrza, morza, ziemi i drewna - jeśli tylko się dało zarówno w formie świeżej, jak i palonej.

Po wybraniu składników, takich jak neroli, cytryna i mastyks z Cypru, zaproponowałem wyimaginowany scenariusz zmian, jakie składniki te mogą przejść w trakcie powietrznej podróży ze śródziemnomorskiego Cypru do wielkiego miasta Londyn.

W zurbanizowanym otoczeniu składniki te zabrzmią bardziej eklektycznie, czy nawet syntetycznie, wciąż jednak pozostaną mostem łączącym urzekające wspomnienia swojskiej przeszłości z nieznanym światem przyszłości.

Aiborne może stać się wszechobecnym, synestetycznym doświadczeniem zacierającym granice między miejscem, czasem i ruchem. Może też stać się katalizatorem nowych skojarzeń, które nosząca zapach osoba stworzy na bazie nowych doświadczeń.

Opis, jak zwykle w takich przypadkach, nieco nawiedzony, ale przyznać muszę panu Husseinowi Chalayanowi, że jest w jego słowach coś, co oddaje istotę zapachu. Nie w ostatnich wersach. W części o zbieraniu wszelkich możliwych zapachów natury, obrabianiu ich ogniem i przenoszeniu w "wielki świat".

Pomarańcze w trawie

Pierwszy oddech, pierwszy moment z Airborne nie zaskakuje.

Rzeczywiście zielsko. Zielsko w sensie jak najbardziej pozytywnym: rwane liście, zieloność trawy, soczystość łamanych tuż przy ziemi źdźbeł. Trochę jak w Papyrus de Ciane Parfumerie Generale, ale bez utrudniającej tamtą kompozycję intensywności, gwałtowności.

Otwarcie Airborne jest trochę jak moszczenie się w głębokiej trawie w poszukiwaniu możliwie komfortowej pozycji. A kiedy już ułożymy się wygodnie na plecach, ze skrzyżowanymi rękami pod głową, otwieramy oczy i widzimy nad sobą nisko zwieszone, obciążone nie całkiem jeszcze dojrzałymi owocami gałęzie drzew cytrusowych...
Ledwie żółte, twarde mandarynki, gruboskóre bergamotki, jakiś niewydarzony cytrynowy krzaczek rodzący niewielkie, nieśmiałe owocki. Jesteśmy w cytrusowym gaju, jest wiosna, słońce świeci łagodnie ledwo docierając do nas przez gęste poszycie liści.

W naturze mogłabym tak trwać godzinami - z książką najchętniej. W perfumach... niekoniecznie mi to wystarcza.

Dlatego z radością i ekscytacją witam pojawiające się wcześnie, lecz początkowo bardzo dyskretne nutki dymne, żywiczne. Pierwszy sygnał zmiany to aromat przypominający czarną herbatę earl grey. Nietypowy, podszyty delikatną goryczką zapach przypominający fermentowaną, czarną herbatę złożony z wyraźną bergamotą został przez mój umysł zinterpretowany w sposób, który kazał przeniesionej w świat zapachu części mojego ego przewrócić się na brzuch i delikatnie rozgarniać wysoką trawę w poszukiwaniu kubka z chłodnym, mocnym herbacianym naparem.

Po chwili dopiero, podnosząc wzrok nad ziemię dostrzegam smużki delikatnego dymku snujace się między mandarynkowymi drzewkami: ktoś pali liście i młode gałązki. Niedaleko, lecz poza zasiągiem mojego wzroku.
Delikatny zapach, wychłodzonego wiosennym powietrzem dymku daje świeżo cytrusowemu Airborne drugi plan chroniący koncepcję Chalayana przed banałem i oczywistością.

Podróży, nic nie zapowiadało. Poza opowieścią pana Chalayana, oczywiście.

A jednak! Akord cytrusowy wzbogaca się z czasem o nuty żywiczne. Wedle opisu jest to orzechowy, ciepły mastyks; tu jednak, zestawiony z bergamotą i charakterystycznym, cierpko - słodkim aromatem niedojrzałej mandarynki przypomina trochę terpentynowo - cytrusowe elemi.

Zieloność zniknęła, pozostał po niej ledwie zapachowy ślad, który z połączeniu z dyskretną, jasną nutą kadzidlaną i cedrem tworzy przyjemną, żywiczną bazę kompozycji. Przestrzenną i czystą, w pewien nieostentacyjny sposób nowoczesną, jednak nie na tyle, by czynić z Airborne dziwoląga.

Efekt nowoczesnej czystości - uładzonej przestrzeni potęguje pojawiające się jako ostatni temat tej pachnącej opowieści piżmo. Jestem przekonana, że syntetyczne lub roślinne.

Motyw podróży jest w tej opowieści nieoczywisty, bardzo dyskretny. Nie odczuwam wyraźnej migracji od śródziemnomorskiej zieloności w chmurny industrial. Rozwijają się Airborne jak normalne perfumy - są względnie homogeniczne, zmiennośc mieści się z granicach wyznaczanych przez normalne następstwo nut.
Nie chcę tu na siłę wyduszać z siebie kolejnych metafor. Uznajmy, że lądujemy gdzieś niedaleko. Może we Włoszech? Ostatecznie na południu Francji. Wiosna powoli przechodzi w lato, jest miło i przyjemnie.

To nie jest kompozycja stricte niszowa - i tego oczekiwałam.

Kooperacje Comme des Garcons zwykle kłaniają się kooperantom i tak też czyni Airborne. O tym, że to jednak Comme des Garcons, a nie po prostu nos wynajęty przez Chalayana świadczy szczególna, niejednoznaczna zieloność nasuwająca skojarzenia z zapachami z serii Leaves CdG.

Największym mankamentem Airborne nie jest jednak łatwa uroda zapachu. Aż tak łatwa nie jest i o banał nie haczy.

Problemem jest marna trwałość. Oby tylko na mojej skórze...

Data powstania: 2011

Nuty zapachowe:
Nuty głowy: neroli, bergamota, cytryna
Nuty serca: mastyks, jagody jałowca
Nuty bazy: piżmo, cedr, kadzidło

Ilustracje:

1. Zdjęcie satelitarne Cypru ze strony NASA Eatrh Observatory: earthobservatory.nasa.gov (przy okazji polecam)

2. Zdjęcie z www.keyimagery.com - autorką jest SweetSaint, której profil znajdziecie tu: KLIK

3. Zdjęcie z serwisu Flickt. Autorką jest debit72, której galerię znajdziecie tu: KLIK

4. Zdjęcie pochodzi ze strony Sandier Pastures: KLIK

5. Baśniowy krajobraz z balonami z galerii tapet: www.picturegallery.biz

6. Grafika z artykułu i mieście Nagpur na: hubpages.com